1.Bölüm; Mezuniyet

- Gökçe! Kızım, yanıma gelir misin?

- Geliyorum anne!

O gün annemin yanına gitmeseydim, belki de şu an bu halde olmazdım.

İçeriden bir anda silah ve çığlık sesleri yükseldi. Koşarak gittiğimde annem ve babam yerdeydi... Artık tek başımaydım, kimsem yoktu.

Teyzem ve anneannem beni büyütüp yetiştirdiler. Ancak 12 yaşındayken bir trafik kazası geçirdim ve hafızamı tamamen kaybettim. Onlar olmadan hayatım tamamen mahvolmuştu...

---

25 Ekim 1996

Üniversiteden mezun oluyordum, yemin törenindeydik.

"...VATANIMA SAYGILI VE CESUR BİR ASKER OLACAĞIMA ANT İÇERİM!"

- Gökçe! Gökçe!

Arkamı döndüm. Keşke dönmeseydim.

- Efendim? dememe fırsat kalmadan Batuhan üstüme doğru atladı.

- Napıyorsun lan davar?!

- Gökçe ya...

- Hangimiz kızız belli değil ki Batu. Git başımdan, tören yeni bitti zaten.

- Ya of, bir dur Gökçe ya!

- Ne oldu, söyle çabuk!

- Senin gideceğin askerî üstte taş gibi çocuklar var diyorlar. Kızım, seç beğen al vallahi!

- Ya saçma saçma konuşma Batu! Hem olmaz, evlenmeyeceğim ben.

- Kızım, salak mısın? Götün var, göğsün var, ne güzel işte. Değerini bil.

- Batu, bir siktir git lütfen.

Tam o sırada arka taraftan bir anons duyuldu:

- BATUHAN DOLGUN! BATUHAN DOLGUN!

- Ben gidiyorum. Otobüsler geldi, görüşürüz Gökçe.

O günü çok iyi hatırlıyorum. Sabaha kadar ağlamıştım. Başka arkadaşım yoktu... Kimsesizdim. Batuhan bana hem dost hem baba olmuştu ama o da artık yoktu...