İki Dünya Arasında 1: Külden Prenses kitap kapağı

3. bölüm / 13

Ateş ve Şifa

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: Ateş ve Şifa

Alaz Kiran, Sınır Yetimhanesi

Umay benim en yakın dostumdu, daha doğrusu tek dostumdu. Onunla ben dört yaşımdayken tanışmıştık. Birbirimizi koruyor ve kolluyorduk. Yetimhaneye geldiğimde beni ortak salona bırakıp gitmişlerdi. Herkes birbirine sokuluyordu. Hava soğuktu, camlar buğulanmıştı. Dışarıdaki don buraya gelemese de yarattığı soğukluk içeriye sızmıştı.

Herkes birbirine dört-beş kişilik gruplarla sokulmuştu. Ama odanın bir köşesinde tek başına resim çizen bir kız duruyordu. Yanına gitmiştim. Üşüyüp üşümediğini sormuştum. Yanına gelip oturmuştum. Sonra üşümem yavaş yavaş kesilmişti. Ellerimi ovuşturmuyordum, kendimi ısıtmaya çalışmıyordum. O kız bana bir iyilik yapmıştı.

Kafamdaki düşüncelerden sıyrıldım. Bahçeye gelmiştik, tek boş bankın köşedeki demir bank olduğunu gördüm. Hava çok soğuktu zaten, bizi bu soğukta neden dışarı çıkarıyorlardı anlayamıyordum.

Banka oturduğumda demirin soğukluğu bacaklarımı sızlattı. Ellerim buz kesmişti, sonra üzerime bir sıcaklık dalgası geldi. Bu Umay'dan geliyordu. Ben ne zaman üşüsem üzerindeki sıcaklığı gizlice bana yöneltirdi. Ovuşturduğum ellerimi bacaklarımın üzerine koydum. Yanımda oturan Umay etrafa bakınıyor, gözleri Fatma Hanım'a takıldığında yüzünü hafifçe buruşturuyordu.

Aynı anda yanımıza küçük Selim geldi. Elleri çırılçıplaktı ve soğuktan morarmıştı. Haline acıdım. Ağlayarak yanımıza koştu. Daha beş yaşlarında olan Selim ellerini önümüze uzattı.
"Umay abla, parmaklarımı hissetmiyorum. Çok acıyor!" dedi hıçkırarak. İçimi buruk bir his kapladı.

Umay sağına soluna bakındı. Gözleri yüzüme geldiğinde başımı onaylarcasına salladım. Korktuğu şey Fatma Hanım'ın bizi yakalama ihtimaliydi. Neyse ki Fatma Hanım bahçenin diğer köşesinde telefonuyla konuşuyordu.

Umay ellerini Selim'in buz kesmiş parmaklarına bastırdı.
"Kapa gözlerini Selim. Sıcaklığı hisset." Vücudundan Selim'in ellerine bir sıcaklık dalgası yayılıyordu. Birkaç dakika sonra Selim'in hıçkırıkları kesildi.
"Oluyor abla, parmaklarımı hissediyorum. Isınıyor." dedi.

Gözüm Selim'in ellerinden bahçeye kaydığında Fatma Hanım'ı gördüm. Bizi görmüştü. Daha da kötüsü yanımıza doğru geliyordu.
"Ne oluyor orada? Umay! Alaz! Çekilin bakayım çocuğun başından!" diye bağırıp duruyordu.

Yanımıza geldi ve şüphe dolu bakışlarını Umay'a dikti. O gözlerini oymak istedim ama bu düşünce sadece hayallerimi süslüyordu.
"Bir işler çeviriyorsunuz ama yakında kokusu çıkar." dedi. Bakışlarını bana yöneltti. "Yakında sizden kurtulacağım, on sekizinize bastığınız anda kapıya koyacağım ikinizi de. Hiç meraklanmayın."

Sinir katsayılarım hızla artıyordu. Sakin kalmaya çalıştım. Derin derin nefesler aldım. Çabuk sinirlenen birisiydim, bu hep böyleydi. Bir de yanımdaki beni sinirlendirdikten sonra yanımızdan hemen ayrılmaması beni deli etmişti. Bu kadından her zerremle nefret ediyordum. Her. Zerremle. Nefret. Ediyordum.

Ayrıldıktan sonra yüzümü Umay'a döndüm.
"Umay, buralarda birşeyler yapamayacağız. Nöbetçi tehlikesi var. Yetimhanenin bodrum katındaki kayıp eşya odasına gidelim. Oraya neredeyse on yıldan beri kimse girmiyor." dedim. Söylediklerim doğruydu. Kayıp eşya odası, yetimhanenin en ıssız odasıydı. Neredeyse on yıldır kimse girip çıkmıyordu.

Akşam olmuştu, güneş son ışıklarını yeryüzüne salarak bize veda ediyordu. Odamızdaydık. Umay karşı yatakta tırnaklarıyla oynuyor, ben de yetimhanenin neredeyse kırk yıllık döküntü kütüphanesinden aşırdığım kitaplardan birini okuyordum. Aşırı sıkıcı bir konusu vardı. Bütün kitaplar böyleydi, hepsi böyleydi. Neymiş efendim Rusya'ya gitmiş, orada bilmem nereleri gezmiş, falan filan. Kitapları toplasam sayısı elliyi geçmezdi.

Kapağını kapatıp yastığımın altına koydum. Toprak bile her hareketimde gıcırdayan yatağımdan daha konforluydu. Umay tırnaklarıyla oynamaya devam ediyordu. Sonra bana baktı. Göz göze geldik.
"Hadi Umay, gidelim şu kayıp eşya odasına." dediğimde başıyla onayladı sözlerimi. Ayağa kalktık, hedefimiz yakalanmadan kayıp eşya odasına girebilmekti.

