1.Bölüm

" Belkide herşey daha yeni başlıyordur..."

~Ceylin soylu ~

Gözyaşları içinde duvara yaslandım hayatımın anlamı bu hayattaki tek ailem anneannemi toprağa verdim .

On yaşındayken bir trafik kazası sonucunda anne ve babam vefat etti o zamandan beri hep yanımda anneannem vardı.

Aslında benim bir ikizim var doruk ama benimle konuşmuyor sebepi ise anne ve babamın ölümünden beni sorumlu tutuyor eğer anne ve babama bana dondurma alması için ısrar etmeseydim hayatta olucaktı.

Dorukun o gün cenazede bana söyledi sözler hayla kulağımda çınlıyor

' bütün bunların suçlusu sensin sen bizi hem yetim hemde öksüz bıraktın bu şımarık hareketlerin yüzünden benim annem ve babam öldü sen katilsin katil bundan sonra benim Ceylin diye kardeşim yok bugün anne ve babamla birlikte senide toprağa gömdüm ben .' diyip arkasına bile bakmadan gitti

Ben o gün çocuk olmayı bıraktım ben o gün birçok şeyi toprağa gömdüm

Çocukluğumu , annemi , babamı, mutluluğumu , yaşama hevesimi ve kardeşliğimi

Herşeyi ben o gün gömdüm o gün doruk beni bırakıp teyzemin yanına gitti onun gibi düşünen kişinin yanına bana katil diyen kişinin yanına gitti .

Gözyaşlarım akmaya devam ederken önümde birinin durduğunu fark ettim ve bana uzatılan bir el gözyaşlarımı silip o eli tutup kalktım kaşlarımı çatıp karşımdaki adama baktım.

O da kim ki ?

Adam bana gülümseyip elini uzattı

" Ben Sinan küçük kız."

Elini tutup

" Ceylin efendim."

Gülümseyip

" Bana efendim deme abi de olurmu ?"

Neden bu kadar samimi davranıyor ki kesin birşey var ?

Gözlerimi kısıp baktım

" Neden?"

" Nedenini boşver hadi gel seninle birşey konuşmam gerekiyor."

Kafamı sallıyıp onu takip ettim hastanenin önündeki banklardan birine oturduk Sinan bey durmadan ayağını sallıyordu söylemek isteği şeyi nasıl söyleyeceğini bilmiyordu galiba

" Sinan bey artık söyleseniz ."

Derin bir nefes alıp gözlerime baktı

" Bak Ceylin biliyorsun anneannen öldü ve sen daha 17 yaşındasın daha reşit olmana bir yıl var vee."

Konuşmasını bölüp ben konuştum

" Ve kimsem yok o yüzden yetimhaneye gitmem gerekiyor diyimi?"

Kafasını salladı

" Anneannen bütün mirasını sana bırakmış iki katlı evini , arabasını bankadaki bir miktar parasını reşit olunca onları bizzat ben sana vericem kardeşin ve ."

Çantasını açıp içinden zarf çıkardı

" Ve bu zarfı Ceylin ,anneannen ölüceğini biliyordu Ceylin anneannen kanserden öldü son aşamaday dı tedavi bir işe yaramıyordu bugünde fenalaştı ve vefat etti ."

Demesiyle gözyaşlarım akmaya başladı ne yani ölüceğini biliyormuydu bildiği halde beni üzmemek için bana hiç birşey söylemedi .

titreyen ellerimle zarfı aldım

" Saat bir gibi gelir seni alırım hazırlan canım."

Diyip yanımdan gitti gözyaşlarımı silip zarfı açıp içinden kağıdı çıkardım zarfı bankın üstüne koyup kağıdı açtım ve okudum

' sevgili torunum cennet kapım Ceylin bunu okuyorsan ben çoktan öldüm demektir asla üzülme cennet kapım sen bu hayatta en mutlu olmayı hak eden kişisin kızım annen ve babanın yanına gidiyorum , asla yanlız değilsin asla kendini yanlız hissetme kızım ben , anne ve baban herzaman seni izliyoruz ve herzaman kalbindeyiz, ben öldükten sonra teyzen seni yanına almıyıcaktır ve yetimhaneye gidiceksin büyük ihtimalle derslerini çalış ve meslek sahibi ol kızım onsekiz olunca ordan çıkıcaksın evimize git kızım o ev artık senin, arabam senin bankadaki param herşeyim sana bıraktım şimdi sen sorucaksın doruka neden bırakmadın diye teyzenin çocuğu olmuyor biliyorsun ve doruk kendi çocuğu gibi görüyor ve ona en iyilerini alıyor onun bunlara ihtiyacı yok o yüzden ona birşey bırakmadım cenazeme bile gelmezler zaten cennet kapım kendine iyi bak hep o hayalini kurdugun mesleği ol avukat ol kızım senin yanında olmayacağım ama yinede seni yukardan izliyicem cennet kapım kendine iyi bak .'

Zarfı okuyup anneannemin arkadaşlarıyla cenazeyi defnetmeye gittik anneannemin dediği gibi onlar gelmemişlerdi sırf beni büyütüp baktığı için cenazeye gelmediler biraz mezarın yanında oturup

Eve gittim yetimhaneye gidicegim için bavulumu ve birkaç resmi aldım Sinan bey tam dediği gibi saat birde gelip beni aldı şimdi ise yetimhaneye giriyorduk kız ve erkek karışıktı yetimhane müdürün odasına gidene kadar birçok kişi bana bakıp konuşmaya başladılar ne kadar sessiz olduklarını düşünselerde ne dediklerini duyuyordum

' bu yaşta yetimhaneye niye gelmiş ki ?'.

