Bölümler 17Şu an: 13. Bölüm
- 1 1. Bölüm416 kelime
- 2 2. Bölüm189 kelime
- 3 3. Bölüm259 kelime
- 4 4. Bölüm146 kelime
- 5 5. Bölüm192 kelime
- 6 6. Bölüm323 kelime
- 7 7. Bölüm134 kelime
- 8 8. Bölüm306 kelime
- 9 9. Bölüm155 kelime
- 10 10. Bölüm287 kelime
- 11 11. Bölüm378 kelime
- 12 12. Bölüm1.000 kelime
- 13 13. Bölüm968 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 14. Bölüm326 kelime
- 15 15. Bölüm807 kelime
- 16 16. Bölüm358 kelime
- 17 17. Bölüm308 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Odaya girdiklerinde Gökçin’in yüzü bembeyazdı.
Makinenin ritmik sesi odada yankılanıyor, serum damla damla akıyordu.
Yekta kızının yanına çöktü.
Elini Gökçin’in minik eline koydu.
Ama eli titriyordu.
“Ben… seni koruyamadım,” dedi fısıltıyla.
“Ben nasıl baba olacağım böyle…”
Sena yavaşça Yekta’nın yanına oturdu.
Gözleri hâlâ kızarmıştı ama bu kez daha sakindi.
Kızının yüzüne baktı.
“Gökçin…” dedi yumuşak bir sesle.
“Ben geldim güzelim. Şena burada.”
Gökçin’in gözleri kapalıydı ama Sena onun duyduğuna inanıyordu.
Elini kızının saçlarına götürdü.
“Bak… sen bana nefes olmuştun. Ben artık yalnız değilim demiştin. Şimdi sıra sende güzelim. Sen de nefes alacaksın. Sen de dayanacaksın.”
Yekta gözlerini kapadı.
Sena’nın sözleri onu daha da kırıyordu.
“Ben… nasıl fark etmedim Sena? Kızım yanıyordu… ben görmedim…”
Sena başını salladı.
“Abi şimdi kendini suçlama zamanı değil. Gökçin bizi duyuyor. Ona güç vermeliyiz.”
Sena kızının elini tuttu.
Minik el buz gibiydi.
“Gökçin… sen Pomaysın. Sen güçlü bir kızsın. Sen Yekta’nın kızısın. Sen benim nefesimsin. Lütfen… lütfen güzelim… gözlerini aç.”
Yekta dayanamadı.
Kızının alnına dokundu.
Ateş hâlâ yüksekti.
“Ben seni kaybedemem,” dedi titreyen bir sesle.
“Ben… sensiz yaşayamam.”
Sena gözyaşlarını sildi.
“Gökçin… bak, baban burada. O seni çok seviyor. Biz sana geç kavuştuk. Lütfen savaş bir tanem lütfen” O
Makine bir anda hızlı ötmeye başladı.
Yekta irkildi.
Sena’nın nefesi kesildi.
Hemşire içeri koştu.
“Durumu kritik. Lütfen geri çekilin.”
Yekta geri çekilmedi.
Elini kızının elinden ayırmadı.
“Ben buradayım kızım… ben buradayım…”
Sena gözyaşları içinde fısıldadı:
“Gökçin… ne olur… bizi bırakma…”
Makine sesi bir süre daha hızlı çaldı…
Sonra yavaşladı.
Hemşire derin bir nefes aldı.
“Şimdilik stabil. Ama hâlâ kritik.”
Yekta dizlerinin üzerine çöktü.
Sena onun yanına oturdu.
İkisi de kızlarının başında, aynı korkuyla, aynı acıyla bekliyordu.
Sena Gökçin’in kulağına eğildi.
“Ben seni çok seviyorum güzelim. Sen benim kalbimsin. Lütfen… geri gel.”
Yekta gözlerinden yaşlar akarken fısıldadı:
“Ben de seni çok seviyorum kızım. Ne olur… gözlerini aç.”
•••
Oda loştu.
Makinenin ritmik sesi, Gökçin’in zayıf nefes alışları…
Her şey ağırdı.
Sena, kızının başucuna oturdu.
Elini Gökçin’in minik elinin üzerine koydu.
Yekta ise diğer tarafta, kızının yüzüne bakarak sessizce ağlıyordu.
Sena hafifçe eğildi.
Gökçin’in kulağına doğru yaklaştı.
“Güzelim…” dedi fısıltıyla.
“Ben sana bir şey anlatacağım. Belki duyuyorsundur. Belki duymuyorsundur. Ama ben yine de söyleyeceğim.”
Yekta başını kaldırdı.
Bir yanda kızına üzülürken bir yandan kardeşinin çöküşünü izlemek canını daha çok yakıyordu.
Sena devam etti.
“Ben… bir zamanlar anne olacaktım, Gökçin. Küçücük bir bebeğim vardı. Onu kucağıma alacağım günü sayıyordum. Her gece onunla konuşuyordum. Ona masallar anlatıyordum.”
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
Ama sesi hiç titremedi.
“Sonra bir gün… o hasta oldu. Masallar yarım kaldı. O gün… benim içimde bir şey öldü. Bir boşluk açıldı. Kocaman bir boşluk. Ne yapsam dolmadı.”
Yekta gözlerini kapadı.
“Ben o günden sonra kimseye sarılamadım, güzelim. Kimseye anne gibi bakamadım. Çünkü korktum. Çünkü içim acıdı. Çünkü bir daha kaybetmekten çok korktum.”
