Bölümler 13Şu an: Geçmişin Rüyası
- 1 Anka'nın Ruhu468 kelime
- 2 Sönmeyen Tek Işık1.028 kelime
- 3 Ateş ve Şifa1.029 kelime
- 4 Geçmişin Rüyası1.079 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Tozlu Raflar1.097 kelime
- 6 Tehlike ve Neşe1.061 kelime
- 7 Elveda1.053 kelime
- 8 Ellerden Kayan Yıldız1.045 kelime
- 9 Soğukta Açan Çiçek1.053 kelime
- 10 Dumanlar Uyanırken1.062 kelime
- 11 Dumanların Arasında1.060 kelime
- 12 Lanetli Şarkı1.061 kelime
- 13 Sır Parası1.041 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Umay Ilgar, Sınır Yetimhanesi
Yatağıma yattım, boynumdaki kolye nehirlerimin etkisiyle ısınmıştı. İçindeki fotoğrafa tekrar baktım. Beni tutan eller kimdi peki? Beni hangi eller tutuyordu? Bu kolyeyi bana veren kimdi? Annem, babam ve varsa kardeşim neredeydi?
Uykuya dalmıştım. Rüyadaydım. Bir ev. Evden gelen çığlıklar. Bir bebeğin ağlama sesleri. Kar. Soğuk. Ve evin yanında biriken karların üzerindeki kan lekeleri. Evin yanına gelen bir yaşlı kadın.
O kadın, içeri giriyor. Yerde kanlar içinde yatan bir kadın ve bir adam var. Hareket etmiyorlar, nabızları atmıyor. Yanlarında ise daha kundakta olan birkaç aylık bir bebek var. Bebek durmadan ağlıyor. Yaşlı kadının gözlerinden bir damla yaş süzülüyor. Bebeği kucağına alıyor. Alıyor ve şehrin sınırındaki yetimhanenin kapısının önüne bırakıyor. Üzerinde yırtık pırtık kıyafetler var. Anlaşılıyor ki, kadının altına girecek bir çatısı bile yok. Kapı açılıyor ve bebeği alıyorlar. Yaşlı kadın giderken bebeğe fısıldıyor.
Özür dilerim yavrum. Senden çok özür dilerim. Yemin ediyorum ki, seni bulacağım. Kimsesiz kalmana izin vermeyeceğim. Söz veriyorum.
Sonra uyandım. Kan ter içindeydim. Nefes nefeseydim. Bu rüya da neydi böyle? Ben, ben buna anlam veremiyordum.
Yanımda, yastığımın hemen bitişiğinde bir tüy duruyordu. Bembeyaz, kenarları altın rengi bir renkle harelenen bir kuş tüyü. Sıradan bir kuşa ait olamayacak kadar parlak, dokunulmayacak kadar kutsaldı. Elim istemsizce tüye doğru uzandı. Parmaklarım altın hareye değdi. Ne olduğunu anlayamıyordum ama, içimdeki nehirler bu tüyle birlikte çağlıyordu.
Yan ranzaya doğru seslendim.
"Alaz! Alaz!" Sesim onun uyanmasına yetmişti.
"Ne oldu Umay?" dedi. Çok uykuluydu.
"Ben, bir rüya gördüm." Bana boş gözlerle baktı.
"Eee, ne oldu? Sıradan bir rüyadır yine."
"Sıradan değildi Alaz. Geçmişimle ilgili bir ipucu olabilir. Biliyorsun, yetimhanenin dışındaki yerler hakkında bildiğimiz her şeyi sadece kitaplardan öğreniyoruz. Ben hiç geçmişimi bilmedim Alaz. Bilemedim. Bilemedik. Bize kimin soyundan, nereden geldiğimizi öğretmediler. Sadece soyadlarımızı söylediler, o kadar. Ben bilmediğim her şeyi öğrenmek istiyorum. Öğretmedikleri her şeyi. Benim geçmişim belki bu rüyadan başlıyor Alaz." dedim. Başımı öne eğdim.
