Bölümler 13Şu an: Elveda
- 1 Anka'nın Ruhu468 kelime
- 2 Sönmeyen Tek Işık1.028 kelime
- 3 Ateş ve Şifa1.029 kelime
- 4 Geçmişin Rüyası1.079 kelime
- 5 Tozlu Raflar1.097 kelime
- 6 Tehlike ve Neşe1.061 kelime
- 7 Elveda1.053 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Ellerden Kayan Yıldız1.045 kelime
- 9 Soğukta Açan Çiçek1.053 kelime
- 10 Dumanlar Uyanırken1.062 kelime
- 11 Dumanların Arasında1.060 kelime
- 12 Lanetli Şarkı1.061 kelime
- 13 Sır Parası1.041 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Alaz Kiran, Sınır Yetimhanesi
Güneş yavaş yavaş yüzünü gösteriyor, soluk ışıkları toprağa vururken hafif bir buğu çıkarıyordu. Ağaçlar çıplak dallarıyla kışı atlatmaya çalışırken dalların altındaki tomurcuklar patlamayı bekliyordu. Tamamen sıradan bir gündü.
Erken kalkmayı hep çok severdim. Gün doğumunu izlemek Fatma Hanım'ın soldurduğu çiçeklerin yeniden yeşermesini sağlardı içimde. Kendi krallığını kurmuş korkunç bir kraliçeydi o.
Bu sabah da uyandığımda gün ağarmaya yeni başlamıştı. Babamdan kalan cep saatine baktım, saat sekizi üç geçiyordu. Umay daha uyanmamıştı, uyumayı çok severdi. Benim aksime.
On bir yaşımdan beri sevdiğim, ondan önce sürekli dayanağım olan kıza baktım. Kızıla çalan kahverengi saçları yüzünün bir kısmını kapatmıştı. İyice büzülmüştü, battaniye kalın olmasına rağmen soğuğu bastıramıyordu. Göz kapakları hafifçe kıpırdıyor, kirpikleri minik minik hareket ediyordu.
Gözlerimi Umay'dan pencereye çevirdim. Gecenin karanlığı yerini günün aydınlığına bırakıyordu. Benim dünyamın da böyle aydınlanıp aydınlanmayacağını çok merak ediyordum. Neden karanlıktı benim dünyam? Neden diğer çocuklar gibi yaşayamamıştım çocukluğumu? Neden bırakmışlardı beni?
Soracak bir sürü soru vardı, cevaplayacak kimse yoktu.
Gökyüzünde pembe renkler, ardından sarının tonları belirdi. En sonunda güneş sarı bir uçurtma gibi yükselmişti gökte. Soluk ışıkları yeryüzüne düşmek için fırsat kolluyordu. Ama her defasında soğuk hava engelliyordu bunu. Sonra sis çöktü. Bırak ışıkları; güneş bile zor görünüyordu.
Yanımda beliren hareketliliğe baktım. Umay gözlerini araladı, bal rengi gözlerini birkaç kez kırptı. Sonra tamamen araladığı gözleri ilk önce yatağımı, sonra beni buldu.
"Günaydın Alaz, niye kalktın bu kadar erken?"
"Erken kalkmayı seviyorum, bunu bilmiyor musun?"
"Biliyorum da, bugün kalkacağını düşünmemiştim. Her neyse." dedi ve yatağını toparlamaya başladı. Tam son pürüzü düzeltiyordu ki kapı acısını belli edercesine gıcırdayarak açıldı. Odaya her zamanki gibi Fatma Hanım girdi. Ondan başka giren de olmuyordu zaten.
"Toparlanın hemen! Bugün müfettiş gelecek, her yer ip gibi olacak. Kimsenin kaytarmasına izin vermeyeceğim, özellikle de sen, Umay. Geçen sene ne yaptığını biliyorum, bu sene önlemini şimdiden aldım. TEMİZLİK BİTMEDEN KİMSEYE YEMEK VERİLMEYECEK, KAYTARANLAR ÜÇ GÜN ODASINDA KİLİTLİ KALACAK!"
