Bölümler 13Şu an: Tehlike ve Neşe
- 1 Anka'nın Ruhu468 kelime
- 2 Sönmeyen Tek Işık1.028 kelime
- 3 Ateş ve Şifa1.029 kelime
- 4 Geçmişin Rüyası1.079 kelime
- 5 Tozlu Raflar1.097 kelime
- 6 Tehlike ve Neşe1.061 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Elveda1.053 kelime
- 8 Ellerden Kayan Yıldız1.045 kelime
- 9 Soğukta Açan Çiçek1.053 kelime
- 10 Dumanlar Uyanırken1.062 kelime
- 11 Dumanların Arasında1.060 kelime
- 12 Lanetli Şarkı1.061 kelime
- 13 Sır Parası1.041 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Umay Ilgar, Sınır Yetimhanesi
Sabahın ilk ışıkları yüzümü okşuyor, güneş ışıklarını yeryüzüne göndermek için bulutlarla mücadele veriyordu. Duvarlardaki soyulmuş boyalara yer yer güneş çarpıyor, odanın rutubetli kokusu ciğerlerimi yakıyordu. Soğuk hava ellerimi uyuşturmuştu, bütün bedenimi ele geçirmişti.
Gözlerime gelen soluk gün ışığıyla uyandım. İçimi nedenini bilmediğim bir huzur kapladı, ama bu huzur saniyeler sürdü. Ne olurdu sanki bir günün de mutlu geçse?
Koridordan gelen topuk sesleri duvarları inletiyor, Fatma Hanım'ın topuklu ayakkabıları yere her vurduğunda zemini titretiyordu. Saniyeler sonra kapının açılmasıyla paslanmış menteşelerin gıcırdaması kulaklarımı sağır bile edebilirdi. Tiz, kulak tırmalayıcı bir çığlık gibiydi, aşırı rahatsız ediciydi. Klasik Sınır Yetimhanesiydi işte.
Elindeki elli santimlik metal cetveli avuçlarına vura vura iki yatağın arasına gelen Fatma Hanım her zamanki asabiyetiyle kükredi. Her vurduğunda kulaklarımı çınlayan metal cetvelin sesi odanın çatlak duvarlarında yankılanıyordu.
"Kalkın! Hemen!" Bir bana, bir Alaz'a baktıktan sonra devam etti.
"Bugün büyük temizlik var. Kimse kaytarmayacak. Özellikle de sen, Umay! Dün kütüphanede çevirdiğiniz işleri unuttum mu zannediyorsunuz?"
Yatağımdan doğrulurken karşı yatakta uyku mahmuru Alaz ile göz göze geldik. Bana sakin ol bakışları fırlatıyordu ama anlaşılan Fatma Hanım bugün sol tarafından kalkmıştı. Bu da demek oluyordu ki sinirlerim kafamın içinde cirit atacaktı.
Yatağımın yanında durup burnunu sanki o tüyü bulmak istercesine havaya dikti.
"Burada bir şey var." diye fısıldadı, sesi bir yılanın tıslamasından ayırt edilemezdi.
"Hissediyorum. O yasaklı eşyalardan birini saklıyorsun, değil mi?"
Eli yastığıma doğru uzattı, davranışları birinin canını almanın düşüncesiyle zevkten dört köşe olmuş bir celladın hareketlerine benziyordu. Parmak uçlarım karıncalanıyor, içim bir tehlikenin gelmeden önce verdiği hissiyatta boğuluyordu.
Nehirlerim her geçen saniye vücudumu ele geçiriyordu. Kanın damarlarımda akarken çıkardığı ses kulaklarımın uğuldamasına sebep oluyordu.
Parmak uçlarımda başlayan karıncalanma her kalp atışında ilerliyordu. Koluma yayıldı, yavaş ama istikrarlıydı. Nehirlerim elime hücum ederken uyuşukluk göğsüme kadar geldi. Tam nehirlerimin toplandığı bölgede, göğsümün ortasında durdu. O an damarlarımda kan değil nehirlerim çağlıyordu. Çok garip bir duyguydu, sanki vücudumun kontrolünü beynim değil onlar sağlıyordu.
