60. bölüm / 66

Sınırların Ötesindeki Misafir

Bölümler 66Şu an: Sınırların Ötesindeki Misafir

Elif’in o saf, hiçbir kötülük barındırmayan sözleri odada yankılanırken, üzerimdeki o şaşkınlık yerini derin ve kavurucu bir öfkeye bırakıyordu. Kardeşimin başını okşayıp kenara çekilmesini işaret ettim, ardından buz gibi kesilen bakışlarımı salonun ortasındaki genç kıza, Elana’ya çevirdim.
Derin bir nefes alarak sesimi olabildiğince sakin, ama bir o kadar da keskin tutmaya çalışarak konuştum:
"Elif..." dedim, gözlerimi kardeşimin üzerinden ayırmadan. "İyi niyetini, çocuk kalbini anlıyorum. Lakin kim olduğunu bilmediğin, hangi ocağın ateşiyle yandığını fark etmediğin insanları öylece kapımızın önüne getiremezsin. Bu ev... Burası bizim sığınağımız. Herkes buraya elini kolunu sallayarak giremez."
Elif, abisinin bu sert ve tavizsiz tonu karşısında boynunu büküp geri çekildi. Gözleri dolmak üzereydi; fakat haklı olduğumu o da biliyordu.
O sırada, o zamana kadar sessizce köşede duran Elana yavaşça başını kaldırdı. Gözlerindeki o mahcubiyet ve hafif korku, yerini yavaş yavaş asil ama kırgın bir duruşa bırakmıştı. Ağabeyi Leon’un o sert, buz mavisi bakışlarını andıran gözleriyle doğrudan yüzüme baktı.
Titrek ama gururlu bir sesle mırıldandı:
"Kardeşiniz haklı, Azat Bey..." dedi, Türkçe’yi dikkatle seçmeye çalışarak. "Ben buraya bir düşman gibi, bir casus gibi gelmedim. Sadece... Sadece o sokağın o gürültüsünden, bu savaşın acımasızlığından uzak, bir anlığına da olsa normal bir çocuk gibi gülmek istedim. Elif bana elini uzattı, ben de tuttum."
Elana’nın bu sözleri odadaki havayı bir kez daha değiştirdi. Melek Hanım, sedirin kenarından yavaşça kalktı. Yaşlı gözleriyle önce genç kıza, ardından bana baktı. Yüzündeki o yorgun ama merhametli ifadeyle bana doğru bir adım atıp seslendi:"Azat..." dedi, uyarır gibi ama şefkatle. "Kapımıza kadar gelmiş bir misafiri, üstelik gencecik bir kız çocuğunu kapı dışarı edecek kadar taş kalpli mi yetiştirdim ben seni? Savaş dışarıda, kapının eşiğinde kalır. Bu evin bir adabı vardır."
Annemin bu net ve tavizsiz tavrı karşısında ne diyeceğimi bilemedim. Dişlerimi sıktım, yumruklarımı cebime sakladım. General Leon’un kardeşi şimdi evimizin tam ortasındaydı ve elimi kolumu bağlayan tek şey, annemin bu evdeki sarsılmaz adaleti ve kardeşimin masumiyetiydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.