İçimden bir yok artık geçirdim. Bu kadar da olmaz, çok fazla.
Günlük kıyafetlerimizi giyip koridorda yürürken bir anda Fatma Hanım ve yanında iki müfettiş, onların da yanında iki güvenlik görevlisi çıktı karşımıza. Fatma Hanım'ın dün söylediği sözler zihnimde yankılandı.
Bunun bedelini ikiniz de ödeyeceksiniz! Bugün ikiniz de o kapının dışına koyulacaksınız! On sekizinize basıp basmamanız umrumda bile olmayacak!
Demek ki dün ödetemediği bedeli bugün ödetecekti. Ödetsin bakalım.
Fatma Hanım işaret parmağıyla Umay'ı işaret etti.
"İşte orada, yakalayın o canavarı!"
Gözlerini bana dikti ve devam etti sözlerine.
"Alaz'ı ayırın ondan, o kızı da hücreye kilitleyin! Bir daha bu koridorlarda dolaşmayacak!"
İki güvenlik görevlisi yanımıza doğru ilerlemeye başladı. Üzerime çöken bir karabasan gibi atıldılar.
Zalim bir kralın birinin canını almak için görevlendirdiği sözde kılıçlara benziyorlardı. Sözde kılıç, parayla çalışan askerlere denirdi. Bunları okuduğum kitaplardan öğrenmiştim.
Yumruğumu sıkmış üzerlerine fırlatmak üzereydim ki Umay önüme geçti. Bal rengi gözlerinin yerini siyah, kapkara bir renk aldı. Bir renk diyorum çünkü bu rengi daha önce hiç görmemiştim. Saç tellerinin arasından daha önce hiç görmediğim bir tonda ışık demetleri saçılıyordu.
Yumruk yaptığım kolumu sıkıca kavradı ve önüme geçti. Parmaklarının ucundan hafif bir ısı aktarımı geliyordu cildime. Saçları sanki sakin bir rüzgar varmış gibi hafif hafif dalgalanıyordu. Bağırma sesleri kulaklarımda yankılandı.
"Dokunma ona!"
Gözlerim fal taşı gibi açık kalmıştı. Çünkü Umay'ın vücudundan gözle görülür bir ısı dalgası yükselmişti. Duvarların boyası döküldü. Binanın camları patladı. Güvenlik görevlilerinin, müfettişlerin, Fatma Hanım'ın kıyafetlerinde ve vücutlarında oluşan yanık izleri de bunu kanıtlıyordu. Aklım almıyordu. Gerçi son zamanlarda çok olay yaşıyorduk, almaması normaldi.
Kendimi yerde buldum. Gerçi o kadar da sert bir düşüş yaşadığım söylenemezdi, canım bile acımamıştı.
Daha bir dakika bile geçmeden yetimhanenin demir kapısı kulakları sağır eden büyük bir gürültüyle yere devrildi. Kar taneleri yavaş yavaş içeri doluyor fakat içerisinin sıcaklığına dayanamayıp eriyorlardı. Sıcak ve soğuk havanın oluşturduğu yoğun sis görüş alanımı tamamen kapattı.
Umay ellerine bakıyordu. Titriyorlardı. Aynı zamanda parmak uçlarından küçük kıvılcımlar düşüyordu yere. Yerden aldığım destekle kalktığımda az önce siyah olan ama şimdi bal rengine tekrar dönmeye başlayan gözleri beni buldu. Gözbebeklerinde kararsız ve tutarsız bir ifade vardı. Yanına doğru ilerledim.
Arkasında bıraktığı yoğun sise ve harabeye baktı. Ne düşündüğünü anlayabiliyordum.
O anda Kardelen buraya geldi. Kapının yanındaydı.
"Umay abya!" dedi Kardelen. Sesinde bir çaresizlik vardı. Yüreğimin içinden bir sızı geçti.