Fatma Hanım'ın kemikli parmakları yastığı kavradı. Aynı anda kulaklarım uğuldamaya, başım dönmeye başladı. Kulaklarımın içinde sanki binlerce arı aynı anda kanat çırpmaya başladı. Şakaklarım zonkluyor, görüş alanım kenarlardan kararırken başım hafifçe yana kayıyordu. Tehlike kapıya dayanmamıştı; tam tepemizde, Fatma Hanım'ın kemikli parmaklarının ucunda sallanıyordu. O tüyü almamalıydı. O tüy sadece bir kuşun kanadından düşmüş masum bir parça değildi; o benim sırrım, benim özümdü. Eğer o kirli eller o yastığı kaldırıp tüyü söküp alırsa, içimdeki o devasa gücü de avuçlarının arasına alacağını biliyordum. Beni kendi karanlık emellerine köle ederdi. Ruhumu bu rutubetli binanın soğuk taşlarına zincirlerdi.
Alaz oturduğu yataktan kalkıp birşeyler söylemek için ağzını açmıştı. Ama işi ona bırakmayacaktım. Elim zihnimden bağımsızca hareket etti ve soğuktan buz gibi olmuş parmaklarım Fatma Hanım'ın açıkta kalmış bileğini kavradı. Beynim konut veremiyor, bütün vücudum benim isteğim dışı çalışıyordu. Sıcaklığım odanın ısısını arttırıyordu.
Sinirlerim kafamda cirit attarken vücudumdan ısı dalgaları fışkırıyordu. Buz gibi olan oda vücut sıcaklığımla ılıcık olmuştu.
"Dokunma!" Sesim odanın buz tutmuş duvarlarında yankılanırken Fatma Hanım'ın gözleri öfkeyle parladı. Birkaç saniye duraksadı ama geri adım atmadı.
"Sen bana emir mi veriyorsun küçük canavar?" derken elini hırsla yastığın altına daldırdı. Elime doğru hızla yol alan nehirlerim tamamen kontrolü ele geçirmişti. Elimden dışarıya sıcaklık dalgası yayıldı. Ne olduğunu anlayamadan parmaklarım ve Fatma Hanım'ın teninin birleştiği yerden küçük bir duman yükseldi. Kavrulan teninden yayılan yanık kokusu tüm odayı kaplarken yayılan cızırtı sesi kulaklarımı doldurdu.
Elini hızla geri çekti. Bağrışları odada yankılanıyordu. Yanan derisi ateşle dağlanmış gibi gözüküyordu.
"Elim! Elim yanıyor!"
Yüzümde incecik bir tebessüm belirdi. Bana zarar verenlerin sonu böyle oluyordu. Ateşim, onları yakıp kavuruyordu. Fatma Hanım'a da böyle olmuştu. Onu yakmıştım.
Kadın dehşet içinde gerilerken ben de ayağa kalktım. Artık küçük korkak kız değildim. Artık güçlü, yakan bir kızdım ben. Yakan ve yıkan, sevdiklerini ateşiyle koruyan kızdım.
Gözlerim Alaz'ın gözlerini buldu. Şaşkınlıktan şok olmuş gözlerle bakıyordu bana. Gözlerimin etrafındaki sarı hareleri onun gözlerindeki yansımadan gördüm. İstediğim buydu. Güç.
Fatma Hanım karşımda, bana öfkeyle dolmuş gözlerle bakıyordu. O öylece bana bakarken konuştum.
"Ona da, bana da, eşyalarımıza da dokunmayacaksın." Parmağım suçlayıcı bir ifadeyle Fatma Hanım'ı gösteriyordu. Bedenimin ağırlığını öndeki ayağıma vermiştim.
Dişlerinin arasından tısladı.
"Bunun bedelini ikiniz de ödeyeceksiniz!" Bir hışımla arkasını döndü. Kapının kolunu kavrayan eli aşağıya inmeden önce bize sinirli bir bakış attı.
