8. 'BÜYÜK RESİM'

Akşama doğru Karan yatakta uyuyakalan Lidya'ya bakmadan kalktı. Merdivenlerden hızla inip dağ evinden çıktı ve jipine bindi.

Selinay kek çırpıyordu. Karan bahçeden mutfağa daldı ve sigarasını kek kabının içine attı.

Selinay kaşlarını çattı. "Karan? Ne işin var senin burada?"

Karan'ın dudağı yana kaydı. Tezgahtan bir bıçak alıp kızın üstüne yürüdü.

Selinay geriye doğru adımlar atarken Karan işaret parmağını kendi dudağına götürdü.

"Sessiz ol." Dedi kısık sesle.

"Ne yapıyorsun Karan?" Diye fısıldadı Selinay dehşet içinde.

"Saygın burada mı?" Karan masada duran bir elmayı Selinay'ın kafasının üzerine sabitledi.

Selinay titrediği için elma yere düştü. Karan gözlerini kapatıp burnundan soludu.

Elmayı yerden alıp tekrar Selinay'ın kafasının üzerine koydu.

"Bak şimdi," dedi elindeki bıçağı göstererek. "Ben hedefi şaşırmam ama olur da elim titrerse," deyip kahkaha attı. "Güzel yüzün dart tahtası olur."

Yukarıdan piyano sesleri geliyordu.

Selinay bir eliyle düşmesin diye elmayı tutuyor, diğer elini Karan'a uzatmıştı.

"Dur lütfen." Dedi Selinay. Kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu.

Karan bıçağı kaldırıp bütün hızıyla Selinay'a doğrulttu.

Savurur gibi yaptı ama atmadı. Zangır zangır titreyen Selinay'ın kafasındaki elmayı alıp ısırdı.

Isırık sesi, Selinay'ın hızlı nefes sesleriyle karıştı.

Karan kahkaha attı. "Bunu yapacağıma seni inandıran nedir? Ben deli miyim?"

Piyano sesleri durmuştu. Merdivenden takırtılar geldi.

Saygın mutfağa girince Karan'ı gördü. Selinay'ın dehşete düşmüş yüzüne baktı ve tekrar Karan'a döndü.

"Evin içinde köpek sevmem." Dedi düz bir sesle Saygın.

Karan elmadan bir ısırık daha aldı. "Asıl senin baban parmaklıklar ardında, hayvanat bahçesindeki zavallı bir hayvan gibi. Onu kurtarmak istiyorsan Serdengeçti'yle nasıl," deyip dişlerini sıktı. "Konuşman gerektiğini bileceksin."

Saygın sürahiden bardağa su doldurup dudaklarına götürdü. İçmeden önce konuştu. "Senin bazen," sudan bir yudum aldı. "Kuduz olduğunu düşünüyorum." Bardağı kafasına dikti. "Kuduruk herifin tekisin. Normal değilsin Karan." Bardağı masaya sertçe bıraktı.

Selinay derin nefesler alarak sakinleşmeye çalışıyordu. "Asel nerede?" Dedi Saygın'a dönüp.

"Kovdum." Dedi Saygın.

Selinay kaşlarını havaya kaldırdı. "Niye?"

"Haddini aştı."

Saygın sakin adımlarla Karan'ın üzerine yürüdü. Yüzüne yaklaşıp sesini kıstı. "Sana hisse vermeyeceğim Karan. Evimden hemen şu an çık."

Karan kahkaha attı. "Hay hay. Bu arada kapıdaki adamların biraz incindi."

Selinay'a baktı. "Tatsızlık için kusura bakma. Elma tatlıymış ama."

Kırmızı elmayı havaya kaldırdı. "Helal edin. İnanmıyorum ama laf olsun âdet yerini bulsun."

Karan çıktı.

♠️

Kafenin içi turuncu ışıklarla aydınlatılmıştı. Kalabalıktı.

Seçkin yanağını eline dayamış, kahve fincanından yükselen dumanı izliyordu.

Oturduğu masayı rastgele seçmemişti. Yıllar evvel Firuze ile tanıştıkları masaydı.

Nazan Öncel'in 'Beni Hatırla' şarkısı kafeyi sarmıştı. Seçkin yan masadakilerin konuşmasına kulak misafiri oldu.

"Baba...ba...ba...baba." bebek güldü.

Seçkin'in dudağı yukarı kıvrıldı ama içi burkulmuştu.

"Sıpa seni! Hiç anne demiyor. Babasının kızı." Dedi bir kadın.

"Babasının prensesi o." Dedi adam. Öpme sesi geldi.

Seçkin fincanı çevirirken kahve biraz dökülünce sinirlendi.

"Garson!"

Garson kız geldi.

"Bana başka bir şey ver."

"Tabii efendim. Ne isterdiniz?"

"Sek bir viski."

Kadının dudakları aralandı. "Beyefendi burası kafe."

"Bardağın dibinde olsun. Ağzına kadar dolsun."

Seçkin sigarasını çıkarıp dudaklarına götürdü.

"Beyefendi kapalı alanda içemezsiniz."

"Okey okey, alright." Seçkin çakmakla sigarayı yaktı.

♠️

Firuze koltukta, telefonundan Lidya'nın fotoğraflarına bakıyordu. Burnuna gelen kokuyla tüyleri ürperdi.

Alaz salona girince Alaz'a gözlerini kocaman açarak baktı.

Alaz yüzünü buruşturdu. "Ne oldu? Yapma gözlerini öyle. Korkunç oluyorsun."

"Sen parfümünü mü değiştirdin?" Dedi Firuze, telefonu elinden kayıp koltuğa düşerken.

Alaz karşı koltuğa oturup bacak bacak üstüne attı. "Evet, sana da tavsiye ederim. Hep aynısını kullanıyorsun. Sıkıcısın."

Firuze bu kokuyu yıllar önce duymuştu. O ânı unutmak, onun için mümkün değildi.

Asaf Yücesan ile müstakbel kayınvalidesi Jülide Saygıner'in konuştuklarına istemeden kulak misafiri olmuştu.

"Gel buraya. Sen bizi mi dinliyordun?" Dedi Asaf Yücesan. Geriye taranmış jöleli kızıl saçlarından bir tel yüzüne düşmüştü.

Firuze kapının önünde gözlerini kaçırdı.

"Firuze, sen çıkmamış mıydın?" Dedi Jülide Saygıner.

Firuze salona girip kafasını yere eğdi. "Sizi dinlemek gibi bir niyetim yoktu."

"Dinledin ama." Dedi Asaf. Kızıl sakalını okşadı. "Şimdi söyle. Seni ben mi ortadan kaldırayım, yoksa sen kendin mi yok olursun?"

"Asaf Bey ne demek istiyorsunuz?" Dedi Firuze, Asaf'a şaşkınlıkla bakarak.

Asaf'ın yoğun parfümü midesini bulandırmıştı.

Jülide bukleli sarı saçlarıyla oynuyordu. "Seçkin'den derhal ayrılacaksın Firuze. Seni zaten sevmem bilirsin."

Firuze'yi süzdü. "Eğer birine bir şey söylemeye kalkarsan buna pişman olacak bir benliğin bile kalmaz."

Firuze'nin eli ani refleksle karnına gitti. Jülide kahvesinden bir yudum alıp dudaklarını araladı.

"Karnındakinden haberim var. Kurtul ondan."