7. Bölüm: Zaten Geri Döneceğim

Tereddüt ederek kapıya yaklaştım. Kapı tekrar çaldı. Yavaşça kapı kolunu kavradım ve kapıyı açtım. Kapıyı yavaşça aralayıp karşımdakinin kim olduğuna baktım. "Uyandın mı diye bakmaya gelmiştim. Korkuttum galiba." Annem bana tebessüm ederek bakıyordu. "Az önce uyandım." dedim sakin bir sesle. "Yemek yedin mi?" Başımı onaylar gibi sallayarak "Yedim biraz." dedim. "Tamam. Ben yatıyorum bir şeye ihtiyacın olursa uyandırırsın." dedi annem. Teşekkür ettiğimde arkasına dönerek koridorda yürümeye başlamıştı bile. Kapıyı kapatıp tekrar masanın başına geçtim. Gözüm masanın üzerindeki günlükte takılı kaldı. Elime alıp birkaç sayfa okudum. Çok normal günlük rutinlerden bahsediyordu ve bu bana garip geldi. Neden bir cadı günlüğünde sadece normal rutininden bahseder ki?

Birkaç sayfa sonra harfler değişti. Sanki başka bir alfabe ile yazılmış gibiydi. Telefonu mu elime aldım ve sayfanın fotoğrafını çektim. Yapay zeka uygulamasına bu alfabenin hangi dile ait olduğunu sordum. Cevap normale göre biraz geç geldi. Cevabı okuduğum gibi derin iç çekerek telefonu kapattım. Çünkü "Böyle bir dil bulunmamaktadır" yazıyordu. Tüm gün uyumama rağmen çok yorgun hissettiği için daha fazla uğraşmak istemedim. Kağıtları ve günlüğü bir kutuya koyup rafa kaldırdım ve kendimi yine yatağa fırlattım.

5 YIL SONRA

"Doğum günün kutlu olsun!"

"Mutlu yıllar!"

"Yeni yaşın kutlu olsun!"

Kendimi kalabalıktan kurtarıp mutfağa geçtim. Bir bardak limonata doldurup anneme döndüm.

"Babam gelemeyecek mi?"

Annem derin bir nefes alarak bana döndü.

"Gece çekimleri için tatlım. Üzülme geçte olsa gelir."

Başımı sallayıp mutfaktan çıktım. Tam o sırada zil çaldı. İçimde minikte olsa bir umut vardı. Belki babam doğum günüme yetişir diye. Koşarak kapıyı açtığımda karşımda babamı gördüm. Bardağı kenardaki sehpanın üzerine bırakarak babama sarıldım. Annem geç geleceğini söylemişti ama saat daha 22.00 bile olmamıştı. Elindeki zarfı bana uzattı. Zarfı açtığımda içinden ev tapusu çıktı. Evet, o lanetli evin tapusu. Biz o evden çıktıktan bir hafta sonra evi satmıştık. Oraya tekrar gitmek için tapuyu istiyordum ama bir türlü satışa çıkmamıştı. Babama teşekkür edip bahçeye çıktım. Herkes havuz kenarında fotoğraf çekiyordu. 18 yaşıma girmiştim sonunda.

3 saat sonra

Parti bitmiş herkes evine gitmişti. Annemler salonda otururken ben kendimi her zamanki gibi odama kapatmıştım. Yatağın üstünde dizlerimi kendime çekmiş bir şekilde oturup aynadaki yansımamı izliyordum. 18 yaşına gelmiştim ve artık çocuk değildim. İstediğim her şeyi artık yapabilirdim. Tüm bunları düşünürken ayağa kalkıp bavulumu aldım. Bavulu açıp içine bir kaç kıyafet atmaya başladım. En sevdiğim mavi bluzumu, sık giydiğim kot pantolonumu, pembe tişörtümü... dolabımın hepsini boşaltmadım ama. Zaten geri geleceğim için hepsini boşaltmama gerek yoktu. Haksız mıyım?

Daha sonra telefonumu açıp mesaj uygulamasını açtım.

Siz: Kızlarrr yarın size önceden bahsettiğim eve taşınacağım. Sizde gelebilir misinizz??? Çok değil bir kaç gün sürecek.

Sora: Hmmm bi düşüneyimmm. Olur aslındaa biraz kafa dağıtırız ama baştan söyleyeyim o peri mi cadı mı ne belaysa artık ben onlara inanmadım. Psikoloğa gitmeni hala tavsiye ediyorummm.

Siz: Yaa bırak psikoloğu topla valizini yarın 13.30 gibi otobüs durağının ordaki parkta olunn.

Sora: Tamammmm

Mevia: Yarın mı? Bu kadar erken miii? Hmm tamam geliyim bari ama 4. gün orada yokum sadece 3 günn

Mevia: 13.30 muuu? Ben zaten 14 gibi kalkıyom abartmayınnn

Siz: Zaten 3 gün sürecek ve boşver kalkarsınnn.

Sora: Yaa neden senin evindeylen konuşmasık bunlarıı uykum varr benm

Siz: Yaa o zaman aklıma gelmedii.