"Bugün ikiniz de o kapının dışına koyulacaksınız! On sekizinize basıp basmamanız umrumda bile olmayacak!"
Yemekhane sırasına girdik. Arkamda dört yaşında bir kız çocuğu bekliyordu. Yeni gelmiş olmalıydı. Aramızda on iki yaş vardı fakat bu onunla konuşmama engel olamazdı. Dizlerimin üzerine çöktüm ve boyumu kızın boyuna göre ayarladım. Göz göze geldik.
"Merhaba."
"Meyaba." Konuşması çok komikti. Sesi de tatlı olunca yüzümde bir tebessüm oluştu.
"İsmin ne bakalım, söylemek ister misin?" dedim. Sesimi iyice yumuşatmaya çalışıyordum.
"Kaydeyen ben!" derken kocaman gözleriyle bana bakıyordu. Çok tatlı telaffuz ediyordu. Çocuk neşesi buydu işte, Fatma Hanım içindeki çiçeği kurutmamalıydı.
Dalmış olmalıydım ki Kardelen bana seslendi.
"Abya, daydın gittin. Senin işmin ney, şöyley mişin?" Bu kız beni tatlılıktan öldürebilirdi.
"Benimki de Umay. Memnun oldum Kardelen, ismin aynı zamanda bir çiçek. Karda açan çiçeklere de kardelen diyorlar, biliyor muydun?"
Kızın zaten büyük olan gözleri iyice açıldı.
"Vaaaaaayy, abyaa, sen ne kadar şey biyiyoyşun! Ben şeni çok şevdim!"
Bu kız bir anda kalbimi ısıtıvermişti. Çok ama çok tatlıydı.
Bu sırada önümde yemek sırasında bekleyen Alaz seslerimizi duyup arkasını döndü.
"Ne yapıyorsunuz?"
"Kardelen ile konuşuyordum. Çok tatlı bir kız."
Yana kayarak Alaz'ın Kardelen'i görmesini sağladım. Anında Alaz'ın gözlerinde bir parlama, yüzünde bir gülümseme oluştu.
"Sen ne kadar tatlı bir şeysin böyle." Bana baktı.
"İsmi ne?"
"Çocuk dilsiz değil, konuşabiliyor. Ona sormaya ne dersin dahi insan?" dedim iğneli bir şekilde. O ise gözlerini devirmekle yetindi.
"İsmin ne?"
"Kaydeyen!"
Alaz da dizlerinin üzerine çöktü, ama bir deve olduğu için hala kızdan en az otuz santim uzun duruyordu.
"Saçların ne kadar güzelmiş Kardelen." derken kızın altın sarısı lülelerini parmaklarına doluyordu. Kardelen'den hemen yanıt geldi tabi.
"Teşekküy edeyim ııı..."
"Alaz."
"Teşekküy edeyim Ayaz abi."
Bu yanıt ikimizin yüzünde de bir tebessüm oluşturdu. Kız mavi gözleriyle bize tatlı tatlı bakarken sıra da yavaş yavaş ilerliyordu.
Yemeklerimizi aldığımızda boş bir masayı kaptık. Sağda ben, solumda Kardelen ve önümde Alaz vardı. Alaz yemeğini masaya koyar koymaz sordu soruyu.
"Yeni mi geldin buraya Kardelen, yoksa burada mıydın?"
"Yeni geydim Ayaz abi, şiz de mi yeni geydiniz buyaya?"
Biz soru sora sora, Kardelen de sorularımızı cevaplaya cevaplaya bitirdik yemeklerimizi. Çan çaldı, bu yetimhanede odalara girme saatinin geldiğini, yemekhaneden çıkmamızı bildiriyordu bize. Odamıza doğru yola koyulduk.
Sonun başlangıcı bizi bekliyordu ve bundan haberimiz bile yoktu.
Yeni bölüm geldiiiiiiiii! Bu bölüm hakkında ne düşünüyorsunuz?
Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın!
Bölüm etkileşimi
