Bölümler 17Şu an: 14. Bölüm
- 1 1. Bölüm416 kelime
- 2 2. Bölüm189 kelime
- 3 3. Bölüm259 kelime
- 4 4. Bölüm146 kelime
- 5 5. Bölüm192 kelime
- 6 6. Bölüm323 kelime
- 7 7. Bölüm134 kelime
- 8 8. Bölüm306 kelime
- 9 9. Bölüm155 kelime
- 10 10. Bölüm287 kelime
- 11 11. Bölüm378 kelime
- 12 12. Bölüm1.000 kelime
- 13 13. Bölüm968 kelime
- 14 14. Bölüm326 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 15. Bölüm807 kelime
- 16 16. Bölüm358 kelime
- 17 17. Bölüm308 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Oda sessizdi.
Sena ve Yekta, Gökçin’in başında oturmuş, onun minik elini tutuyordu.
Makinenin sesi arada bir hızlanıyor, sonra yavaşlıyordu.
Sena kızının kulağına fısıldamayı bitirdiğinde kapı hafifçe aralandı.
Doktor içeri girdi.
Yekta hemen ayağa kalktı.
Sena da refleksle doğruldu.
Doktor ikisine baktı.
Yüzünde bu kez daha yumuşak bir ifade vardı.
“Biraz iyi haberim var,” dedi.
Sena’nın gözleri doldu.
“Gerçekten mi?”
Doktor başını salladı.
“Ateşi… çok az da olsa düşmeye başladı. Bu, vücudunun tedaviye cevap verdiğini gösteriyor.”
Yekta’nın dizleri titredi.
“Yani… yani iyi olacak mı?”
Doktor hemen net konuşmadı.
“Henüz kesin bir şey söyleyemem. Ama bu bir ilerleme. Kritik seviyede olan ateş, şu an daha stabil.”
Sena’nın gözlerinden yaşlar akarken “Allah’ım… şükür…” dedi.
Doktor devam etti:
“Risk hâlâ var. Beyin etkilenmesi ihtimali tamamen ortadan kalkmadı. Ama… şu an için kötüye gidiş yok. Bu bizim için çok önemli.”
Yekta gözlerini kapadı.
Bir damla yaş yanağından süzüldü.
“Teşekkür ederim… gerçekten teşekkür ederim.”
Doktor başını salladı.
“Bu gece çok önemli. Vücudu bu düşüşü koruyabilirse… sabaha daha net konuşabiliriz.”
Sena hemen Gökçin’in elini tuttu.
“Duydun mu güzelim… duyuyorsun değil mi? Sen güçlü bir kızsın.”
Doktor kapıya yöneldi.
“Ben dışarıdayım. Bir şey olursa hemen çağırın.”
Kapı kapandı.
Oda yine sessizleşti.
Ama bu kez…
Sessizlikte bir umut vardı.
Sena gözyaşlarını silip Yekta’ya baktı.
“Abi… duyuyor musun? İyi haber… gerçekten iyi haber.”
Yekta kızının yüzüne baktı.
Titreyen bir sesle konuştu.
“Sena… ben çok korktum. Hâlâ korkuyorum.”
Sena onun elini tuttu.
“Ben de korkuyorum abi. Ama… o bizi bırakmıyor. Bak, savaş veriyor.”
Yekta başını salladı.
“Evet… bizim kızımız güçlü.”
Sena hafifçe gülümsedi.
“Abi… o bizi bırakmaz değil mi?”
Yekta bu kez tereddüt etmedi.
Kızının elini sıkıca tuttu.
“Hayır Sena… bırakmaz. Biz onun ailesiyiz. O da bizim.”
Sena gözlerini kapadı.
“Sabaha kadar burada olacağım.”
Yekta onun omzuna dokundu.
“Ben de.”
İkisi de Gökçin’in başında oturdu.
Sena kızının saçlarını okşadı.
Yekta minik elini tutmaya devam etti.
Makine sesi sabit kaldı.
Ateş biraz daha düşmüştü.
Ve o gece…
Pomay ailesi ilk kez korkuyla umut arasında bir yerde nefes aldı.
Bölüm etkileşimi
