7. 'LUNA'

-1 yıl önce-

Alaz Yazgan, depoda sandalyeye bağlanmış Firuze'nin ağzındaki bandı açtı.

Firuze, Alaz'a tükürdü.

Alaz yüzünü buruşturdu. "Sana yakışmadı."

"Kimsin sen?" Diye bağırdı Firuze bütün sesiyle. Sesi boş ve karanlık depoda yankılandı. "Sen Lidya'nın Seçkin'in kızı olduğunu nereden biliyorsun? Söyle!"

"Ölen eşin Sarp..." diye mırıldanıp ileri geri yürüdü Alaz. "Benim eski bir dostumdu."

"Sarp kısır Firuze. Seçkin'le geçmişini araştırdım. Sana yem attım, sen de oltaya takıldın. Seçkin'in kızı olduğunu inkar etmedin."

"Ne istiyorsun benden?"

Alaz, Firuze'nin çenesini havaya kaldırıp yüzüne yaklaştı. "Çok güzelsin." Diye fısıldadı.

Firuze yüzünü çevirdi.

"Ne istediğimi sordun. Seni istiyorum Firuze. Eşim olacaksın. Sadece benim olacaksın."

Firuze kahkaha attı. "Sen delirmişsin!"

Alaz'ın dudağı yana kaydı. "Sarp'ın nasıl öldüğünü biliyorum Firuze. Kızına her şeyi anlatırım. Psikolojisi zaten bozuk. Artık intihar mı eder bilemem. Onu terk edeceksin."

♠️

-Yıllar evvel yağmurlu bir gün-

Lidya küt saçlarıyla oynarken telefona dikkat kesilmişti. "İnce sigara markaları ucuz." Dedi ses kaydına.

'Camel Slender' ismini gördü. "Nasıl okunur ki bu?" Diye mırıldandı.

Lidya odasındaydı. Kapısı kapalıydı. Ses kaydını açtı. "Camel Slender nasıl okunur?"

Arama motorunda 'Kemıl Slendır' çıktı. Lidya dudaklarını oynatarak okudu.

Telefonu cebine atıp beyaz yağmurluğunu giydi. Salonda dizi izleyip gülen annesine fark ettirmeden evden çıktı.

Botları su alıyordu, çorabı ıslanmıştı. Nefesini içine çekti. "Ne kadar olduğunu sormayı unuttum."

Elindeki kağıt parayı sıktı. Telefonunu çıkarıp baktığı sırada bir araba kornaya bastı. "Önüne baksana aptal."

Saygın sigarasını fırlatıp gaza bastı. Lidya kaşlarını çattı.

Markete girip kasaya yaklaşırken heyecanlandı. Kasiyere dönüp boğazını temizledi.

"Ben bir," yutkundu. Unutmuştu. "Ee,"

Kasiyer yorgun gözlerle ona baktı. Lidya'nın arkasında uzunca sıra vardı.

"Ben bir paket Kemal Slendır almak istiyorum."

Karan önündeki kızı duyunca boğuk bir kahkaha attı.

Lidya arkasını döndü. Siyah kapüşonu takılı Karan'ın koyu gözleriyle karşılaştı. "Kemıl." Diye düzeltti Karan.

Lidya'nın yanaklarına ateş basmıştı. Önüne döndü.

Kasiyer tek kaşını havaya kaldırdı. "Kaç yaşındasın sen?"

Lidya gözlerini kaçırdı. Arkadan Karan'ın sesi geldi. "Kıza istediğini ver."

Kasiyere gözlerini büyüterek baktı. "Ha, eğer vermiyorsan," dudağı yana kaydı. "Yaşını sormaya cesaret edemeyeceğin insanlarla uğraşmak zorunda kalırsın."

🌑

Karan dudaklarının arasındaki sigarayı yaktı.

İki parmağının arasına sıkıştırıp dudağından çekti ve benim dudaklarıma yaklaştırdı.

Kaşlarım havaya kalktı. "Bana mı?"

Karan hafifçe güldü. "Hediye verdim sanki."

Sigarayı dudaklarımın arasına koydu. "Kemal Slendır." Deyip kahkaha attı.

