2.Bölüm

" biraz happy"

Yetimhaneye geleli bir gün olmuştu şimdi ise yaprakla beraber bahçeye çıkıcaktık yaprak neden buraya geldiğimi merak ediyordu ona anlatmak istiyordum belki bu beni rahatlatır dı hem onun bana anlatıp benim ona anlatamam haksızlık olurdu .

Bahçe doluydu bazıları ip atlıyor bazıları top oynuyordu erkekler ve kızlar karışıktı ve bu onları rahatsız etmiyordu birlikte oyun oynuyor sohbet ediyorlardı yaprakla birlikte boş bir çardaga oturduk

Yaprak bana merakla bakıyordu

Bosagızımı temizleyip herşeyi en başından beri herşeyi anlatım doruku , annemi, babamı, anneannemi herşeyi herkesi herşeyi anlatım belki ağlamıyordum ama gözlerim dolu dolu olduğuna emindim yaprak bana bakıp sıkıca sarıldı bana

" Sen çok güçlüsün kardeşim sana kardeşim diyebilir miyim?"

Diye tatlı tatlı sordu

" Artık bir kardeşim var ."

Dememle bana sıkıca sarıldı ve ayrıldık aklına ne geldiyse artık yere bakıp dalıyordu kafası dağılsın diye onsekiz olduktan sonra yapacaklarımızı anlatım

" Şimdi beni iyi dinle ."

Dememle bana baktı.

" Biz onsekiz olunca bana kalan eve gideriz üniversite sınavına girer aynı üniversiteyi tuttururuz sonra o bankadaki para yeter bize ek işte yaparız mesleğimiz olur ve hiç ayrılmayız ama şimdiden söyleyim temizlik benden ben yemek yapmayı beceremiyorum."

Gülümseyip

" Ben biliyorum yemekhanede ablaları yanına gider izlerdim onlarda bana öğretti herşeyi yani o iş bende."

Diyip göz kırptı rahat bir nefes verdim

" Hadi gidip dolaşalım yetimhanenin arkasında bir bahçe daha var orası daha iyi." Demesiyle ayağa kalktım

Arka bahçeye gidiyordukki duvara yaslanmış gözleri kapalı ama yanakları ağladı için ıslak birini gördük yaprak bana baktı ne yapalım diye bende kafamla onu gösterdim ve çocuğum yanına gittim çocuk dediğime bakmayın bizimle yaşıt gibi onun gibi yere oturup koluna dokundum

Çocuk birden irkilip bana baktı ve yüzündeki yaşları sildi

" İyimisin."

Kendini gülümsemeye zorlayıp

" İyiyim ."

Yaprakta bizim gibi oturup ona bakıp elini uzattı

" Ben yaprak sen ?"

" Mert ."

Bende uzatıp

" Ceylin."

Dememle

" Cennet kapısı."

Demesiyle şaşırdım

" Nerden biliyorsun anlamını."

Yere bakıp

" Annemin ismi ondan ."

Demesiyle içime bir öküz oturdu içimden bir ses mertin bize ihtiyacı olduğunu söylüyordu.

" Mert arkadaşın varmı?"

Dememle muzipce gülümseyip

" Ne o sana ayarlamamı istiyeceksin yoksa ."

Gözlerimi büyütüp

" Tövbe tövbe kalsın."

" Niye sordun o zaman."

" Arkadaşımız olurmusun?"

" Bu bir evlenme teklifimi ?"

" Yuh yaa ."

" Tamam be şaka yapıyorum sadece ikiniz misiniz?"

Yaprağa baktım ve aynı anda kafamızı salladık

Gülümseyip

" Tamam o zaman şimdi biz üç silahşörler mi olduk?"

" Evet."

Biz neden yetimhanede olduğumuzu anlattık merte oda bize mert yetimhaneye gelmiş çünkü annesi trafik kazasında ölmüş ve kimsesi yokmuş babası mert küçükken şehit olmuş asker miş

Biz bugün üçümüz asla ayrılmamak üzere kardeş olduk aynı anne , babadan dogmasakta bugün bu bağlar birbirine dolandı.