2. Bölüm: Kabus

Kapıyı açtığımda elinde poşetlerle bekleyen babamı gördüm. Neden bu kadar korkmuştum ki? Ve annem neredeydi? Babam poşetleri kapının kenarına koyup arabaya doğru yürüdü. Galiba aldıkları bu kadar değildi. Yerdeki poşetleri alıp mutfağa doğru yürüdüm. Masanın üzerine koyup geri döndüm ve kalan poşteleri de alıp diğerlerinin yanına koydum. Kapı kapanma sesiyle koridora çıkıp babamla karşılaştım. "İyi misin Ely? Neden bugün bu kadar durgunsun? Burası seni rahat hissettirmiyor mu? Evinde gibi hissetmiyorsan başka bir eve taşınabiliriz. Yeterki sen rahat ol." Babamın sesi endişeli çıkıyordu. "İyiyim. Sadece annemi bulamayınca biraz korktum." dedim. Babam etrafa bakıp "Az önce dışardaydı. Çöp atmaya gitmişti." dedi. Biraz sonra zil çaldı ve babam elindeki paketi bana verip kapıya yöneldi. Kapıyı açınca içeriye annem girdi. Babam elimdeki paketi göstererek "Kedi için yuva aldım." dedi. Paketi açıp baktığımda birkaç parça gördüm. Sanırım kendimiz hazırlamalıyız. Babama baktığımda neden bu kadar tedirgin olduğumu sorguluyordum. Babam bana doğru yaklaştı ve paketi elimden alıp yere koydu. Resmen iki dakikada bitirdi! Anneme dönüp "Almina bunu Ely'nin odasına götürür müsün?" diye sordu. Annemde başını onaylar gibi sallayıp yuvayı alıp odama yöneldi. Annemin önüne geçip kapıyı açtım. Yuva çok büyük değildi ve hafifti yani istesem bende kaldırabilirdim.

Annem odama girip bir köşeye yuvayı koyup odadan çıktı. Yatağımın üzerinde uyuyan kediye baktım. O kadar masum görünüyordu ki. Uykusunu bölmek istemedim ama benim yatağımı sahiplenmemeliydi. Yavaşça yaklaşıp nazik bir şekilde tutup kaldırdım. İlk biraz gözünü aralayıp tekrar kapattı ve uyumaya devam etti. Onu rahatsız etmemek için dikkatli ve yavaş yürümeye çalışıyordum. Evet başardım. Hiç uyanmadı bile! Kendimi hemen yatağa attım çünkü oldukça yorulmuştum.

Annemin sesiyle gözlerimi açtığımda sadece 1 saat geçtiğini anladım. Annem akşam yemeği için bize sesleniyordu. Yavaşça doğruldum ve koridora çıktım. Burnuma çok güzel yemek kokuları geliyordu. Mutfağa girdiğimde masada oturup senaryolara çalışan babamı ve tabaklara yemek koyan annemi gördüm. Hemen masaya oturup annemin önüme koyduğu tabağa baktım. İştahım varla yok arasındaydı. Yemekten birkaç kaşık aldıktan sonra daha fazla yiyemeyeceğimi farkettim. Yavaşça masadan kalkınca annemin gözleri beni buldu. "Noldu kızım? Neden yemiyorsun?" Annem meraklı ve endişeli gözlerle bana bakarken cevapladım. "İştahım yok anne." Annem ne dese de yemeyeceğimi bildiği için başka kelime etmedi. Lavaboya girip ellerimi yıkadım. Aynadan kendime baktığımda yüzümün solduğunu gördüm. Yav ne oluyor bugün ya?! Sabahtan beri böyleyim.

Kapıyı açıp odama yöneldim. Nedenini bilmiyorum ama bir anda uykum geldi. Gözlerim kararmaya başladı. Kendimi yatağa atmak istiyordum ama günlük kıyafetlerimle yatamazdım. Zorda olsa dolabıma yaklaşıp kapağı açtım. Bir yandan dolaba tutunuyor bir yandan da pijamalarımı arıyordum. Buldum! Hemen almaya çalıştım ama ayakta zor duruyordum. Sonunda almayı başarıp giymeye çalıştım. Neden bu kadar zor?! Pijamamı giyip kendimi yatağa attım. Uyumam saniyelerimi almıştı.

Bağırma sesleriyle gözlerimi açtığımda yaptığım ilk şey saate bakmak oldu. Saat üçe yeni gelmişti. Yavaşça doğrulup gözlerimi ovdum. Bağırma sesleri çok yakından geliyor gibiydi. Yeni uyandığımdan çok anlayamıyordum konuşmaları. Yataktan kalkıp kapıya yöneldim. Sessizce kapıyı açıp yavaş ve dikkatli bir şekilde sesi takip ettim. Ses mutfaktan geliyordu. Başımı kapıdan uzattığımda iki siluet gördüm. Çok karanlıktı. Biraz odaklanmaya çalışıp baktığımda annem ve babam olduğunu anladım. Kavga mı ediyorlardı? Kelimeleri seçmeye başladığımda sessizce onları izledim.

Annem: "Hani söz vermiştin? Hani başka kadınlara bakmayacaktın? Hani aldatmayacaktın?!"