Yanıma geldi. Oturduğunda yatak hafifçe çökmüştü. Umursamadım. Elini sırtıma koydu. Beni teselli etmeye çalışıyordu.
Geçmişinin karanlık olması insanı üzer, güzel olması neşelendirirdi. Anne babanız karanlık işler yapmışsa onların başlarına gelenlerden ders alabilirdiniz. Aileniz yararlı şeyler yapmışsa onların izinden gidebilir, geleceğinizi parlatabilirdiniz.
Geçmişinizi bilememek ise sonsuz bir boşlukta sürüklenmeye benziyordu. Sonsuz bir boşlukta sürüklenmek ise ne yapacağınızı bilememenize yol açardı. Ne yapacağınızı bilemezseniz yenilgiye uğrardınız. Yenilgi ise ölüm demekti.
Ölüme giden bu yola girmek istemiyordum. Alaz'ın yüzüne baktım.
"Ben geçmişimi bulacağım Alaz. Bir gün gelecek ve soyumu bulacağım. İkimizin de boşlukta sürüklenmesine izin vermeyeceğim. Damarlarımızda akan kanın sahibini bir gün bulacağız." Başıyla onayladı sözlerimi. Tekrardan gözlerinin içine baktım.
"Bu yolda yanımda yürür müsün Alaz?"
"Her zaman Umay. Her zaman."
O sırada kulağımda bir ses çınladı. Yetimhane Müdürü Fatma Hanım'ın ağır, ritmik ve her adımda zemini inleten topuk sesleri.
Tık... Tık... Tık...
Gözlerim dehşet içinde açıldı. Eğer Fatma Hanım odaya girerse, odadaki o tuhaf, altın rengi ışığı ve benim yaydığım sıcaklığı fark etmemesi imkansızdı. Alaz'a doğru fısıldadım.
"Alaz, saklamam lazım... İçimdeki bu ateşi de, bu tüyü de saklamam lazım. Yoksa bizi ayıracaklar."
Kapı kolu yavaşça aşağı indiğinde, odanın soğuk duvarları titreyen nefesimin sesiyle doldu: "Korkuyorum Alaz, ya her şey şimdi başlarsa?"
Kapı kolunun o paslı metali gıcırtıyla aşağı indiğinde, oda bir anda vakumlanmış gibi sessizleşti. Avucumdaki o yakıcı tüyü yastığımın en derin köşesine iterken, kalbimin atışı kulaklarımda devasa bir davul gibi yankılanıyordu. İçimdeki altın nehirler, korkuyla beslenerek hızla ısınmaya, parmak uçlarıma doğru hücum etmeye başladı.
Kapı yavaşça açıldı. Fatma Hanım'ın ağır gölgesi, koridorun soluk ışığıyla birlikte odanın zeminine bir hançer gibi saplandı. Kadın içeri girmedi; kapı eşiğinde durup keskin gözlerini odanın içinde gezdirdi. Burnu havada, sanki havada asılı kalan o tuhaf, yanık kokusunu yakalamaya çalışıyordu.
"Umay... Alaz..." dedi Fatma Hanım. Sesi, kış sabahının ayazı kadar keskindi. "Neden hala yataktasınız? Bu oda neden bu kadar sıcak?"
Battaniyemi çeneme kadar çekerken parmak uçlarımın yorganın altındaki kumaşı hafifçe kavurduğunu hissettim. İçimdeki ateş, bir kafese kapatılmış vahşi bir hayvan gibi parmaklarımı zorluyordu.
Alaz, durumu kurtarmak için hızla araya girdi, sesi her zamankinden daha pürüzlüydü.
"Umay... Umay gece yine çok terledi efendim. Ateşi var sanırım, odanın ısısı ondan herhalde."