Sena, Gökçin’in saçlarını okşadı.
“Sonra sen geldin. O gün seni parkta gördüğümde… içimde bir şey kıpırdadı. Sanki biri o boşluğa ışık tuttu. Sanki biri bana ‘yeniden nefes al’ dedi.”
Yekta’nın gözlerinden yaşlar aktı.
Ama konuşamadı.
Sena fısıltıyla devam etti.
“Sen bana ‘Şena’ dedin ya… o gün ben ilk kez içimde bir şeyin iyileştiğini hissettim. Sen bana sarıldığında… ben yıllar sonra ilk kez bir çocuğun kokusunu duydum.”
Sena’nın sesi kırıldı.
“Ben seni çok seviyorum, güzelim. Sen benim kalbimin yarısını iyileştirdin. Ama şimdi… şimdi sen burada yatıyorsun ve ben yine aynı korkuyu yaşıyorum.”
Gökçin’in parmakları hafifçe kıpırdadı.
Sena hemen eğildi.
“Gökçin… güzelim… duyuyorsan… lütfen geri gel. Ben seni kaybedemem. Bir daha kaldıramam.”
Yekta sonunda konuşabildi.
Sesi titriyordu.
“Sena… o seni duyuyor.”
Sena gözyaşları içinde kızının yanağını okşadı.
“Geri gel güzelim… ben buradayım. Yekta burada. Hepimiz buradayız. Sen Pomaysın. Sen güçlü bir kızsın.”
Makine bir anda hafifçe hızlandı.
Sena’nın kalbi duracak gibi oldu.
“Gökçin… güzelim… lütfen…”
Yekta kızının elini tuttu.
“Biz seni çok seviyoruz kızım.”
Sena fısıldadı:
“Benim hikâyem yarım kaldı, güzelim. Sen tamamladın. Ne olur… beni yarım bırakma.”
•••
Oda loştu.
Makinenin sesi aralıklarla yükseliyor, Gökçin’in nefesi zayıf bir şekilde inip çıkıyordu.
Yekta kızının başında oturmuş, gözlerini ondan ayıramıyordu.
Sena yavaşça Yekta’nın yanına geldi.
Gökçin’in saçlarını okşadı.
Sonra başını kaldırıp abisine baktı.
“Abi” dedi fısıltıyla.
Yekta gözlerini kızından ayırmadı.
“Sena… şimdi konuşacak hâlim yok.”
Sena derin bir nefes aldı.
“Benim var.”
Yekta başını kaldırdı.
Sena’nın gözlerindeki kırılmayı görünce nefesi kesildi.
Sena, Gökçin’in elini tutarken konuşmaya başladı.
“Abi… ben bir çocuğu kaybettim. Bunu biliyorsun. Ama bilmediğin şey… o gün benim içimde bir şey öldü. Sanki biri kalbimi söküp aldı.”
Yekta’nın gözleri doldu.
“Sena… biliyorum ama—”
“Hayır,” dedi Sena.
“Bilmiyorsun. Çünkü sen o gün benim yanımdaydın ama benim içimde ne olduğunu görmedin.”
Sena’nın sesi titredi.
“Ben o günden sonra kimseye sarılamadım. Kimseye anne gibi bakamadım. Bir çocuk görünce içim acıyordu. Bir bebek sesi duyunca nefesim kesiliyordu.”
Yekta’nın gözlerinden yaşlar aktı.
Sena devam etti.
“Sonra Gökçin geldi. O gün onu gördüğümde… içimde yıllardır kapalı duran bir kapı açıldı. Sanki biri bana ‘yeniden yaşa’ dedi.”
Gökçin’in minik elini okşadı.
“Ben ona sarıldığımda… yıllar sonra ilk kez bir çocuğun kokusunu duydum. İlk kez içimdeki boşluk doldu.”
Yekta’nın sesi titredi.
“Sena… o seni çok seviyor.”
Sena gözyaşlarını sildi.
“Ben de onu çok seviyorum abi. Ama şimdi… şimdi o burada yatıyor. Ve ben yine aynı korkuyu yaşıyorum. Yine aynı acıyı. Yine aynı karanlığı.”
Yekta başını eğdi.
“Sena… ben kızımı koruyamadım.”
Sena bir adım yaklaştı.
“Abi… ben seni suçlamıyorum. Ama bir şey söyleyeceğim.”
Yekta gözlerini kaldırdı.
Sena’nın sesi kırıldı.
“Abi… o bizi bırakmaz değil mi?”
Yekta’nın nefesi durdu.
Sena’nın gözleri doldu.
“Ben bir daha kaybedemem abi. Bir daha kaldıramam. Gökçin’e bir şey olursa… ben yok olurum.”
Yekta kızının elini tuttu.
Sonra Sena’nın elini de.
“Sena… o bizi bırakmayacak. Biz onun ailesiyiz. Biz onun nefesiyiz. O da bizim.”
Sena başını Yekta’nın omzuna yasladı.
Titreyen bir sesle fısıldadı:
“Abi… ne olur… ne olur bu sefer iyi olsun.”
Yekta gözyaşları içinde cevap verdi.
“Bu sefer yalnız değiliz Sena. Bu sefer birlikteyiz.”
Sena geçmişini açtı.
Yekta korkusunu saklayamadı.
Ve ikisi de aynı soruyu düşündü:
“Gökçin bizi bırakmaz… değil mi?”
Bölüm etkileşimi
