Bölümler 17Şu an: 15. Bölüm
- 1 1. Bölüm416 kelime
- 2 2. Bölüm189 kelime
- 3 3. Bölüm259 kelime
- 4 4. Bölüm146 kelime
- 5 5. Bölüm192 kelime
- 6 6. Bölüm323 kelime
- 7 7. Bölüm134 kelime
- 8 8. Bölüm306 kelime
- 9 9. Bölüm155 kelime
- 10 10. Bölüm287 kelime
- 11 11. Bölüm378 kelime
- 12 12. Bölüm1.000 kelime
- 13 13. Bölüm968 kelime
- 14 14. Bölüm326 kelime
- 15 15. Bölüm807 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 16. Bölüm358 kelime
- 17 17. Bölüm308 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gece ilerlemişti.
Hastane odasının ışıkları kısılmış, sadece monitörün yeşil ışığı Gökçin’in yüzüne vuruyordu.
Sena kızının başında oturmuş, minik elini avuçlarının arasında tutuyordu.
Yekta diğer tarafta, kızının yüzüne bakıyordu.
Gözleri kızarmış, nefesi hâlâ düzensizdi.
Ama bu kez konuşmuyordu.
Sadece dinliyordu.
Sena hafifçe eğildi.
Gökçin’in kulağına doğru yaklaştı.
“Güzelim…” dedi yumuşak bir sesle.
“Ben sana bir masal anlatacağım. Belki duyuyorsundur. Belki duymuyorsundur. Ama ben yine de anlatacağım.”
Yekta başını kaldırdı.
Sena’nın sesindeki kırılganlık onu bile durdurdu.
Sena derin bir nefes aldı.
Sonra fısıldamaya başladı.
“Bir varmış, bir yokmuş…
Küçük bir kız varmış.
Bu kızın saçları güneş gibi sarıymış.
Gözleri de gökyüzü gibi parlakmış.”
Gökçin’in parmakları hafifçe kıpırdadı.
Sena hemen gülümsedi.
“Bu küçük kız… çok cesurmuş.
Bir gün büyük bir fırtına çıkmış.
Herkes korkmuş.
Ama o küçük kız… fırtınanın ortasında bile gülümsemeyi bilmiş.”
Sena gözyaşlarını silip devam etti.
“Sonra bir gün… o küçük kız bir aile bulmuş.
O aile onu çok sevmiş.
Onu hiç bırakmamış.
Onu sarıp sarmalamış.”
Yekta’nın gözlerinden yaşlar aktı.
Sena’nın masalı onun kalbine işliyordu.
“Ve o küçük kız… o aileye ışık olmuş.
Onların karanlıklarını aydınlatmış.
Onlara yeniden nefes almayı öğretmiş.”
Sena kızının saçlarını okşadı.
“Gökçin… o küçük kız sensin.
Sen bizim ışığımızsın.
Sen bizim nefesimizsin.
Sen bizim masalımızsın.”
Makine sesi bir anda hafifçe yavaşladı.
Sena’nın kalbi duracak gibi oldu.
“Güzelim… duyuyorsan… masal bitmedi.
Sen daha büyüyeceksin.
Koşacaksın.
Güleceksin.
Bize ‘Şenaaa’ diye sesleneceksin.”
Gökçin’in göz kapakları hafifçe titredi.
Sena hemen eğildi.
“Bak… duyuyorsun değil mi?
Ben buradayım güzelim.
Abim burada.
Ailemiz burada
Kimse seni bırakmıyor.”
Yekta sonunda konuşabildi.
Sesi titriyordu.
“Sena… devam et. O seni duyuyor.”
Sena gözyaşları içinde masalı bitirdi.
“Ve o küçük kız…
Bir gün gözlerini açmış.
Ailesine bakmış.
Ve demiş ki:
‘Ben geldim.’”
Sena fısıldadı:
“Sen de öyle yap güzelim…
Gözlerini aç…
Ve bize ‘Ben geldim’ de.”
O anda…
Gökçin’in parmakları Sena’nın elini hafifçe sıktı.
Sena’nın nefesi kesildi.
Yekta’nın gözlerinden yaşlar aktı.
Sena masalı bitirdiğinde odada bir sessizlik oldu.
Makinenin ritmi sabit, Gökçin’in nefesi zayıf ama düzenliydi.
Yekta kızının yüzüne bakıyor, gözlerinden yaşlar akıyordu.
Sena, Gökçin’in elini avuçlarının arasında tutarak fısıldadı:
“Güzelim… masal bitti ama senin hikâyen bitmedi.”
Tam o anda…
Gökçin’in parmakları Sena’nın elini hafifçe sıktı.
Sena’nın nefesi kesildi.
Gözleri büyüdü.
Yekta bir anda doğruldu.
“Sena… gördün mü? Gördün mü?” dedi titreyen bir sesle.