Sora: Tmm yaa ama uykum vra gerömeyorum erkanı guzöm kalapı yazıyormm neys ben yattım iyi gecrlerr.

Mevia: Türkçe öldü http

Siz: İyi gecelerrrr

Telefonu komidine bırakıp bavulun fermuarını kapattım. Bavulu kapının yanına koyup salona gittim. Annem kahvesini yudumlayıp kitap okuyordu. Babam ise kaçırdığı dizisinin tekrarını izliyordu. Sehpadaki kurabiyelerden bir tane alıp annemin yanına oturdum. Birkaç ısırık aldıktan sonra boğazımı temizleyip konuşmaya başladım.

"Ben yarın öğlen gideceğim o eve. Mevia ve Sora da benimle gelecek. Çok değil birkaç gün sonra geri geleceğim. Hala bitmemiş bir şey var gibi hissediyorum."

Annem kitabın arasına ayraç koyup kitabı kapattı. Bama dönerek konuşmaya başladı.

"Senin fikirlerin senin kararın tatlım. Her ne yaparsan yap arkanda olacağım. Oraya neden gitmek istediğini hala tam anlamadım ama kendine dikkat et kızım."

Anneme başımı sallayarak tebessüm ettim ve babama döndüm. Bana endişeli bir şekilde bakıyordu. Biraz sonra dudaklarını araladı ve konuşmaya başladı.

"Ely, emin misin? Oraya tekrar gitmeyi gerçekten istiyor musun? Bak biliyorum sadece birkaç gün ama yinede senin için endişeleniyorum. Dikkatli ol tamam mı?"

Babamı galiba ilk defa bu kadar ciddi görüyordum. Dizide bile onu hiç böyle görmemiştim. Ona da başımı sallayarak karşılık verdim. Annem kitabına geri dönmüştü ama babam hala bana bakıyordu. Birkaç dakika sonra başını benden ayırıp televizyona çevirdi. Bende ayağa kalkıp odama gittim.

Ertesi gün - 13.20

Durakta oturmuş arkadaşlarımı bekliyordum. Keşke biraz dakik olsalar diye içimden geçirirken karşından gelen Sora'yı gördüm. Elinde 3 tane bavulla geliyordu. Şaka gibi 3 günlük yere 3 bavulla geliyordu. Durağa yaklaştığında yorulduğu yüzünden anlaşılıyordu. Nihayet gelip yanıma oturdu. Biraz soluklandıktan sonra bana döndü ve konuşmaya başladı.

"Ely, aklıma takılan garip bir soru var. Hala inanmıyorum bu peri masalına ama seni tanıyorlar. Ya önceki gibi gitmezse işler? O zaman ne yapacağız?"

Aslında Sora çok mantıklı konuşmuştu ama beni hatırlayacaklarını sanmıyorum.

"Bilmiyorum Sora ama beni tanıyamayadabilirler. O zamanlar kısaydım, saçlarımda kısaydı. Şu anki ben ile o zamanki ben arasında dağlar var. Beni tanıyacaklarını sanmıyorum. Ama eğer tanırlarsa yapacak bir şey yok. Hiç böyle düşünmemiştim. Akışına bırakacağım."

Biz konuşurken Mevia'nın kolunda lila spor çantası ile geldiğini farkettim. Sora Mevia'yı ağzı açık bir şekilde izliyordu. Tabii kendisi 3 tane bavulla geldiği için bir çanta ile yaşayamayacağını sanıyordu. Mevia durağa iyice yaklaştığında otobüs gelmişti. Eşyalarımızı alıp otobüse bindik. Mevia son dakika yetişmişti Allah'tan. Yoksa bir sonraki otobüse binmek zorunda kalacaktık.

Yarım saat sonra ineceğimiz durağa gelmiştik. Otobüsten inip yürümeye başladık. Tabii Sora 3 bavulu taşıyamayacağı için onada yardım ediyorduk. Biraz yürüdükten sonra evin önüne gelmiştik. Kapıya yaklaşıp anahtarı çıkardım. Kapıyı yavaşça açtım ve eve girdik. Sabah evin temel eşyaları (mutfak eşyaları, koltuk vb.) yerleştirilmişti.

"Peki biz hangi odada kalmalıyız? Burada 2 oda var." (M)

"Hmm. Siz maalesef aynı odada kalmak zorundasınız?" (E)

"Ne!? Hayır! Ben Mevia ile kalmak istemiyorum." (S)

"Sanki ben seninle kalmayı çok istiyorum." (M)

"Sen bana kurban ol be!" (S)

"Ben mi sana kurban olcak mışım? Rüyanda görürsün." (M)

"Ya yeter tartışmayı bırakın kimse kimseye kurban olmuyor. Ama lütfen iki gece sabredin ya lütfen." (E)

"Off tamam ya!"(S)

"Tamam ama sadece Ely için." (M)

_____

Bölüm sonuuu

Bu bölüm yine biraz garip olduu

Bölüm nasıldıııı????

Birazda emojii
💗💖💜🌸🪷🌼🪷🌸⚘️🍁🍋🍏🌼🍄