İki Dünya Arasında 1: Külden Prenses kitap kapağı

13. bölüm / 13

Sır Parası

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: Sır Parası

Şarkı: Castle-Helsey

***

Alaz Kiran, Akasra

Eve geldiğimizde Umay çok yorulmuştu. Bayılmıştı. Büyük ihtimalle gücü emilmişti. Bir de tek başıma yaparım diyor. İşimiz bittiğinde güzellik uykusundaydı.

Nene şarkının lanetli olduğunu söylemişti. Bu Lanetli Bebek de başımıza dert açmıştı. Nereye gitsen Lanetli Bebek. Ne yapsan Lanetli Bebek.

Koltuğun üstünde, Umay'ın uyanmasını bekliyordum. Kardelen başımda bekliyordu. Sapsarı saçlarına baktım. Masmavi gözlerine de baktım. Saçları buğday tarlası, gözleri deniz mavisiydi sanki.

Sonunda gözlerini araladı. Bal gözleri sanki pigmentini kaybetmişti. Küçülmüş, halsizleşmişti. Bu çatışma onu fazla zorlamıştı.

Şimdi diyeceksiniz ki, hep onun hakkında konuşuyorsun, sen hiç zorlanmadın mı? Elbette zorlandım. Biri ruhumu emmek üzereydi, Umay kurtardı beni de. Ben de orada çok mücadele verdim ama Umay'a musallat olan şarkı bana olmamıştı. Lanetli Şarkı beni ele geçirmemişti.

Kapı çaldı. Atağa kalktım ve kapıyı araladım. Karşımda Azad duruyordu. Orada öylece bekliyordu.

"Gel abi, durma öyle. Geç içeri." dedim ve onu buyur ettim. Tekli koltukların üzerine oturdu.

"Eee, ne yaptınız? Yenebilmişsiniz belli ki." Meraklı bir ifadeyle sormuştu bunu.

"Yendik yenmesine ama..." Cümlenin devamını getiremedim. Gözlerim yatakta uyumakta olan Umay'a kaydı.

"Ama ne?" Cümlenin devamını hiç getirmek istemesem de zorunda kaldım.

"Şarkı Umay'ı ele geçirdi. Şu lanetli şarkı." Yüzü düştü. Ben söylemek istemiyordum ama o istemişti.

"Şarkı, Lanetli Şarkı. Uzun zamandır kimseyi ele geçirdiği görülmemişti. Tüm halk onun yok olduğunu zannediyordu. Demek ki, geri gelmiş." Biraz duraksadı ve devam etti.

"Duman tüm gök kubbeyi kaplamış. Güneşin veya ayın ışınları şehre ulaşamıyor. Bunu siz yaptınız büyük ihtimalle. Öyle değil mi?"

Bizi mi suçluyordu şimdi? Onlarca dumanı yere mıhladım ben, ne yapsaydım yani dumanları mı salsaydım?

Hiç istekli olmayan bir şekilde cevapladım sorusunu.

"Umay zor durumlarda ateşini kullanmıştı. Ateş de yanlış bilmiyorsam dumanları etkisiz hale getiriyor ama yok etmiyor. Dumanlar gökyüzünü kaplamış. Ama kesinlikle bilerek öyle birşey yapmadı."

Gözlerini kıstı. Biraz düşündü.
"Bu duman tabakasını atlatmanın tek yolu var. Dumanın zıttı, ışık. Ateş ışığı ile halledeceğiz ama sadece ışığı ile. Yarından sonraya kadar vaktimiz olacak, ben size ne yapacağımızı söyleyeceğim. Şimdi gitmem lazım."

Azad'ı kapının önünde kadar geçirdim. Sonra iki görüşürüz dedik ve ben içeri geçtim, o evine.

Tam oturmuştum, gözlerim kapanıyordu ki bir camın patlama sesiyle sarsıldım. Sarsıldım demek yanlış olurdu, hopladım resmen. Yavaşça ayağa kalktım, patlayan cama doğru ilerledim. Karşımda hiç beklemediğim bir manzara duruyordu.

Bir kız içeri girmişti. Üzerinde suikastçı kıyafetleri vardı. Saçları griydi ve tepeden sıkı bir at kuyruğu olarak toplanmıştı. Ama yaşlı gibi düşünmemeliydiniz. Bu kız gayet gençti, benden birkaç yaş küçük duruyordu. Saçlarının renginin bir ton koyusu olan tehditkar gözleri etrafı tarıyordu.

Nefes nefese kalmıştı ve bir şey arıyor gibiydi. Sonunda soluk renkli dudakları aralandı. Bu arada eklemeliydim, yüzündeki tek pigment saçları ve gözleriydi.

"Giray Çolpan burada mı? Onu arıyorum." Sesi çok kalındı ama aynı zamanda çok asil çıkıyordu.

"İlk önce kendi adını söyle. Sonrasına bakarız." dedim ellerimi göğsümde bağlayarak.

"İlla söyletecek misin?"

"Evet."

"Söylemeyeceğim."

"Ben de sana Giray Çolpan'ın nerede olduğunu söylemeyeceğim."

Derin bir oh çekti ve ismini söyledi.
"Ashula. Oldu mu? Şimdi bana Giray Çolpan'ın nerede olduğunu söylüyorsun. Hemen!"

