64. bölüm / 66

Sessiz Veda

Bölümler 66Şu an: Sessiz Veda

Melek Hanım’ın o sarsılmaz otoritesi ve haklı duruşu, aramızdaki o patlamaya hazır gerilimi anlık da olsa frenlemişti. Salonun ortasındaki o ağır hava, yerini derin ve temkinli bir sükûnete bırakırken, Leon bakışlarını annemden yavaşça ayırıp yanındaki kız kardeşine çevirdi.
Elana, ağabeyinin gözlerindeki o uyarı dolu ve ciddi ifadeyi görünce başını hafifçe öne eğdi. Buraya gelirken ne kadar cesur ve hevesli idiyse, şimdi bu evin içinde yaşanan o gerginliğin ve savaşın gerçekliğinin farkına varmıştı.
Yavaşça Elif’e doğru döndü. İki kız, dünün ve bugünün o kısa süreli masum sığınağında birbirlerine sımsıkı sarıldılar. Elif’in gözleri dolarken, Elana onun saçlarını şefkatle okşayıp kulağına fısıldadı:
"Teşekkür ederim her şey için... Kendine çok iyi bak, küçük kuğu."
Elif burnunu çekerek başını salladı: "Sen de... Yine gel ama haberimiz olsun."
Elana hafifçe tebessüm edip geri çekildi, ardından ağabeyinin yanına, o güvenli mesafeye adımladı. Leon, kardeşinin kolunu nazikçe tutup kapıya doğru yönlendirirken, başını son bir kez kaldırıp bana baktı. O buz mavisi gözlerde ne bir zafer ne de bir pişmanlık vardı; sadece bu coğrafyanın kaderine boyun eğmiş ama içten içe bu duvarları yıkmak isteyen o gizli, derin bir yangın okunuyordu.
Kapı eşiğinden ayrılırken sesini alçak bir tonla duyurabildi:
"Misafirperverliğiniz için teşekkür ederiz, Melek Hanım... Azat Bey."
Ve arkalarına bakmadan, o dar taş sokakta yan yana yürüyerek gözden kayboldular. Onlar uzaklaşırken, kapının önünde öylece dikilmiş, arkalarından esen o soğuk rüzgârla baş başa kalmıştım. Evimize giren o düşman gölgesi gitmişti lakin içeride bıraktığı o sızı, zihnimde ve kalbimde çok daha derin izler bırakmıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.