Bölüm 12

Ertesi sabah Deniz okula geldiğinde sınıf henüz kalabalıklaşmamıştı.

Çantasını sırasına bırakıp pencerenin önüne geçti. Dışarıyı izlerken dün yaşananları düşünmemeye çalışıyordu.

Özellikle de Teoman'ın onu tuttuğu anı.

“Saçmalama,” diye mırıldandı kendi kendine.

Tam o sırada arkasından bir ses geldi.

“Kim saçmalıyor?”

Deniz irkilip döndü.

Teoman.

“Sen.”

Teoman kaşını kaldırdı.

“Ben ne yaptım?”

“Hiç. Sadece… sinir bozucusun.”

“Günaydın sana da.”

Deniz gözlerini devirdi.

“Günaydın.”

Teoman yerine oturdu.

Bir süre ikisi de konuşmadı.

Deniz çantasından proje dosyasını çıkardı. Dün yarım bıraktıkları çizimlerin üzerine bakarken Teoman sandalyesini biraz yaklaştırdı.

“Devam edelim mi?”

Deniz ona baktı.

“Şimdi mi?”

“Evet.”

“Daha ders başlamadı.”

“Başlamadan bitiririz.”

Deniz kısa bir süre düşündü.

“Tamam.”

İkisi aynı kâğıdın üzerine eğildi.

Bu kez aralarında dün olduğu gibi garip bir sessizlik yoktu.

Teoman çizime bakarak,

“Burayı biraz değiştirebiliriz,” dedi.

Deniz hemen itiraz etti.

“Hayır. Orası böyle daha güzel.”

“Bence değil.”

“Bence öyle.”

“Sen her şeye itiraz etmek zorunda mısın?”

“Sen her şeye karışmak zorunda mısın?”

Teoman gülümsedi.

“Bak, yine başladın.”

Deniz de istemeden hafifçe gülümsedi.

“Sen başlattın.”

Tam o sırada kapı açıldı.

Leyla içeri girdi.

İkisini yan yana görünce durdu.

“Ben bir şey mi kaçırdım?”

Deniz hemen doğruldu.

“Hayır.”

Teoman sakin bir şekilde:

“Proje yapıyoruz.”

Leyla ikisine şüpheli şüpheli baktı.

“Tabii…”

Arkasından Ezgi de sınıfa girdi.

Deniz'in yüzündeki ifadeyi görünce Leyla'ya yaklaşıp fısıldadı:

“Bunlarda bir şey var.”

Deniz duymuştu.

“Hiçbir şey yok!”

Ezgi güldü.

“Ben bir şey demedim ki.”

Teoman başını eğip gülümsemesini sakladı.

Deniz bunu fark edince ona döndü.

“Sen de gülme.”

“Gülmüyorum.”

“Gülüyorsun.”

“Kanıtla.”

Deniz birkaç saniye ona baktı.

Sonra kalemi eline alıp:

“Seninle uğraşılmaz.”

Teoman'ın cevabı kısa oldu.

“Sen yine de uğraşıyorsun.”

Deniz cevap veremedi.

Leyla ve Ezgi birbirlerine baktılar.

İkisinin de yüzünde aynı ifade vardı.

Bir şeyler değişiyordu.

Ama ne Deniz bunu kabul etmeye hazırdı ne de Teoman.

Şimdilik tek bildikleri şey şuydu:

Dün birbirlerine değen ellerinden sonra, bugün birbirlerinin yanında eskisinden biraz daha rahat duruyorlardı.

Ve ikisi de bunun nedenini anlamaya çalışıyordu.