Umay dizinin üzerine çöktü.
"Efendim Kardelen'im."
"Abya, çok koykuyoyum. Ne oydu aş önce, neden camlay kıyıldı?"
Umay gözlerinden dizilen bir damla yaşı parmaklarıyla sildi.
"Çok özür dilerim Kardelen. Çok özür dilerim." dedi ve kollarını Kardelen'in minicik vücuduna sardı.
"Abya, aylama. Ben de aylayım yokşa." Kalbime zehirli bir ok gibi saplanan acı kendini yeniden belli etti.
"Kardelen?" dedi Umay küçük kızın karşısına geçerken. "Özgürlüğü tatmak ister misin güzelim?"
"Oluy, neyeye gideceyiz şeninle abya?"
Umay gözünü uzaklara, gökyüzüne dikti.
"Yetimhaneden çok uzaklara gideceğiz Kardelen. Gökyüzündeki kuşlar kadar özgür olacağız."
Kızın küçük elleri Umay'ın elini kavradı. Botlarımız karları ezerken Kardelen acıyla inledi.
"Ayaklayım üşüyoy, benim ayakkabım yok ki." Umay ile göz göze geldik. Dediklerini anında anlamıştım.
Kardelen'in yanına geldim ve bir kolumu diz kapağının arkasına, birini de sırtına koydum. Kucağıma aldığımda bir tüy kadar hafif olduğunu fark ettim. Bir yandan gülücükler atan Kardelen bir yandan boşta kalan ayaklarını aşağı yukarı sallıyordu.
"Nasıl, iyi mi böyle Deniz Yıldızı?"
Sözlerim karşısında bir anlığına afalladı Kardelen. Boynundaki minik deniz yıldızı figürlü kolyeye baktı. Aynı anda gülümsedi. Kendisinden bahsettiğimi anlamıştı.
"Çok teşekküy edeyim Ayaz abi. Çok daha iyi böyye."
Tebessümün yüzümde yayılmasına izin verdim. Gözlerim kısıldı, gülüşüm genişledi. Ve uzun bir süre sonra ilk kez içten bir şekilde gülümsediğimi fark ettim. Evet, belki on yıl önce olmuştu böyle bir şey. Hayatımın beyazı kirlenmiş, gri olmuştu. Üzerine siyah boyayı akıtıp durmuşlardı. Sonunda önlerinde beyaz renkten eser kalmamış kapkaranlık bir tablo bulmuşlardı.
Zihnimin içindeki düşünceler onları tutan kapıyı kırdı ve tüm beynime yayıldı. Biz başımızın çaresine bakabilirdik. Peki ya Kardelen? Onu ne yapacaktık? Yetimhaneye vermezdim, özellikle son yaşananlardan sonra.
Adımlarımı atarken Umay'a yaklaştım. Kulağına eğildim, bir yandan da yürüyordum. Yapabileceğim en kısık sesle konuşmaya çalıştım.
"Umay. Bir baksana."
Yüzünü bana çevirdi ve bekledi. Aynı tonda yine fısıldadım.
"Kardelen'i ne yapacağız? Biz bir şekilde bakarız başımızın çaresine. Ama Kardelen?"
Gözleri yine bal rengini değiştirmeye başlamıştı. Hafiften siyaha döndü, gözlerinin pigmenti çok az değişti. Sonra benim yaptığım gibi konuşmaya başladı, daha doğrusu fısıldadı.
"Onu bir tanıdığımıza bırakmalıyız Alaz. Bizimle yaşamamalı. En azından bizim gibi değil, ailesiyle birlikte büyümeli. Hayatının tablosu karanlık olmamalı. Ailesini bulmalıyız."
Umay, ben ve kucağımda uyuyan Kardelen; bilmediğimiz bir şehre gidiyorduk.
***
Eveeeett, yeni bölüm geldiiii! Biraz geç oldu, kusura bakmayın. Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın lütfen. Bol çikolatalı günlerr!
Bölüm etkileşimi
