Bölümler 17Şu an: 16. Bölüm
- 1 1. Bölüm416 kelime
- 2 2. Bölüm189 kelime
- 3 3. Bölüm259 kelime
- 4 4. Bölüm146 kelime
- 5 5. Bölüm192 kelime
- 6 6. Bölüm323 kelime
- 7 7. Bölüm134 kelime
- 8 8. Bölüm306 kelime
- 9 9. Bölüm155 kelime
- 10 10. Bölüm287 kelime
- 11 11. Bölüm378 kelime
- 12 12. Bölüm1.000 kelime
- 13 13. Bölüm968 kelime
- 14 14. Bölüm326 kelime
- 15 15. Bölüm807 kelime
- 16 16. Bölüm358 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 17. Bölüm308 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hastane koridoru sessizdi.
Sena ve Yekta içeride Gökçin’in başında beklerken, dışarıda Pomay ailesinin geri kalanı birbirine sokulmuş oturuyordu.
Elif, ellerini birbirine kenetlemiş, gözlerini kapıya dikmişti.
Her nefesinde dua ediyordu.
“Allah’ım… ne olursun kızımız iyi olsun,” diye fısıldadı.
Evren, Elif’in omzuna dokundu.
“İyi olacak. Sena içeride… Yekta içeride… Gökçin yalnız değil.”
Ama Evren’in sesi bile titriyordu.
O da korkuyordu.
Mustafa, duvara yaslanmış, gözlerini kapatmıştı.
Kendi çocuklarını düşünüyordu.
Tam o sırada Egemen, Yağız ve Görkem yanlarına geldi.
Üçünün de yüzü bembeyazdı.
Egemen fısıldadı:
“Amca… biz eve gitmeyelim.”
Yağız hemen araya girdi.
“Ben gitmem. Gökçin burada. Ben onu bırakmam.”
Görkem’in gözleri doldu.
“Ben korkuyorum… gitmek istemiyorum.”
Elif hemen çocukların yanına çöktü.
“Çocuklar… çok yoruldunuz. Eve gidip biraz dinlenmeniz lazım.”
Egemen başını iki yana salladı.
“Hayır yenge. Gökçin bizim kuzenimiz. O hasta. Biz burada kalacağız.”
Yağız öfkeyle konuştu:
“Ben eve gidersem kötü bir şey olur diye korkuyorum.”
Görkem hıçkırdı.
“Ben Gökçin’i çok seviyorum…”
Evren derin bir nefes aldı.
“Çocuklar… sizi anlıyorum. Ama burası hastane. Çok geç oldu. Eve gidip dinlenmeniz lazım.”
Egemen ayağa kalktı.
“Hayır! Ben gitmem. Gökçin uyanınca bizi görsün istiyorum.”
Yağız da ayağa kalktı.
“Ben de! Gökçin bizi duyuyordur belki. Biz gidersek üzülür.”
Görkem Elif’in koluna sarıldı.
“Ben gitmeyim yenge… lütfen…”
Elif’in gözleri doldu.
Onları böyle görmek içini acıttı.
Mustafa çocukların karşısına geçti.
Sesi yumuşaktı ama kararlıydı.
“Bakın… Gökçin sizi çok seviyor. Ama sizin de dinlenmeniz lazım. Yarın sabah erkenden gelirsiniz. O zaman yanında olursunuz.”
Egemen’in sesi kırıldı.
“Ya sabaha kötü olursa?”
Yağız’ın gözleri doldu.
“Ya bizi görmeden… ya…”
Görkem ağlamaya başladı.
“Ben gitmeyim…”
Evren çocukların üçüne birden sarıldı.
“Bakın… hiçbir şey olmayacak. Doktor iyi haber verdi. Gökçin savaş veriyor. Ama sizin de güçlü olmanız lazım.”
Elif gözyaşlarını sildi.
“Eve gidip dua edeceksiniz. Sabah geldiğinizde Gökçin sizi duyacak. Söz.”
Egemen başını eğdi.
“Tamam… ama erken geleceğiz.”
Yağız burnunu çekti.
“Çok erken.”
Görkem hıçkırarak fısıldadı:
“Ben Gökçin’i çok seviyorum…”
“Ben de oğlum ben de.” dedi Elif.
Evren çocukların saçlarını okşadı.
“Hadi… birlikte gidelim. Gökçin için güçlü olacağız.”
Çocuklar ağır adımlarla yürüdü.
Her biri kapıya son kez baktı.
Sanki içerideki küçük kız onları duyuyormuş gibi…
Ve o gece…
Pomay ailesi dışarıda dağılmış bir hâlde, ama kalpleri aynı korkuyla birleşmiş şekilde hastaneden ayrıldı.
Bölüm etkileşimi