Sena gözyaşları içinde kızının eline baktı.
Minik parmaklar…
Gerçekten kıpırdamıştı.
“Gökçin… güzelim… duyuyorsun değil mi?” dedi fısıltıyla.
Gökçin’in kaşları hafifçe oynadı.
Sanki masalı duyuyormuş gibi…
Sanki Sena’nın sesine cevap veriyormuş gibi…
Yekta gözlerinden yaşlar akarken kızının yanağına dokundu.
“Kızım… benim güzel kızım… sen bizi duyuyorsun.”
Sena hemen masala devam etti, sesi titreyerek ama umutla:
“Ve o küçük kız…
Masalı duyunca…
Minik elini hareket ettirmiş.
Çünkü o kız… ailesine geri dönmek istiyormuş.”
Gökçin’in göz kapakları hafifçe titredi.
Sena’nın kalbi duracak gibi oldu.
“Bak abi…” dedi Sena, sesi kırılarak.
“Masalı duyuyor… gerçekten duyuyor.”
Yekta dizlerinin üzerine çöktü.
Kızının elini öptü.
“Sen güçlü bir kızsın…
Sen bizim mucizemizsin…
Ne olur… geri gel.”
Gökçin’in parmakları bir kez daha kıpırdadı.
Bu kez daha belirgin.
Sanki “buradayım” der gibi.
Sena gözyaşları içinde gülümsedi.
“Güzelim… masalı sevdiğini biliyordum.”
Makine sesi sabit kaldı.
Ateş düşmeye devam ediyordu.
Sena, Gökçin’in minik elinin kendi elini sıkmasını görünce gözyaşlarına hâkim olamamıştı.
Yekta dizlerinin üzerinde, kızının elini öpüyor, titreyen bir sesle fısıldıyordu:
“Sen bizi duyuyorsun kızım… sen geri geliyorsun…”
Tam o anda kapı hafifçe aralandı.
Doktor içeri girdi.
Sena hemen başını kaldırdı.
Yekta gözlerini silip ayağa kalktı ama hâlâ titriyordu.
Doktor ikisine baktı.
Sonra Gökçin’e…
Makineye…
Seruma…
Bir anda yüzündeki ifade değişti.
“Bir dakika…” dedi, monitöre yaklaşarak.
“Bu… bu iyi bir işaret.”
Sena’nın kalbi duracak gibi oldu.
“Ne… ne oldu?”
Doktor dikkatle ekrana baktı.
Sonra Gökçin’in eline…
Sena’nın eline…
Yekta’nın kızının başında duruşuna…
“Az önce bir tepki vermiş,” dedi doktor.
“El hareketi… göz kapaklarının titremesi… bunlar bilinç düzeyinin yükseldiğini gösterir.”
Sena’nın gözleri doldu.
“Masala tepki verdi… ben masal anlatıyordum…”
Doktor başını salladı.
“Evet. Bu çok önemli. Bu tür tepkiler… beynin uyarana cevap verdiğini gösterir.”
Yekta’nın nefesi kesildi.
“Yani… yani duyuyor mu?”
Doktor yumuşak bir sesle cevap verdi.
“Muhtemelen evet. Bilinç tam açık değil ama… duyuyor olabilir. Bu çok büyük bir gelişme.”
Sena elini kızının yanağına koydu.
“Gökçin… güzelim… duyuyorsun değil mi?”
Doktor monitöre tekrar baktı.
“Ateşi düşmeye devam ediyor. Kalp ritmi daha stabil. Bu… beklediğimiz ilerleme.”
Yekta gözlerinden yaşlar akarken fısıldadı:
“Allah’ım… şükür…”
Doktor yine ciddileşti ama yüzünde umut vardı.
“Risk tamamen bitmedi. Hâlâ kritik bir süreçteyiz. Ama… bu tepkiler, bu düşüş… kızınızın savaş verdiğini gösteriyor.”
Sena gözyaşları içinde gülümsedi.
“Ben biliyordum… masalı duyduğunu biliyordum…”
Doktor hafifçe gülümsedi.
“Devam edin. Sesinizi duyuyor olması iyi. Ona konuşmanız… masal anlatmanız… çok faydalı.”
Yekta Sena’ya baktı.
Sena da ona.
İlk kez…
Gerçek bir umut vardı.
Doktor kapıya yöneldi.
“Ben dışarıdayım. Bir şey olursa hemen haber verin.”
Kapı kapandı.
Oda yine sessizleşti.
Ama bu kez sessizlikte umut vardı.
Sena kızının kulağına eğildi.
“Güzelim… masal devam edecek. Sen de dinlemeye devam edeceksin.”
Gökçin’in parmakları bir kez daha kıpırdadı.
Yekta gözyaşları içinde fısıldadı:
“Biz buradayız kızım… seni bırakmıyoruz.”
Bölüm etkileşimi