' offf kıza bak çok güzel '

' kıza üzüldüm ya'

' kızım kendine üzül sen beş yaşından beri burdasın.'

' olsun knk kimse bunu hak etmez he beş he yirmi kaç yaşında olursa olsun çok kötü bir durum.'

Sinan bey kapıyı çalıp içeri girdik müdür ayağa kalkıp Sinan beyle el sıkıştı

" Hoşgeldiniz."

" Hoşbulduk müdür bey ."

Müdür Sinan beye gülümseyip sonra bana döndü ve elini uzattı

Bende elini tuttum

" Sende hoşgeldin kızım."

" Hoşbuldum ."

Müdür gülümseyip

" Bana Ali amca diyebilirsin kızım."

" Tamam Ali amca ."

Dememle Sinan bey bana döndü kınarcasına bana baktı

" Ben bana abi de diyince nerden geliyor bu samimiyet diyordun ama ."

" Öyle gelişti öyle dedim."

" Neyise öyle olsun küçük hanım."

Ali amca bana bakıp

" Beş dakika bekliyin hemen geliyorum." Diyip odadan çıktı

Bizde koltuklara oturduk

Sinan abi bana döndü

" Adam biz gelince kaçtı lan ."

Göz devirdim kafamı dağıtmaya çalışıyordu ona ayak uydurup

" Senin yüzünü görünce kaçtı bence."

Dememle hemen ayağa kalktı ve duvardaki neden olduğunu bilmediğim boy aynasının karşına geçti ve yüzüne bakmaya başladı.

" Hani hiçbir şey yok gibi."

Diyip eliyle yüzüne ayrıntıya la incelemeye başladı

" Lan acaba geçen yumruk yemiştim o mu gözüküyor."

Ben şokla ona baktım dayak mı yemiş?

" Yok be fondötenle kapattım iyice o kadar para verdim baktım çok sade duruyor biraz allık almıştım çok güzel duruyor aslında."

Yuhh bide allık

Şokla ona baktım

" Dayak mı yedin sen ?"

Dememle bana baktı gelip ağzımı kapattı

" Kızım bir duyan olucak şimdi dan diye gelir o müdür rezil etme beni dayak yemiş mis."

" Sen dedin yaa yumruk yedin işte aynı şey "

Ellerini beline atıp

" Boşluğu ma geldi bir kere yoksa vuramaz dı o bana ."

Gülüp

" Bide allık sürmüş rujda istermisin?"

Dedim göz kırpıp

" Hee hangi renk şu tadı güzel olanlar vardı ondan varmı?"

" Şaka yaptım hem ben sana vermem başka kapıya."

" Cimri ."

Diyip yerine oturdu

" Bak Ceylin ne zaman ihtiyacın olursa beni ara tamam mı sen bana ne kadar abi deme sende ben seni kardeşim olarak görüyorum numaram sende var zaten başın ne zaman sıkışırsa ara tamam mı?"

" Tamam Sinan abi."

Abi dediğim için gülümseyip sarıldı

" Söz mü?"

Gülüp

" Bak iyi düşün karakola falan düşersem ararım."

Bu sefer o gülüp

" Herzaman araya bilirsin ister gece olsun ister gündür ister hergün ister dakika başı istediğin herzaman arayabilirsin Ceylin."

" Yanlız hissedirmedigin için çok teşekkür ederim abi."

" Herzaman kardeşim."

İçeri müdürün gelmesiyle sustuk

Yanına bir kızla gelmişti

" Evet Ceylin, yaprak sana odanı göstericek kızım."

Kafamı sallayıp ayağa kalktım Sinan abiye sıkıca sarıldım oda sarılıp konuştu

" Dediklerimi unutma ."

Ayrılıp " unutmam abi ."

Diyip bavulumu alıp müdürle gelen adı yaprak olan kızla odadan çıktım

Yaprak bana bakıp gülümsedi ve elini uzattı

" Ben yaprak içerde zaten duydun."

Elini tutup onun gibi

" Ben Ceylin içerde zaten duydun."

Dedim gülümseyip

" Kaç yaşındasın."

" 17 sen. "

" Bende 17 ."

Heycanla bana baktı

" Arkadaş olalım mı?"

" Senin arkadaşın yok mu ki?"

Yüzünü asıp

" Kimse benimle arkadaş olmuyor."

Neden aslında çok enerjik biri neden insan böyle biriyle arkadaş olmaz ki ?

" Neden."

" Kaplumbağan deden."

Diyip güldü belkide kötü espiri anlayışından dır

Gülmedigimi görüp bana baktı

" Bence komikti ." Dedi

Yüzüne inanmazca baktım " tamam azıcık komikti."

Aynı şekilde bakınca " tamam be komik değildi"

" Cevap neden ."

Yine aynısını söyleceken

" Sakın bir espiri daha kaldıramam."

" Tamam aslında sebepi şey."

" Ney ."

" Benim annem fahişe olduğu için ondan benle arkadaş olmuyolar ben buraya yedi yaşında geldim."

Çok saçma onun ne suçu var ki

" Olurum."

" Ne olurum."

" Arkadaş."

" Nee..gerçekten mi ?" Diye bağırdı

Bagırmasıyla koridordaki herkes bize baktı

" Kızım ne evlenme teklifi etmişim gibi bağırıyorsun."

Gülümseyip

" Napıyım ilk defa arkadaşım oldu ."

Onun bu heyecanına güldüm ilk defa böyle birşey için mutlu olan biri gördüm belkide bu yetimhane bana daha neler göstericek.