Babam: "Sana kaç kere söyleyeceğim? Ben kimseyi aldatmadım!"

Annem: "Yalan söyleme! Madem aldatmadın peki söyle o zaman; o gün, o gece, o restoranda, o masada, o kadınla ne konuşuyordun?!"

Babam: "Şimdi anlaşıldı. O gün beni takip ettin dimi? Almina, ben seni hiç bir zaman aldatmadım ALDATMAM! Ben senden başkasını seveceksem neden seninle evleneyim, hiç düşünmedin mi? Gerçekten beni hiç tanımadın mı? Gerçekt-"

Annem: "Madem aldatmadın ne yapıyordun onunla Lary? Söyle! Ne konuşuyordun? O kadın niye senin yanında?"

Babam: "Almina! Ben oyuncuyum. Hatırlarsan o kadında oyuncu. Hani biz aynı dizi içindeyiz ya? Hani toplantı yapmamız gerekiyor ya? Hani orada yalnız değildik yönetmenimiz de vardı ya? Hiç mi gelmedi bu aklına? Benim ne işim olsun Simalai ile?! Kadın diziden ayrılmak istedi. Yerine başka hangi oyuncu gelebilir diye konuşuyorduk. Oldu mu?" Babam konuşurken annem eline bir şey aldı ama çok karanlık göremiyorum!

Annem: "Bende bunu yedim!" Annem elindeki şeyi babamın sol göğsüne sapladı. Babamın ağzından bir inilti sesi çıktı ve başka hiç bir şey söylemedi. Hayır! Annem bunu yapmış olamaz! Babamı bıçaklamış olamaz!

Gözlerim fal taşı gibi açılmış, kelimeler boğazımda düğümlenmişti. Bunlar gerçek olamazdı. Hayır! Hiç bir şey böyle olmamalıydı. Bu, burada bitemezdi!

Annem kapıya doğru elinde bıçakla geliyordu. Damla sesleri duyuyordum. Hayır! Yanlış duymuyordum. Bıçaktan babamın kanı akıyordu! Korkudan ilk düşündüğüm şey kaçmak oldu. Evin kapısına yönelip kolu sıkıca kavradım ve açmaya çalıştım. Ne?! Hayır! Kapı kilitliydi. Anahtarı bulmaya çalışarak vakit kaybedemezdim. Hızlıca odama girdim kapıyı sessizce kapatıp pencereye koştum. Ne? Nasıl? Pencere... kilitli! Adım sesleri yaklaşıyordu ve ben ne yapacağımı bilmiyordum. Adım sesi iyice yaklaşıp durdu. Galiba kapının önüne gelmişti. Ve ben odanın ortasında dikilmiş bekliyordum. Yapacak bir şey bulamayıp yatağın içine girdim. Uyuyormuş gibi yapacaktım. Başka çarem yoktu.

Ben nefesimi tutmuş beklerken kapı sesini duydum. Adımları yatağımın yanına kadar geldi ve sesi duyuldu. "Kızım uyudun mu?" Annemin sesi çok sakin geliyordu ve bu beni daha fazla korkutuyordu. Gözlerimi açıp annemin yeşil gözlerine baktım. Odamın ışığını açtığı için çok net görünüyordu. Elini kaldırıp eğildi ve saçlarımı okşadı. "Babanı gördün mü kızım? Evde yok." Annemin sorusuna karşılık ne diyeceğimi bilemiyordum. "Az önce öldürdün" diyemezdim. Neden bilmiyorum ama sanki az önce yaşananlardan haberi yok gibiydi. "Görmedim anne." diyebildim sadece. Başını sallayıp doğruldu. Annemin diğer elindeki kanlı bıçağı görünce kalbim bağımsızlığını ilan etmiş gibiydi. "Anne... elinde... neden bıçak var?" diye sordum. Annemin yüzü değişti birden. Alnında bir sembol belirdi ve önce bıçağa bakıp hemen bana döndü. "Kahvaltı hazırlıyordum." Anneme şaşkın bir şekilde baktım. Annem olup olmadığına emin olmak ister gibi baktım yüzüne. "Anne, iyi misin? Saat gecenin üçü!" Annem beni duyunca yüzünde sinsi bir gülüş belirdi ve "Öyle mi? Ben sabah oldu sanmıştım." dedi ve elindeki bıçağı bana sapladı!

Sıçrayarak gözlerimi açtığımda nefes nefese kalmıştım. Etrafıma bakıp gerçekliğimi sorguladığımda az önce yaşananların kabus olduğunu anladım. Bir saniye! Neden bağırma sesleri geliyordu? Hala kabusun içinde miydim? Yavaşça ayağa kalkıp kapıya baktım. Gitmeli miydim? Korku bedenimi öyle bir sarmıştı ki tir tir titriyordum. Başımı çevirip uyuyan kediye baktım. Kavga sesleri umrunda değil gibiydi. Derin bir nefes alıp kapıyı sessizce açtım. Yavaşça koridorda ilerledim. Sesler yine mutfaktan geliyordu. Başımı yavaşça uzattım. HAYIR!

_

Bolum sonuuuu

Bolumu nasil buldunuzz??

Ben 3. Bolumu yazmaya kacarrrr.

🤏🫶🩵