Aklıma gelen ergenlik anımla afalladım. "Sen bunu nereden biliyorsun?"

Karan koltuğun üstündeki ceketi giyip kapüşonunu taktı. "Ha eğer," dedi. "Vermiyorsan," gözlerini büyüttü. "Yaşını sormaya cesaret edemeyeceğin insanlarla uğraşmak zorunda kalırsın."

Sigara dumanı boğazıma kaçınca öksürmeye başladım. "O sen miydin? Nereden hatırlıyorsun?" Dedim zar zor.

"Küt saç sana daha çok yakışıyor." Diye mırıldanıp salonla birleşik mutfağa yürüdü.

Çekmece açma sesi geldi. Karan elinde makasla üzerime yürüyünce sigarayı sehpanın üzerinde söndürdüm.

"Yaklaşma." Deyip sehpada duran kanlı bıçağı elime aldım ve ayağa kalktım.

"Mitolojide kölelerin saçları neden kesilir bilir misin?"

Karşımda durdu. Kanlı bıçağı tutan elimi avucuna alıp parmaklarımı açtı ve bıçağı yere fırlattı.

Dudaklarımı aralayınca işaret parmağını dudağıma bastırdı. "Şş, dinle."

Beni iki omzumdan tutup koltuğa oturttu. Yanıma oturup sırtımı kendisine döndürdü.

"Eski sahiplerine dair hiçbir anı, hiçbir aidiyet kalmasın diye."

Uzun saçlarımı tuttu. Ondan korkuyordum.

"Bu saçları kesiyorum çünkü seni geçmişinden azat ediyorum Lidya."

Makas sesi geldi. "Artık sığınacağın hiçbir anın yok."

Saçlarım tutam tutam aşağı düşerken makas sesi beni ürpertiyordu.

"Bu andan sonra senin," diye fısıldadı. "Geçmişin de, geleceğin de benim."

♠️

Saygın, kapalı görüş kabinindeydi. Karşısında babası Tan Saygıner duruyordu.

Karşılıklı ahizeleri kaldırdılar.

"Gelmene şaşırdım." Deyip sessizliği bozdu Tan. "Yıllar sonra yolunu buraya düşüren ne?"

Dağınık sarı saçlı iki adam birbirinin kopyası gibi duruyordu.

"O gece, annemi katleden gerçekten sen miydin Tan Saygıner? Bize yıllarca bu yalanı mı yaşattın?" Dedi Saygın öfkeyle.

"Öğrendin demek." Deyip nefes verdi Tan.

Lacivert gözleriyle, Saygın'ın koyu renk gözlerinin içine baktı. "Beni katil bilmene, benden nefret etmene göz yumdum oğlum. Seni ancak böyle yaşatabilirdim."

Uzun bir sessizlikten sonra Tan konuşmaya devam etti. "Anneni o gece Yekta Serdengeçti'nin elinden koruyamadım. Uyandığımda her şey üzerime kalmıştı. Güneş benim nefesimdi oğlum. İnsan kendi nefesini kesebilir mi?"

Saygın'ın çenesindeki kas gerildi. "Öz oğlunun teninde sigara söndürebilir ama, öyle mi Tan Saygıner?"

"Kendi öz oğlumun bir Serdengeçti olma ihtimali benim zihnimi kemirip bitiriyordu." Dedi Tan çaresizce. Lacivert gözleri buğulanmıştı.

"Annemin ihaneti benim tenimi yakmanın bahanesi olamaz." Dedi Saygın buz gibi bir sesle.

Saygın yüzünü ovdu. "Bunları konuşmak için gelmedim." Dedi. "Seni buradan çıkaracağım. Yekta geberdi. Karan şerefsizinin elinde delil var."

Saygın daha fazla bu odanın havasını solumak istemiyormuş gibi ahizeyi yerine bıraktı.

Tan ahizeyi indirmeden camın arkasından oğlunun ayağa kalkışını izledi.

Saygın arkasını döndü ve bir kez bile geriye bakmadan yürüdü. Cezaevinden çıkıp siyah jipine bindi.

Göğsü hızla inip kalkarken dudaklarının arasına sigara sıkıştırdı. Jipi çalıştırdı ve şarkı açtı.

