29. bölüm / 66

Sofradaki İtiraf ve Annemin Yüreği

Bölümler 66Şu an: Sofradaki İtiraf ve Annemin Yüreği

Loş odamızı aydınlatan gaz lambasının etrafına, akşam yemeği için hep birlikte oturmuştuk. Annem Melek Hanım, günün yorgunluğunu ellerindeki nasırlı parmaklarla gizlemeye çalışarak çorba kaselerini önümüze koyuyordu. Evin içindeki o sessiz ve tedirgin hava, hâlâ dışarıdaki işgalin gölgesini taşıyordu.
Elif, kaşığını eline almadan hemen önce, gözlerindeki o çocukça heyecanla yerine kıpırdandı ve bakışlarını annesine çevirdi:
"Ana, biliyor musun bugün okulda ne oldu?" diye söze girdi, sesi odada neşeyle yankılanarak.
Annem Melek Hanım, çorba kepçesini elinde tutup şefkatli ama yorgun gözleriyle kızına baktı:
"Ne oldu gene güzel kızım? Anlat bakalım," dedi, hafifçe tebessüm etmeye çalışarak.
Elif, gözleri parlayarak dünkü yaşadıklarıyla bugünkü sürprizi ard arda dizdi:
"Hani dün size anlatmıştım ya, şu yabancı kız Elana... Hani tenefüste çocukların itip ağlattığı kız... İşte bugün öğle arasında beslenme çantamı açtığımda içinde hiçbir şey olmadığını gördüm. Çok üzülmüştüm. Ama Elana bunu fark etti, çantasından mis gibi kokan, ev yapımı çikolatalı bir kek çıkardı. Yanında da meyve suyu vardı. Hiç düşünmeden kekini benimle paylaştı!"
Annemin yüzündeki o yumuşak tebessüm, "yabancı kız" kelimesini duyduğu an aniden dondu. Kaşları hafifçe çatıldı; düşmanın çocuğuna karşı duyduğu o haklı anne tedirginliği, kalbindeki koruma içgüdüsüyle hemen tetiklendi.
"Kızım..." dedi annem, sesindeki o temkinli tonla. "Sen o yabancının yiyeceğini mi aldın? Bilmediğin şeyleri yemek olur mu, hem onlar..."
Elif, annesinin sözünü hemen keserek heyecanla devam etti, öyle bir detay verdi ki odadaki bütün hava bir anda değişti:
"Ama ana dur, bitmedi!" dedi, ellerini masaya vurarak. "Ben çok beğenip teşekkür edince, Elana ne dedi biliyor musun? 'Annemiz uzakta, çok özledik ama bu keki ağabeyim yaptı' dedi. Hatta ağabeyinin her sabah onlara böyle tatlılar hazırladığını söyledi! Düşman sandığımız o general adam, evinde kız kardeşine elleriyle kek yapıyormuş ana!"
Melek Hanım elindeki kepçeyi öylece masanın kenarına bıraktı. Yüzündeki o sert, önyargılı hatlar yavaşça çözüldü; gözlerindeki o yaşlı ve tecrübeli bakış derinleşti. Bir annenin kalbi, başka bir annenin yokluğunu ya da bir ağabeyin kardeşine duyduğu o koruma sevgisini herkesten çabuk anlardı.
Annem derin bir iç çekti, başını yavaşça iki yana salladı ve bakışlarını bana, masanın karşısında sessizce onu dinleyen bana çevirdi. Ardından yumuşak, biraz da hüzünlü bir sesle konuştu:
"Demek öyle..." dedi annem, sesindeki o sertlik tamamen kaybolmuştu. "Demek o sert generalin evde bir kız kardeşi var... Ve o ocakta, bizim çocuklarımız gibi onlara da şefkatle yemek pişiriyor. Allah’ın işi işte oğlum... İnsan insanı tanımadan önce üniformasına bakıp düşman belliyor. Lakin kalbe düşen o merhamet, dilden de silahtan da evvel konuşuyor."
Annemin bu olgun ve merhametli sözleri karşısında başımı hafifçe öne eğdim. Haklıydı. Dışarıda bayraklar savaşıyordu ama evlerin içinde, mutfaklarda, kardeş sevgisinde hepimiz aynı insanî hikâyenin birer parçasıydık. Sofradaki o çorba her zamankinden daha sıcak, odadaki o karanlık ise biraz daha hafiflemiş gibiydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.