Fatma Hanım tatmin olmamış bir ifadeyle bir adım içeri attı. Ağır topukları zemine her değdiğinde, içimdeki gücün bir kıvılcım olup dışarı fırlamaması için dudaklarımı ısırdım. Kadın tam yastığa, o gizli tüyün olduğu yere doğru elini uzatırken gözbebeklerimin etrafında altın bir hare dönmeye başladı. Hissedebiliyordum. Eğer dokunursa, eğer o tüyü bulursa, her şey küle dönecekti. Benimle birlikte.
Fatma Hanım'ın parmakları, sanki bir celladın ipi gibi yavaşça yastığımın kenarına uzandı. Gözlerimi sımsıkı kapattım; o an içimdeki ateşin bir volkan gibi kalbimden yukarı doğru tırmandığını, boğazımda düğümlendiğini hissettim. Alaz'a baktım. Gözlerim yardım çığlıkları atsa da gıkım çıkmıyordu. Put gibi duruyor, o yastığın kalkmaması için dua ediyordum.
O sırada kulağımda metal su sürahisinin yere düşme sesi çınladı. Alaz boş sürahiyi dikkatlerin dağılması amacıyla yanlışlıkla devirmişti. Fatma Hanım elini yastığımdan çekip sinirle Alaz'a döndü.
"Seni beceriksiz çocuk!" diye gürledi. "Zaten her yer dökülüyor, bir de sen mi çıktın başıma?!" Gözlerim sinirden dönse de Alaz göz ucuyla bana bakıyor, gözleriyle hallettim demeye çalışıyordu. Başımla küçük bir onay işareti yaptım.
Fatma Hanım yerdeki metal sürahiye ve beraberinde dökülen birkaç kaleme iğrenerek baktı.
"Beş dakika içinde hazır olun! Sizi bir daha böyle şeyler yaparken görmeyeceğim!" dedi ve topuklarını yere vura vura odadan ayrıldı.
Kapı sertçe kapandığında tuttuğum derin nefesi Fatma Hanım'ın odadan ayrılmasının verdiği rahatlıkla bıraktım. Alaz yanıma kadar geldi.
"Ucuz atlattık Umay. Ama içindeki bu şeyi kontrol etmen gerekiyor. Aksi takdirde bu duvarlar bizi daha fazla saklayamayacak."
Fatma Hanım'ın odadan çıkmasıyla birlikte koridorda yankılanan topuk sesleri yavaş yavaş uzaklaştı. Yatağın kenarına oturduğumda sırtımdan aşağı buz gibi bir yer boşaldı. Az kalsın yaklanıyordum. Bu kadın bu kadar ters bir insan olmak zorunda mıydı sanki?
Alaz sürahiyi kaldırmış, kalemleri toplamıştı. Elindeki son kalemi de masanın üzerine koyduktan sonra yanıma geldi.
"Umay, hemen gitmeliyiz." dedi. Sesi bir fısıltıdan farksızdı. "O tüyü de yanına al, bir daha odaya gelirse yine su dökerek kurtarmam bizi."
Tam odadan çıkmak üzereydi ki onu durdurdum.
"Alaz."
"Efendim Umay?"
"Teşekkür ederim. Yaptığın her şey için çok teşekkür ederim." dediğimde yüzünde bir tebessüm belirdi.
"Birşey değil Umay." dedi ve kollarını vücuduma sardı.
"Ben, artık eski Umay değilim, bunu biliyorsun, değil mi? İçimde bir fırtına koptu ve, aldığı şeylerin yerine bu yangın geldi."
"Her ne olursa olsun sen benim Umay'ımsın. Sana bir zarar gelmeyecek ve içindeki yangını birlikte söndüreceğiz. Onu kontrol edeceğiz." Derin bir nefes aldı ve devam etti. "Hadi, şimdi gitmemiz lazım. Yemekhaneye gitmezsek Fatma Hanım başımızın etini yer."
Birlikte yemekhaneye gitmek üzere yola koyulduk. Düşüncelerim zihnimi ele geçirmek için sefere çıkmıştı bile.
Merhaba! Yeni bölüm geldi! Yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın. Bir de bol bol çikolata yiyin!
Bölüm etkileşimi
