2. Bölüm: Hissedilmeye yıldırım..

Sabah uyandığımda yoğun bir antrenmana gittik.

- GÖKÇE KARALI!
- BURADA, KOMUTANIM!
- 2 DAKİKADA 160 MEKİK!

İçimden sessizce mırıldandım: "O adam cidden benden 2 dakikada 160 mekik çekmemi mi istedi lan? Ciddi olamazdı!"

- HADI GÖKÇE, NEYİ BEKLİYORSUN?!

Hızla mekik çekmeye başladım. Günlerim çok zor geçiyordu. Hayatımın aşkını ne zaman bulacaktım? Hep kimsesiz mi kalacaktım yoksa?

Gece sigara içmek için dışarı çıktım. Hava soğuktu ve etraf çok sessizdi. Bu, iyiye alamet değildi. Yine de umursamadım, bir sigara yakıp türkü söylemeye başladım.

Çanakkale içinde vurdular beni,
Ölmeden mezara koydular beni...

Türküyü söylerken ani bir hareketlenme fark ettim. Hemen merkeze haber verdim:

- Merkez, merkez... Ben Kızıl Kurt. Tamam.
- Sendeyiz, Kızıl Kurt. Tamam.
- Ani hareketlenme, Bölge 56. Tamam.
- Kurt Timi’ni yolluyoruz. Tamam.

O gece, başka bir askerle tanıştım. Yarı Yunan, yarı Türk'müş... Resmen sarışın bir bomba!

- Adım Andrew. 25 yaşındayım, Komutanım.

Elleri cebindeydi. Hızla çıkarıp bana asker selamı verdi.

- Tamam, sakin ol asker. Merkeze gitmeden önce birkaç şeyi kontrol etmeliyiz. İçeri geç.

Kafamla içeriği işaret ettim. İçeri girer girmez bir sandalyeye oturdu.

- Silahın niye İtalyan yapımı, asker?
- Bana öyle verildi, Komutanım... dedi, düşük bir ses tonuyla.

Andrew o geceyi atlatabilmişti ama onun elimden kaçamayacağını biliyordum.

- Merkeze geç, asker.

Askerlere onay verdiğim anda hızla uzaklaştılar. O gece nöbetime devam ettim. Sabahında ne tür bir olayla karşılaşacağımı bilmeden...

---