11. 'KAYBEDECEK BİR ŞEY'

Seçkin Firuze'ye döndü.

Firuze eğilip yerden bir cam parçası alınca Seçkin'in dudağı aralandı.

"Seçkin beni ya dinle ya da bir daha sesim çıkmasın." Deyip camı kendi boğazına dayadı.

Seçkin kahkaha attı. "Yapamazsın ki."

Firuze'nin dudağı yukarı kıvrıldı. "Sen yokken çok şey değişti."

Seçkin kaşlarını havaya dikti. "Ben yokken ha?" Burnundan soludu.

"Sen yoktun Firuze. Hiçbir yerde. Yıllar sonra karşıma çıktın. Düşmanımın," Seçkin dişlerini sıktı. "Karısı olarak."

İşaret parmağını Firuze'ye uzattı. "Bu arada değişmeyen şeyler de var." Gözlerini kapattı. "Parfümün mesela."

Firuze Seçkin'e doğru adım attı. "Seçkin, Lidya'dan haberin var mı?" Dedi yumuşak bir sesle.

Seçkin kaşlarını çattı. "Lidya mı? Bütün kız isimleriyle birlikte olmuşumdur ama bu ismi hiç duymamıştım."

Firuze hafifçe güldü. "Sen hiç değişmemişsin." Dedi.

"Ne anlamda?" Deyip arkasını döndü Seçkin. İçeceği hazırlamaya devam etti.

"Kız şakaları." Firuze nefes verdi.

Seçkin dönüp bardağı dudağına götürdü. "Senin kadar şakacı olamam."

"Seçkin, haberin var mı? Senin elin kolun uzundur. Görmemezlikten geliyor olmandan korkuyorum."

"Yo, why?"

Firuze yavaşça Seçkin'in elinden bardağı alıp kafasına dikti. "Bir kızın olduğundan." Deyip boş bardağı masaya bıraktı.

Seçkin boşluğa baktı. "Artık komik gelmiyorsun."

"Bizim kızımız." Diye fısıldadı Firuze.

♠️

Karan'ın uzun kahkahasından korktum. Acıyan dudağımı emdim.

"O zaman seni," elindeki valizi yere bıraktı.

Aniden belimden kavrayıp beni havaya kaldırdı. "Kendimle beraber kaçırıyorum."

Beni arabaya, valizi üstüme attı. "Yavaş." Dedim kendime engel olamayarak.

Karan kapımı kapatacakken durup yüzüme baktı. "Yavaş ha?"

Dudağı yana kaydı. "Daha hızlı olmamı isteyeceksin."

"Ne?" Deyip kaşlarımı çattım.

Karan kahkaha attı. "Hemen varalım diye."

Kapımı kapatıp ön koltuğa geçti. "Çünkü yol boyu sana gideceğimiz yeri anlatacağım."

Dizlerimi karnıma çektim ve kafamı dizlerime gömdüm.

"Anlatmadın." Dedim bir süre sonra.

Karan cevap vermedi.

İçime korku yayıldı. "Nasıl bir yer?"

Karan sessizce arabayı sürüyordu.

Kalbim hızlandı. "Karan," deyip omzuna dokundum.

Arabayı yol ortasında durdurdu. Yüzüme baktı. "İn."

"Ne inmesi?" Dedim titreyen sesimle.

Karan inip kapımı açtı ve saçımdan tutarak beni aşağı indirdi.

Konuşacağım sırada eliyle ağzıma bastırdı. Beni bedenine bütün gücüyle yapıştırdı.

O şekilde yürümeye çalışıyordu. Ben de onunla beraber adım atıyordum.

"Karan ne yapıyorsun?" Dedim nefes nefese.

Durdu. Başımı sertçe yana çevirdi. Uçurum kenarında olduğumuzu gördüm.

Ufak bir çığlık attım. Yüzüme yaklaştı. "Sen beni zayıflatıyorsun." Diye fısıldadı.

Çenemi sıkıp kafamı uçurumdan sarkıttı. "Sen beni zayıflatıyorsun." Dedi tekrar.

Birkaç saniye sonra beni sımsıkı sardı ve ağlamaya başladı.

Korkudan dizlerimin bağı çözülmüştü. Kısa saçlarımı okşuyordu.

"Özür dilerim kraliçe." Dedi hıçkırıklarının arasından.

Gözlerim karardı.

