Bölüm 2~ karşılaşmak Tesadüf Değildi

Lal eve döndüğünde saat gece yarısını geçmişti.
Ayakkabılarını sessizce çıkarıp merdivenlerden çıktı. Yatak odasının kapısını açtığında Aras'ın henüz gelmediğini fark etti.
İçinden acı bir gülümseme geçti. Yine geç kaldı.
Çantasını makyaj masasının üzerine bıraktı. Aynanın karşısına geçtiğinde gözlerinin kızardığını fark etti. Birkaç dakika boyunca kendi yansımasına baktı.
Barda yaşananlar zihninde tekrar canlandı.
Karan Aydemir Aras'ın en yakın arkadaşı. Onu o hâlde görmüş olması, gecenin en kötü tarafıydı.
Karan'ın kendisi hakkında ne düşüneceğini umursamaması gerekiyordu. Fakat Aras'a anlatma ihtimali bile midesini sıkıştırıyordu.
Telefonunu eline aldı. Karan'ın numarası rehberinde kayıtlıydı ama ona mesaj atmaya cesaret edemedi.
Ne yazacaktı? Lütfen kocama söyleme mi?
Bu, kendisini daha da küçük hissettirirdi. Telefonu yatağın üzerine bıraktı.
“Unutacak,” diye fısıldadı. “Beni hiç görmemiş gibi davranacak.”
Ama Karan'ın bakışlarını hatırladıkça buna inanmak zorlaşıyordu. Tam o sırada aşağıdan kapının açılma sesi geldi.
Lal hızla doğruldu. Aras eve dönmüştü. Birkaç dakika sonra yatak odasının kapısı açıldı. Aras içeri girdiğinde ceketini çıkarıyordu.

“Uyumadın mı?” diye sordu.
Lal yüzüne sakin bir ifade yerleştirdi.“Hayır. Seni bekliyordum.”
Aras ona yaklaşıp yanağına bir öpücük kondurdu. “Gecen nasıl geçti?”
Lal'in boğazı düğümlendi. Kocasının yüzüne baktı. Başka bir kadına ait mesajları gördüğünden haberi olmayan bu adam, şimdi karşısında hiçbir şey yaşanmamış gibi duruyordu.
“İyiydi,” dedi. “Biraz yorucuydu.”
“Benimki de öyle.”
Aras telefonunu komodinin üzerine bıraktı ve gömleğinin düğmelerini açmaya başladı.
Lal gözlerini ondan kaçırdı. Bir zamanlar Aras'ın eve dönmesini beklerdi. Şimdi ise onunla aynı odada bulunmak bile canını yakıyordu.
“Aras?”
Aras başını kaldırdı. “Efendim güzelim?”
“Beni seviyor musun?”Soru ağzından beklenmedik bir anda çıkmıştı.
Aras birkaç saniye ona baktı. Sonra hafifçe gülümsedi.
“Bu da nereden çıktı şimdi?”
“Öylesine sordum.”
Aras yanına gelip çenesini hafifçe kaldırdı.“Elbette seviyorum, Lal. Sen benim karımsın.”
Lal'in gözleri dolacak gibi oldu. Sen benim karımsın. Ne kadar kolay söylemişti.
Sanki karısı olmak, ona ihanet etmemesi için yeterli bir sebep değilmiş gibi.
“Peki,” diye fısıldadı Lal.
Aras onun alnına bir öpücük kondurup banyoya girdi.
Kapı kapandığında Lal'in yüzündeki ifade değişti.
Yatağın kenarına oturdu ve ellerini birbirine kenetledi. Bu evlilikte artık neye inanacağını bilmiyordu. Ama bir şeyi biliyordu. Aras gerçeği öğrenene kadar ona hiçbir şey belli etmeyecekti.