"Bilmiyorum." Sırıttım. Arkamı dönüp gidiyordum ki arkamdan seslendi.

"Hiçbir gök muhafızının ismi bilinmez. Ona rağmen sana söyledim! Ve sen bana onun nerede olduğunu bilmediğini söyledin! Bu yasalarımıza göre büyük bir suçtur. Haberin yok sanırım!"

Omzumun üzerinden ona baktım ve cevap verdim.
"O zaman bu eve gelmeyecektin. Ayrıca camın maliyetini de öde çabuk. Sonuçta sen kırdın, değil mi?" Bunları söylerken ona doğru dönmüştüm.

"Madem camını geri istiyorsun, al o zaman..." dedi ve elleriyle havada değişik şeyler çizmeye başladı. Saniyeler sonra havada cam kırıkları uçuşuyordu. Kırıklar birer birer yerleşti ve sanki hiç kırılmamış gibi birleşti. İnanılmaz.

Ashula bana döndü ve sırıttı.
"Borcum kapandı mı? Evet. Şimdi sen ne yapıyorsun? Bana Giray Çolpan'ın nerede olduğunu söylüyorsun."

Dediklerimi tekrar ettim.
"Bilmiyorum."

"Tamam o zaman, Kara Selva'yı çağırayım da senin hafızanı baştan başa güzelce silsin. Buna ne dersin?"

"Ne yapmam gerekiyor? Vahiy yoluyla o bahsettiğin adamın yerinin bildirilmesini bekleyemeyiz, öyle değil mi?" dedim iğneleyici bir tonla.

"O zaman onu bulmama yardım edeceksin." Neden bahsediyordu bu kız? Bulmasına mı yardım edecektim? Daha neler.

"Çok beklersin, sana yardım edemem."

"Edemez misin? Tamam o zaman, lanetlenirsin."

"İlla yardım mı etmem gerekiyor? Hem sen niye arıyorsun bu adamı? Az önceden beri Giray Çolpan da Giray Çolpan. Ne yaptı ki bu adam?"

"Bu seni ilgilendirmez. Bir suç işledi ve yakalanması gerekiyor. Oldu mu?"

"Ve bir şey daha soracağım."

"Sor ama sadece bir tane. Fazlası yok. Ayrıca bundan sonra sorduğun herhangi bir soruyu cevaplamayacağım, haberin olsun."

"Gök muhafızı ne demek ve ne iş yapıyor?"

Başını geriye attı ve topukları üzerinde sıkkın bir şekilde döndü. Bu sorunun onu darladığı belliydi.

"Gök muhafızları doğayı korumakla görevlendirilen muhafızlardır. Belli kuralları ve belli sınırları vardır. Ayrıca onlardan başka kimsenin bilmediği dilleri. Kraliyet tarafından yönlendirilirler. Günlük, haftalık, aylık ve yıllık görevleri vardır. Başka bileceğin herhangi bir bilgi yok."

"Sana yardım etmesem olmaz mı? Kara Selva dediğin büyücü benim bugünlük hafızamı silse. Veya birkaç saatlik. Öyle bir imkan var mı?"

"Birinci sorunun cevabı, bana yardım etmek zorundasın. İkinci sorunun cevabı, öyle bir imkan yok."

"Gerçekten kimseye söylemem, sır olarak saklarım. Lütfen!"

Cebinden bir bozuk para çıkardı. Bana gösterdi ve bu paranın açıklamasını yaptı.
"O zaman sır parası vereceksin."

Bu terimler de neydi böyle? Gök muhafızıymış, sır parasıymış. Hiç bir şey anlamıyordum bunlardan.

"Sır parası ne?"

"Sır parası buradaki halkın kullandığı bir araçtır. Sır parasını birine verirsen onun sana verdiği sırrı tutacaksın anlamına gelir. Yemin gibi düşün. Eğer sırrı anlatırsan sır parası kırılır, parçalanır ve sen de halk arasında ayıplanırsın. Bir daha sokağa çıkamaz hale gelirsin. Anladın mı?"

"Anladım."

"Şimdi bana bir sır parası vermen gerekiyor."

Sır parasını nereden bulacaktım ben? Bu soruyu Ashula'ya sorduğumda bana şu cevabı verdi.

"Sır parası, sır dükkanlarında satılır. Oraya gidebilirsin. Satıcı sana bir tane sır parası verir ve karşılığında senden normal para alır."

Ashula'nın ısrarlarıyla bir sır dükkanına gittim. Sır parasını aldığımda biraz inceledim. Üzerine artık krallığın sembolü olduğunu düşündüğüm sekiz köşeli, oldukça ayrıntılı bir kar tanesi işlenmişti. Bu kar tanesi arka tarafta da vardı. Be etrafını çiçeklerle onların dalları süslüyordu.

Ashula karşıma geçti ve avucunu açtı. Sır parasını teslim ettiğimde cebine attı. Ve bana döndü.

"Sırrını bozacak olma. Ve bir daha görüşmemek üzere." dedi ve sislerin arasında kayboldu.

***

Yeni bölümümüzzz! Nasıl buldunuz?

Ashula ile ilgili ne düşünüyorsunuz?

Sizce Alaz sırrını tutabilecek mi?

Ya da Umay onları gördü mü?

Haftaya yeni bölümde görüşmek üzere. Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın. Bol bol çikolata yiyin. 🍫🍫🍫

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…