Cem Karaca’nın 'Muhtar' parçası yükselmeye başladı.

♠️

Karan bir şey demeden salondan gitmişti. Siyah L koltuktan kalkıp etrafıma bakındım. Kapıyı açmaya çalıştım ama kilitliydi.

Pencerelerde korkuluk vardı. Salondan çıkıp yukarıya uzanan ahşap merdivene baktım.

Ahşap merdivene bir adım attım. Sessizce merdivenlerden çıktım.

Merdivenin sonunda yatak odası vardı. Saçlarımın kapatmadığı ensem üşüyordu.

Yatakta uyuyan Karan'ı izlerken dizlerimin bağı çözüldü.

Bana kendimi ilk defa görünür hissettirmişti.

İçimde bir şey, bu yakışıklı adamla yok olmak istiyordu.

Yutkundum. Titrek bir nefes verdim. Yavaş adımlarla yatağın yakınına gittim.

Kapalı gözlerini, koyu kaşlarını, yanağındaki beni izledim. Pembe dudağı hafif aralıktı.

Soğuk yatağa oturdum. Birkaç saniye sonra kafamı yastığa koyup sırt üstü uzandım. Gözlerim tavandaydı.

Karan'ın kalkıp inen göğsünü izledim. Üzerinde siyah bir uzun kollu vardı.

Yatakta kıvrıldım. Ona biraz daha yaklaşıp gözlerimi kapattım.

İntihar ettiğim gece beni kurtarmasalardı zaten ölecektim.

Bu güven vermeyen adama sığınmak istedim.

"Yalnız uyuduğun her gece," diye mırıldandı.

Nefesini yüzümde hissediyordum. Gözlerimi açınca koyu renk gözleriyle karşılaştım.

Konuşmaya devam etti. "İçin özür dilerim."

Kalp atışlarım hızlandı. Kafamı birden tutup göğsüne yasladı. "Luna olsun." Dedi.

"Ne?" Dedim kısık sesle.

"Kızımızın adı. Gökyüzünde başka ışık istemiyorum."

Gülümsememi tutmaya çalıştım. "Hani beraber ölecektik?"

"O da ölür bizimle beraber. Ama var olması lazım ki ölsün. Ölsün ki bizimle buluşsun."

Nefesimi kontrol edemiyordum. Panik atak geçiriyor gibi hissediyordum. "Sen katil misin?"

"Herkes biraz katildir."

Kafamı kaldırıp yüzüne baktım. "O ne demek?"

"Sadece nefes kesmekle katil olunmaz." Deyip iç çekti. "Ben dürüst bir katilim. Peki onlar?"

Hiçbir şey anlamamıştım. Kaşlarımı çattım.

"Birini görmezden gelmek, umudunu elinden almak da cinayettir."

Karan birden kalkıp birkaç saniye yüzüme baktı. "Kalk." Dedi.

"Neden?"

"Ben bir şey diyorsam asla sebebini sormamalısın. Bunu öğren. Kalk."

Yataktan kalktım. Karan gri yatak örtüsünü düzeltip hafiften sola kaydırdı.

Beni birden havaya kaldırınca ufak bir çığlık attım. Kucağında benimle beraber yatağa attı kendini.

"Ne yapı-" avucunu ağzıma bastırdı. Karan üstümdeydi.

Yatak örtüsünün ucundan tutup kendisini döndürünce örtüyle beraber Karan'ın üzerine çıktım.

Beni ittirip tekrar döndü. Şimdi Karan üstümdeydi. Yorgana dolanmıştık.

Bir kez daha yapınca yataktan yere düştük. Karan acıyla inledi.

Yorgana sımsıkı sarılmıştık.

"Ne yapıyorsun? Yaralı omzuna geldi." Dedim Karan'ın üzerindeyken.

Karan güldü. Gözlerime birkaç saniye baktı. Kalbim beni öldürmeye çalışıyor gibi atıyordu.

Daha önce kimse gözlerime bu kadar uzun süre, yakından ve derin bakmamıştı. "Bizi," diye mırıldandı.

"Aynı böyle gömsünler."