Aynı saatlerde, şehrin diğer ucunda Karan Aydemir arabasının arka koltuğunda oturuyordu.
Şoförü sessizce yolu takip ederken Karan, camdan dışarı bakıyordu.Aklı hâlâ bardaydı.
Lal'in yüzündeki öfke…Paraları elinden almaya çalışırken gözlerinde beliren korku…Ve özellikle,
“Bunu kocama söylemeyeceksin,” deyişi.
Karan başını koltuğa yasladı.
“Ne oldu sana, Lal?” diye mırıldandı. Onu uzun zamandır tanıyordu. En azından, nasıl biri olduğunu bildiğini düşünüyordu.
Lal, insanlara karşı mesafeli ama nazik bir kadındı. Kendini kolay kolay kaybetmezdi. Bu geceyse sanki bambaşka biriydi.
Telefonunu çıkarıp saate baktı. Sonra ekranı kapattı.
“Eve gidelim,” dedi şoförüne.
Araba karanlık sokaklarda ilerlerken Karan gözlerini kapattı. Lal'in yüzü, istemese de zihninden gitmiyordu. Bunun nedenini kendisi bile açıklayamıyordu.

Ertesi sabah Lal, mutfakta kahvaltı hazırlarken Aras'ın merdivenlerden indiğini duydu.
Üzerinde kusursuz bir takım elbise vardı. Telefonuyla ilgileniyor, bir yandan da saatini düzeltiyordu.
“Günaydın,” dedi lal
Aras başını kaldırdı.“Günaydın, güzelim.”
Lal'in içine bir kez daha o tanıdık acı yerleşti. Güzelim. Sevgilim. Karım. Aras'ın bütün bu kelimeleri başka bir kadına da söyleyip söylemediğini artık bilmiyordu.
Kahvaltı masasına oturdular. Aras birkaç lokma yedikten sonra ayağa kalktı.“Bugün geç gelebilirim. Bekleme beni.”
Lal fincanını masaya bıraktı.“Tamam.”
Aras kapıya doğru yürüdü. Çıkmadan önce dönüp ona baktı.“Bir şey mi oldu? Biraz durgunsun.
”Lal gülümsedi.“Hayır. Uykusuzum sadece.”

Aras başını sallayıp evden çıktı.
Kapı kapandığında Lal'in gülümsemesi silindi. Telefonunu çıkardı ve elindeki mesajlara yeniden baktı. Artık yalnızca şüpheyle hareket edemezdi. Gerçeği öğrenmesi, elindeki bilgileri doğrulaması gerekiyordu.
Aras'ın ihanetini kanıtlayacaktı. Ve o gün, hayatında ilk defa kocasına duyduğu sevgiden daha güçlü bir şey hissediyordu. Kararlılık.
Lal henüz bilmiyordu: Dün gece onu gören Karan, hayatına yeniden girmek üzereydi. Ama bu kez bir tesadüf olarak değil…
Artık üzülmek ona hiçbir şey kazandırmayacaktı. Aras’ın karşısına çıkıp hesap sormak için değil, ondan kurtulmak için hazırlanmalıydı. Bunun içinse elinde bir mesajdan fazlası olmalıydı.
Duşa girdi, hazırlandı ve evden çıktı.
Bugün kendine bir söz vermişti: Ne Aras’ın ihanetinin ne de dün gece yaşananların onu kontrol etmesine izin verecekti. Fakat hayatın onun planlarından haberi yoktu.
Öğle saatlerinde Lal, bir görüşme için lüks bir otelin lobisine girdi. Aslında burada uzun süre kalmayı düşünmüyordu. İşlerini halledip çıkacak, ardından Aras’ın telefonuna ya da bilgisayarına ulaşabileceği bir fırsat kollayacaktı.

Resepsiyona doğru yürürken çantasından çıkardığı dosyalar yere saçıldı.“Harika,” diye söylendi.
Eğilerek kâğıtları toplamaya başladı. Tam son dosyaya uzanmıştı ki başka bir el ondan önce davranıp dosyayı aldı.
Lal başını kaldırdı.Karşısındaki yüzü görünce ifadesi anında değişti.