7.Bölüm

" zaman herşeyin ilacı olmak yerine daha çok hasta ediyor."

" Mertttttttt"

" Neeeeee"

" Yaprakkkkk"

" Efendimmmm"

İkisi birden bağırdı bu sefer

" Ceylinnnnnn"

" Burdaaaa"

Şimdi diyorsunuz bu üç delli ne yapıyor çimenlerde oturmuş can sıkıntısından kafayı yememek için uğraşıyoruz

Ayağa kalkıp ikiliye baktım

" Hadi kalkın."

Mert sırtı üstü yatıp ellerini kafasının altına koyup bana baktı

" Evet zeki insan söyle bakalım nereye gidiyoruz."

Düşünüp

" Bu gün günlerden ney ?"

Yaprak telefonu açıp baktı

" 12 Ekim "

Demesiyle çimenlere oturdum

Bugün o kara gündü bütün ailemi kaybettiğim gün hiç birşey demeyip çimenlere uzandım

Ve gökyüzünü izlemeye başladım annemi ve babamı düşündüm gözlerim doldu dişlerimi sıktım aglamayacaktım bugün aglamayacaktım

Yaprak koluma dokundu

" Noldu kuşum niye gözlerin doldu."

Demesiyle merte yanıma geldi

" Noldu kardeşim neyin var ?"

Onlara baktım dudaklarım titrerken

" Bugün annem ve babamın ölüm günü."

Dedim ve ağlamaya başladım ve ayağa kalktım onlarda ayağa kalkıp bana sarıldılar sıkıca sanki asla beni bırakmayacaklar gibi

" Herzaman yanındayız bacım su" dedi mert

" Her zaman asla kendini yanlız hissetme kuşum." Dedi yaprak

Bu hayattaki en büyük şansım bu iki arkadaştan öte dostlarım

Onlardan ayrıldım

" Onların yanına gitmek istiyorum."

Mert hemen kafama vurdu niye vurdu lan bu

Sinirle " kızım sen salak mısın nasıl ölmek istersin bizi nasıl düşünmezsin."

Hee ama bu beni yanlış anladı

Bu sefer yaprak Mert'in kafasına vurdu

" Salak mezarlıklarına gitmekten bahsediyor seninde ne karamsar düşüncelerin varmış bee."

Mert yaprağın dediği şeyle bana baktı

" Öylemi."

Kafamı salladım

Derin bir nefes verdi , şapşal yaa

" Gidicez mi?"

Diye sordum kafalarını salladılar

Yaprak merakla " ee okuldan nasıl kaçıcaz ders beden eğitimi olsada izin vermez ki hoca ."

Mert sinsice " kim izin istiyor ki "

Gözlerimi kısıp merte baktım

" O kafandan neler geçiyor acaba "

" Görmek bile istemezsin kardeşim."

~8 yıl önce ~

Doruk ve Ceylin 9 yaşındayken

" Anne ."

" Efendim kızım."

Küçük Ceylin annesinin sesini mutfakta duyup hızla mutfağa gitti heycanla konuştu

" Anne biliyormusun bugün doruk beni sevdiğini söyledi."

Dedi mutlulukla

Annesi ceylinin bu mutlu haline gülümseyip onun boyuna eğildi ve ellerini tuttu

" Bak kızım doruk senin ikizin zaten seni çok seviyor sadece bunu dile getirmiyor ."

Küçük Ceylin kaşlarını çatıp

" Ama ben onu sevdiğimi söylüyorum."

Annesi kızının bu tatlı isyanı karşında güldü

" Bak kızım belki bunu dile getirmek onun için zordur ama bunu hareketleriylede belli eder ."

Merakla

" Nasıl yani "

" Bak şimdi çiçeğim mesala sen düşünce ilk o yarana bakar ağladığında ilk o gelir yanına canın yandığında ilk o koşar bunlarda seni sevdiğini gösterir ."

Ceylin mutlulukla

" Evet hep doruk yanıma geliyor anne , anne ben babamın yanına gidicem babam nerde ?"

Ayağa kalktı annesi gülümseyerek

" Bahçede kızım baban."

Demesiyle küçük Ceylin koşarak mutfaktan çıktı

Ve bağırarak bahçeye koştu

" Baba babaaa"

" Burdayım kızım ."

Hamakta oturan babasını görüp hızla yanına koştu küçük Ceylin ve heycanla babasına konuştu

" Baba sana birşey sorucaktım" dedi nefes nefese

Babası kızının bu tatlı haline gülümseyip yanına oturttu

" Gel bakalım kızım sor bakalım ne sorucaksın."

" Baba biliyorsun doruk ve ben kardeşiz."

" Evet ." Dedi cümlenin nereye gideceğini merakla bekleyerek

" Seyy ben bir filim izledim orda da bizim gibi iki kardeş vardı ve birbiriyle kavga edip artık birbirlerini n hiç birşeyi olmadıklarını söylüyorlardı bizde onlar gibi olmayız dimi baba biz asla ayrılmayız"

Dedi dolu gözlerle bu düşünce bile canını acımıştı

Babası kızına bakıp kolunu omuzuna atıp kendine çekti

" Bak Ceylinim her kardeş kavga eder ama asla ayrılmaz evet fizikken ayrı olabilirler ama kalpleri herzaman birbiriyle bağlı ve bu bağ asla kopmaz kızım ve sen , doruk asla ayrılmayacak sınız tamam mı?"

Kafasını salladı küçük kız içinden tekrar etti

' asla ayrılmayacaz '