♠️

Karan kollarının arasına yığılan Lidya'yı kucağına alıp beyaz tenine baktı.

Uçuruma yaklaştı. Atacağı sırada kendini durdurdu.

"Niye sana kıyamıyorum?" Diye fısıldadı Lidya'nın kapalı gözlerini izlerken.

Lidya'yı kollarının arasından yere attı. Yerden büyük bir taş bulup kızın yüzüne doğrulttu.

Savurdu ama taşı elinden bırakmadı. Taşı aniden kendi kafasına vurdu. Birkaç kez daha vurdu. Kafasından kanlar boynuna akmaya başladı.

"Lanetlendim." Dedi kısık sesle. "Kaybedecek bir şeyim oldu."

Cebinden sigara çıkardı. Rüzgardan dolayı sigara yanmayınca öfkelendi. Lidya'yı orada bırakıp arabasına bindi.

Arabayı çalıştırıp uzaklaştı. Şarkı açtı. Gece sessizliğinde arabayı Palmiyeler'in Gel Yanıma parçası sardı.

Sözlerini dinledi.

'İlk gördüğüm an, karar verdiğim andı.'

'Gördüklerim yeterliydi, senin olmaya.'

Sigara yaktı.

'Gel yanıma gel, kölen olayım.'

'Gözlerime bak, Tanrı'yı bulayım.'

Karan arabayı durdurdu. Göğsü hızla kalkıp inerken arabayı döndürdü.

Beyaz farın aydınlattığı karanlık orman yolunda Lidya'yı nerede bıraktığını hatırlayamadı.

Yüzünü direksiyona vurdu birkaç defa. Kendi kendine yeni bir şarkı açıldı.

'Sanıldığı kadar kötü biri değilim, sanıldığından daha iyi de olmayabilirim.' Diyordu şarkı.

Rastgele bir yerde durup arabadan indi. Gözleri etrafta gezindi.

Kendini dizlerinin üzerine yere bıraktı. Her şey dönüyordu.

♠️

Gözlerimi araladığımda karanlık gökyüzü ve sayısız yıldızlar beni karşıladı.

Nefes verdim. "Yaşıyorum." Diye fısıldadım.

Doğrulup etrafıma baktım. Kurtlar uluyordu.

Uzakta dizlerinin üzerinde hareketsiz duran Karan'ı görünce nefesimi içime çektim.

Gözleri beni buldu ama kıpırdamıyordu. Yutkundum.

Yerden destek alarak kalktım ve uzun çam ağaçlarının arasına koştum.

Karan'ın sesi yankılandı. "Kraliçe!"

Nefes nefese bir ağacın arkasında durup yere çöktüm. Bedenim zangır zangır titriyordu.

Karan'ın sesi yakından gelince ellerimle kulaklarımı kapattım ama duyabiliyordum.

"Ormanlık, ıssız alanlarda açlıktan ve kimsesizlikten ölüp düzgün gömülmeyen insanların kemikleri toprakta kalmazmış!" Diye bağırdı.

Kafamı dizlerime gömdüm.

"Gashadokuro derler onlara. Onların kemiklerinden oluşan devasa bir iskelet."

Karan'ın kesik kesik kahkahası yankılandı.

"Gece yarısı," sesi daha yakından gelmeye başlamıştı.

"Ormanda tek başına yürüyenlerin arkasından sessizce yaklaşır,"

Titrek nefesler veriyordum. Ses çok yakındı. "Dişlerini gıcırdatır ve kurbanlarının kafasını koparıp,"

Arkamdan bir el omzuma dokundu. "Kanlarını içer."

Bütün sesimle ağlamaya başladım. Dizlerime gömdüğüm kafam sarsılıyordu.

Karan elini omzumdan çekip bir süre sustu. Ağlamam azalınca arkamdan bana sarıldığını hissettim.

"Özür dilerim." Diye fısıldadı. "Seni korkuttum."

Kafamı dizlerimden zorla kaldırdığında çenemden tutuyordu. Dolu gözlerimi kaçırdım.

"Öğret bana." Dedi yumuşak bir sesle.

Burnundan soludu birden. "Gözlerime bak!" Diye bağırdı.

Ağlamamı tutmaya çalışıyordum.

Ürkek gözlerimi, korkunç gözlerine sabitledim.

Yüzüne masum bir ifade yerleşti. "İyi olmayı öğret."

[1. SEZON SONU]