56. bölüm / 66

Gerçeğin Ağırlığı

Bölümler 66Şu an: Gerçeğin Ağırlığı

Annemin merakla ve endişeyle üzerime dikilen gözleri karşısında yutkundum. Elif, hâlâ annesinin dizinin dibinde, avucunda sımsıkı tuttuğu o küçük tahta parçasıyla sessizce oturuyordu. Gerçeği saklamak artık mümkün değildi; çünkü o tahta parçasının, o düşman generalin bu evin eşiğine kadar uzanan gölgesinin üzerimize nasıl bir kabus gibi çöktüğünü ikimiz de biliyorduk.
Derin bir nefes alıp elimi yüzüme götürdüm, ardından gözlerimi annemin yaşlı gözlerine sabitledim:"Sokağın başındaki o karanlık ara sokakta buldum ana..." dedim, sesimdeki o sert tonu bastırmaya çalışarak. "Korkmuştu, yolunu kaybetmiş ağlıyordu."
Melek Hanım’ın kaşları endişeyle daha da çatıldı, nefesini tutup sordu: "Kim vardı yanında oğlum? Kim çıkardı karşıma kuzumu?"
Yumruklarımı sıktım, adeta dişlerimin arasından tıslar gibi konuştum:
"Yunan generali... Leon vardı ana."
Odanın havası bir anda buz kesti. Melek Hanım duyduğu isim karşısında eliyle ağzını kapattı, gözleri korkuyla irileşti. Elif ise abisinin sertleşen sesinden ürkerek başını öne eğdi.
Annem titreyen sesiyle güçlükle konuşabildi:
"O mu...?" dedi, fısıltı halinde. "O general mi buldu kızımı?"
Başımı yavaşça salladım: "Evet, o buldu ana. Kardeşimin önünde diz çökmüş, saçlarını okşuyordu. Korkmasın diye de..." Başımı Elif'in avucundaki o tahta parçasına doğru çevirdim. "Şu elindeki tahta keman parçasını vermiş ona."
Melek Hanım olduğu yerde kalakaldı. Gece bana söyledikleri, o tahta odada kurduğu cümleler zihninde yankılanmış gibi bir süre öylece baktı. Savaşın, düşmanlığın, kanın ve barutun ortasında, iki düşman generalin kaderinin kendi ailesine nasıl bu kadar tehlikeli bir şekilde bağlandığını o da çok net anlamıştı.Sessizliği bozan, annemin derin ve endişeyle çekilmiş iç çekişi oldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.