10.Bölüm

~Doruk ve Ceylin reşit olduğu gün ~

" Kızlar benim çorabım nerde gördünüz mü?" Diye bağırdı mert

Çamaşırları asıp merte bağırdım

" Öpücüklü olan mı?"

" Evettt."

" Salonda gördüm."

" Tamam."

Çamaşır sepetini kenara koyup balkondan çıktım ve salona girdim yaprak oturmuş resim çiziyordu yanına gittim resmine baktım

Mert , ben ve kendini çizmişti çok mutluyduk resimde şimdi olduğumuz gibi yaprak benim geldiğimi fark edip resmi gösterdi

" Nasıl her zaman ki gibi mükemmel."

Dedim gelip yanağımdan öptü

" Ama diğer resimler bitmedi biliyorsun siparişler var ne yapıcam bilmiyorum."

Diye isyan etti

" Sana güveniyoruz sen yaparsın istersen müzik aç daha iyi hissedersin."

Kafasını salladı ve müzik açtı daha rahat resim çizsin diye yanından gittim

Hayatımız çok değişmişti mert reşit olup bizi evlat edindikten sonra iki evi de bakıp benim yani anneannemin evinde kalmaya karar verdik Mert'in evinide kiraya verdik ve artık kiracıları mız var

Gelirimiz iyi durumda yaprak çizim yaparak para kazanıyor ben ve mert ise bir kafede çalışıyoruz

Bankalardaki paraya hiç dokunmadım onlar üniversite okurken lazım olucak zaten yine para biriktiriyoruz

Üniversite sınavına 1 ay kaldı ve biz gündüzleri çalışıp geceleri ders çalışıyorduk

Dün ben onsekiz oldum yaprak iki gün önce reşit oldu bugün ise ben oldum

Bugün bir telefon aldım anne ve babamızın mirasını bugün alıcaktık aylar önce gördüğüm kardeşimi görücektim yine aynı nefret bakışları

" Merttt yaprak ben çıkıyorum."

Mert çorabını giyip " hadi bizde geliyoruz kardeşimizi tek bırakmayız."

Yaprakta yanımıza gelip " hadi ben zaten hazırdım çıkalım ama baştan diyim doruk yine aynı şeylere başlarsa dalarım bak ."

Mertle birbirimize bakıp gülmeye başladık

" Sen mi ?" Diyip daha çok gülmeye başladı

Yaprak niye güldüğümüzü anlamadığı için hayla saf saf bize bakıyordu bu kız hem saf hemde nasıl sinirli olabiliyor hiç anlamıyorum

Merte bakıp

" Bu kızı bu hale biz getirdik farkındasın dimi şimdi eserinle gurur duy ."

Diyip koltuğa attım kendimi

Mert dediğim şeyle göğsünü kabartıp

" Gurur duyuyorum ama biraz daha ders almalı hayla dövüşte zayıf ."

Yaprak bıkkınlıkla " niye gülüyorsunuz hadi söyleyin yaa valla çok merak ettim hadi ."

Diye merakla bize baktı

Mert " bide şu saf halini , biraz kurnaz olmalı ama işte zamanla."

Koltuktan kalkıp

" Hadi gidelim bari doruk efendi erken gitmiştir erkenden olsun bitsin diye ."

Diyip kapıya doğru yürüdüm yine gözlerim dolmuştu neden hayla bana katil dediği sesi kulağımda çınlıyordu ki ben gerçekten bir katilmiyim ama bir çocuk katil olabilir mi ki ?

Göz yaşlarımı yaprak ve merte göstermeden silmeye çalıştım ama mert kolumu tuttu ve beni kendine döndürdü yüzüme baktı göz yaşlarıma baktı gözyaşlarım ona acı veriyordu bunu yüzünden anlıyordum

Elini kaldırıp yüzümdeki yaşları sildi

" Bak Ceylin kardeşim ağlamak senin zayıf olduğunu göstermez aksine senin ne kadar güçlü olduğunu gösterir o yüzden asla ağlamamak için kendini zor tutma ve bizim yanımızda göz yaşlarını saklama ."

Yaprakta gelip yanağımdan öptü

" Sen benim hem ablam hem kardeşimsin Ceylin senin acın bizim acımız bunu asla unutma biz kardeşiz."

Diyip elimden tuttu diğer eliyle Mert'in elini tuttu

" Hadi bakalım gidelim yüzleşelim ."