Kapının kolunu indirdim ve hafifçe ittirdim. Gıcırdadı, içim daraldı. Yakalanma tehlikesiyle burun burunaydık. Neyse ki Fatma Hanım sesi duyamayacak kadar uzaktaydı. Gölgelerin içinde kaybolarak ilerlemeye başladık.

Koridorlarda sessizce ilerlerken bir silüet gördüm. Şarap kırmızısı topuklu ayakkabıları, deri kabanı, kabarık saçları. Bu Fatma Hanım'dı. Gözleri üzerimde gezindi. Tüylerim diken diken oldu. Umay tam ağzını açacakken elimle koluna ses çıkarmadan vurdum. Bana baktı, başımla Fatma Hanım'ı işaret ettiğimde gözleri açıldı.

Bakışları üzerimizden ayrılınca bizi fark etmediğini anlamış oldum. Tuttuğum nefesi sessizce verirken bir adım daha attım. Adrenalin dolu birkaç dakikanın ardından kayıp eşya odasındaydık.

Odanın çürümüş tahta kapısını aralamaya çalışıyordum. Sonunda kapı açıldı, şükürler olsun ki gıcırdamamıştı. İçeri girdiğimizde bizi toz dolu bir oda ve unutulmuş hatıralar karşıladı. Kapıya tekrar döndüm. Kapamaya çalıştım, tam kilitleyecektim ki elim eski ve paslı demir kilidin arasına takıldı.

Dudaklarımın arasından belli belirsiz bir inilti koptu. Parmağımın ucundan ince bir iplik gibi süzülmeye başladı kan. Umay dehşetle bana baktı.
"Alaz, elin!" Birazdan geçerdi, yani ben öyle umuyordum. Fakat süzülen kan durmak bilmiyor, cilalı ahşap zemini ıslatıyordu.

"Birşey yok Umay, birazdan geçer." dedim. Birkaç dakika boyunca geçmesini bekledik. Ama bir türlü durmak bilmiyordu. Sonra kanın sıcaklığını bastıran bir sıcaklık elime değdi. Umay elini benimkine sarmış, gözlerini kapamıştı.

Avuç içlerinden elime doğru gün ışığı renginde bir parıltı sızmaya başladı. Bu yıkmıyordu, bu iyileştiriyordu. Parıltı görünmez bir iğne gibi kanayan parmağımı kapamaya başladı. Yaramın kenarları sanki hiç açılmamış gibi kapandı ve geriye ince, gümüş renginde bir iz kaldı.

"Umay, bu, bunu nasıl yaptığına inanamıyorum. Çok, çok teşekkür ederim." dediğimde yüzündeki dehşet biraz azalsa da geçmemişti.
"Alaz, sen iyi misin? Bir yerinde birşey yok ya?" Başımla onayladığımda yüzü biraz daha yumuşadı.

Onu iyi olduğuma ikna etmek dünyanın en zor şeyi olabilirdi. Sonunda ikna olduğunda eski masanın başına geçmiştik.
"Umay, sen burada bekle, ben mum gibi bir şey bulmaya gideyim." dedim. Sonra köşede duran tahta sandığa yöneldim. İçindeki eski mumu alıp masaya koydum.

Tekrar birşeyler bulma umuduyla sandığa yöneldim. İçini karıştırırken elime bir zincir takıldı. Çektiğimde onun bir kolye olduğunu gördüm. Zarif bir kadın kolyesiydi. Ve kolyenin ucu içine fotoğraf koyabilmek için hazneli yapılmıştı. Tam onu geri koyacakken arkasındaki el yazısını fark ettim. İnce bir el yazısıyla 'Umay'ıma...' yazıyordu.

Arkamı dönüp birkaç küçük kıvılcımla mumu çoktan yakmış Umay'a baktım.
"Umay, burada bir kolye var." dediğimde yanıma çömeldi. Kolyeyi elimden aldı. Tırnağını kolyenin ucundaki boşluğa geçirdi. Hafifçe zorladığında kapak açılmış ve kolyenin içindeki minik fotoğraf açığa çıktı. Bir bebek parlayan gözlerle etrafa bakıyordu. Bebeği tutan eller belirsizdi. Ve bebeğin boynunda bu kolye asılıydı. Bu bebek Umay'dı.

"Bu benim." dedi Umay. Bana döndü. "Alaz, ben kendimi hiç bebekken görmemiştim. On altı yıl sonra kendimi ilk defa bebekken görüyorum." derken hıçkırıklara boğuldu. Dizleri yere vurduğunda odanın tozları sarsılmanın etkisiyle havalandı. Elindeki kolye parmaklarının arasında titriyordu. Elimi sırtına koydum.

"Umay, burada kalıp tozlu hatıralara karışamayız. O ellerin kim olduğunu bulmamız gerek." dedim. Ayağa kalktı ve yaşlı gözleriyle bana baktı. Ellerim kolyeye uzandı. Aldığım kolyenin çengelini açtım ve kolyeyi Umay'ın boynuna taktım. Kollarını vücuduma sardı. Teselli edilmeye, sevilmeye ihtiyacı vardı.

Yatağımıza girdik. Yoğun gecen gecenin ardından beynim bana uyumam için sesleniyordu. Yorulmuştuk, çok yorulmuştuk.

Selamlar canlarım!
Yeni bölüm geldi! Biliyorum, biraz erken attım ama duramadım.
Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın! (Bu arada, eksik kalan yerler olursa bildirebilirsiniz.) Seviyorum sizi :)

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…