5. 'LİDYA KRALİÇESİ'

Karan nasıl dikeceğimi tarif etti. Diktiğimde gururlu hissettim. İstemsizce dudağım yana kaydı.

Karan çenemden tutup gözlerini gözlerime dikti. "Sevindin."

Gözlerimi kaçırdım. "Müstakbel katilimin katili olmadığıma mı?"

Karan kahkaha attı. Birden beni kendisine çekip sarıldı.

Kulağımda sıcak nefesini hissettim. "Adını söyle bana."

"Lidya."

"Lidya ha."

Kendimi çekmek istedim ama beni kollarının arasında sıktı.

"Dünyanın en güçlü adamı, tanrıları bile dize getiren Herkül, işlediği bir günah yüzünden zincirlenip köle olarak satıldı."

Kurumuş dudağımı ıslattım. Şömine sesine, Karan'ın kısık sesi karışıyordu.

"Onu satın alan ise Lidya'nın, güzelliği ve acımasız zarafetiyle ünlü kraliçesi Omphale idi."

Yağmur başladı.

"Kraliçe, o devasa adamın gururunu un ufak etmek istedi. Elinden aslan postunu aldı, gürzünü fırlatıp attı."

Şimşek çakınca içerisi saniyelik olarak aydınlandı.

"Ona kadın kıyafetleri giydirip, sarayındaki kölelerle birlikte yün eğirtti. Herkül gibi bir savaşçı, bir Lidya kadınının ayaklarının dibinde diz çöktü."

Karan geri çekilip gözlerime baktı. "Gücü, o kadının tek bir bakışıyla elinden alınmıştı."

Beni tekrar sardı. Uzun zamandır kimse bana sarılmamıştı.

"Herkül, o esaretten nefret etmedi. O güce, o zarafete, kendisine diz çöktüren o Lidya kadınına köle olmaya gönüllü oldu. Aşkından delirdi."

Duraksadı. "İşte senin adın böyle bir efsaneden geliyor."

Saçıma dokundu.

"Şimdi söyle bana. Müstakbel katilin miyim? Yoksa, beni kendi ellerinle dize getireceğin o Lidya kraliçesi misin?"

♠️

Firuze ve Alaz salondaki büyük masada karşı karşıya oturmuşlardı. Aralarında epey mesafe vardı.

Firuze bıçakla eti kesmeye çalışırken bıçağın tabağa sürtünme sesi yükseliyordu.

Alaz burnundan soludu. "Böyle mi öğrettim ben sana?" Deyip peçeteyle ağzını sildi.

Firuze'nin dudağı yukarı kıvrıldı. Eti birden eline alıp koca bir ısırık aldı. Ağzının etrafı sos olmuştu. Kahkaha attı. "Böyle nasıl kocacığım?"

Salondaki koruma gülmemek için eliyle ağzını kapadı. Alaz masaya sertçe vurdu.

"Firuze beni delirtme!"

Firuze ağzı doluyken parmaklarına bulaşan sosu emdi. "Ben insanları delirtmem saygı değer eşim Alaz Yazgan. Delileri iyileştiririm."

Alaz çatal ve bıçağı tabağına bıraktı. "Öz kızın intihar etmiş ama." Dudağı yukarı kıvrıldı.

Firuze işaret parmağını Alaz'a uzattı. "Bir dakika," kaşlarını çattı. "Sen ne söylediğinin farkında mısın?"

♠️

"İçme artık." Deyip Seçkin'in elindeki bardağı aldı Furkan.

Seçkin yüzünü ovdu. "Davet var. Oraya gideceğim."

"Bu halde nasıl gideceksin? Dağıttın kendini iyice. Saygın'ı ara o bıraksın."

"Firuze açsana." Seçkin siyah gömleğinden birkaç düğme açtı.

Furkan kaşlarını çattı. "Ne?"

"Firuze aç. Şarkı olan."

"Burası meyhane mi? Hem Firuze nereden çıktı yine? Bir unutamadın gitti. Hadi kardeşim hadi, ben arayayım mı Saygın'ı?"

Seçkin kafasını masaya gömdü. "Bana kahve versene."

Furkan Seçkin'in yanına gelip cebinden telefonunu çıkardı. Yüz tarama için Seçkin'in kafasını kaldırdı ve telefonu Seçkin'in yüzüne tuttu.

Telefon açılınca rehbere girip Saygın'ın ismine tıkladı. Hoparlöre aldı.

"Alo Saygın, Furkan ben abiciğim."

Saygın boğazını temizledi. "Dinliyorum Furkan Bey. Amcam nerede?"

Furkan'ın dudağı yukarı kıvrıldı. "Abinim oğlum ben senin. Neyse konumuz bu değil şimdi. Amcan burada, çok içti. Gel şunu benim mekandan al. Bir davete mi ne gidecekmiş. Götür sana zahmet."

"Geliyorum." Saygın telefonu kapattı.