8.Bölüm

"yıllar sonra aynı yerde aynı duygularla."

" Mert bacağımı bırak artık." Diye bağırdım

Mert bacağımı bıraktı

" Napıyım kızım düşücen diye korkuyorum herhalde"

Dedi okuldan kaçmak için okulun sessiz yerine gelip tellere çıktık aslında başta herşey tıkırında işliyordu

Yaprak ve mert indi sadece ben kaldım

" Çekilin ablanız geliyor."

Diyip aşağı atladım ve yere düştüm nasıl düşmeyse ses çıktı kafamın üstünde kuşlar uçtuğunu hissediyorum

Bir anırma sesiyle kendime geldim ve sesin geldiği yere baktım

Ve bu eşek mert yaprakta Kendini zor tutuyordu gülmemek için

" Sende gül boşver düşene bir tekmede sen at "

Merte baktım

" Tamam lan anırma daha gülmekten ağzından böbreklerin düşücek ."

Gülmesini zorla durdurup

" Ahh oğlum amele sümügü gibi yapıştın yaa lann."

Diyip ayırmaya devam etti

Ayağa kalkıp üstümü silkeledim

" Tamam hadi gülmene sonra devam edersin yakalanmadan kaçak."

Diyip kendimize geldik yoldan geçen taksiye atlayıp mezarlığa doğru yol aldık

Yolda durup annemin en sevdiği çiçeklerden aldım papatyalar mezarlığın önünde durup taksiye para verip indik

Ezbere bildiğim yollardan geçerek annem ve babamın mezarının yanında durdum yanımda da iki can dostum

Göz yaşlarımı silip zorlukla gülümsedim

" Anne , baba ben geldim bakın arkadaşlarımla geldim onlar bu hayattaki sahip olduğum en değerli kişiler."

Papatyaları mezarlığın üstüne koydum ve mezarlığın yanına oturdum

" Yine sözümü tutamadım anne , baba dorukla konuşmuyorum."

Diyip burnumu çektim

" Anne ben gerçekten katil miyim gerçekten ölmeniz benim yüzümden mi ? Ama ben böyle olsun istemedim ki doruk bana öyle söyledi baba bana katil dedi benden tiksiniyor."

Ağlamaya başladım titreyen sesimle devam ettim

" Aynı okulda okuyoruz iki yabancıyız anne benim varlığım ona rahatsızlık veriyor...gidicem onun istediği gibi olsun gidicem anne çalışıcam hep isteğim mesleği olup gelicem yanınıza avukat olucam anne kendi ayaklarımın üstünde durucam."

Gülümseyip mert ve yaprak baktım onların elini tuttum

" Bu hayatta beni yanlız bırakmayan kişiler anne , baba aynı kandan olmasakta onlar benim kardeşim benim için endişenmeyin onlar yanımda oldukça ben hep iyi olucam ."

Diyip babam ve annemin mezar taşını öptüm çiçekleri mezarın üstüne tek tek koydum mezarların üstüne ektiğim çiçekleri suladım

Tam tekrar anne ve babamla konusucakken kolumdan cekilmemle oraya baktım

Doruk sinirle bana bakıyordu

" Sen ne hakla onların yanına gelirsin onların katili senken."

Demesiyle içimden birşeyin kırıldığını hissettim mert doruk kolunu tutup

" İleri gitme doruk onunda anne ve babası."

Kolunu merten çekip

" Onun hiçbir şeyi değil onlar onlar sadece benim annem ve babam eğer o , o gün çocukca dondurma diye ısrar etmesiydi annem ve babam evden gitmiyicek iyi olacaklardı."

Nefretle bana baktı

" Sen Ceylin artık senin ölünü bile görmek istemiyorum keşke hiç dogmasaydın hiç kardeşim olmasaydın aynı kandan olduğumuz için utanıyorum."

Gözlerim dolu dolu ona baktım gerçekten çocuk Ken bir isteğim sonuçunu böylemi çekmek zorundayım eline diken battığı da kendi canım yandığım ikizim bugün ölümü bile görmek istemiyorum dedi

Gözlerimi silip ona son defa baktım

" Umarım bunlar için pişman olmazsın doruk umarım yinede kendine iyi bak görüşmemek üzere ikizim." Diyip arkamı döndüm son defa annem ve babamın mezarına baktım

" Hoşça kal."

Diye mırıldandım

Mert ve yaprak hızla koluma girdi ve mezarlıktan çıktık

" Ben katilmiyim?"

Yaprak sinirle konuştu

" o salak saçmalıyor."

" Size birşey diyicem ama zamanı mı bilmiyorum"

Dedi mert

" Söyle."

" Yarın benim doğum günüm ve reşit oluyorum yani sizi evlat edinebilirim."

" Bu çok güzel."

Artık doruk görmiyecem gözümden bir Damla yaş düştü,belki böylesi daha hayırlıdır.