2: Plan

Olaydan bir gün önce...

Dün eve geldiğimde çok yorgundum, hemen yatıp uyumuştum. Eve geldiğimde karım dahil evdeki herkes çoktan uyumuştu. Dün karımın yanında yatmamıştım, böyle bir şey yapmazdım asla.

Salondaki koltuğa uzanacakken vazgeçip tam karşımdaki bira dolabına ilerleyip bir bardak ve bir bira alıp masaya koydum. Biranın büyük bir kısmını masadaki çiçeğin toprağına döktüm bir kısmını da bardağa koydum. İçinde çok az bira bıraktıktan sonra koltuğa uzanıp uyumaya çalıştım.

Bunları yapmamın sebebi sabah uyandığımda Melda neden odada yatmadığımı sorgulamasın diyeydi. Arada sırada böyle yaptığım için pek bir şey diyeceğini sanmıyordum.

Sabah uyandığımda Melda tepemde dikiliyordu. Planın işe yaramaması imkansızdı. Bir süre karşılıkla bakıştık en sonunda ben oturur pozisyona geçtim. Yanıma otursun diye kenara kayıp oturmasını bekledim fakat o hâlâ ayakta beklemeyi tercih ediyordu.

Kendi bilir teklif var ısrar yok.

" Ne oluyor Melda sabah sabah başımda dikiliyorsun söyle ne varsa." dedim gayet sakin bir sesle.

"Dün sen neredeydin?" dedi hesap sorarmışçasına. Direkt böyle giriş yapması biraz sinirime gitmişti insan bir günaydın derdi. Benim ona cevap vermem için ayağıyla ritim tutturarak bana bakıyordu, kaşları kalkmıştı gözleri ise fal taşı gibi açık.

Ona cevap vermem için o tuttuğu ritmi bırakması gerekiyordu bunu bakışlarımdan anlamalıydı. Ayakla tutulan ritme sinir olduğumu çok iyi biliyordu ve bilmesine rağmen yapmaya devam ediyordu.

Hâlâ tutuyor.

Tutmaya devam ediyor.

Artık sabah sabah sinirlenmemek için hiç bir sebep kalmadı. Ayağa kalktığım gibi mutfağa ilerledim. Arkamdan geldiğini belirten ayak seslerini duydum.

"Cevap verecek misin artık." dedi tavırlı bir edayla.

"Şansını kaybettin." dediğimde yüzü düştü " Anlamadım." diyerek yaklaştı.

"Ayağınla ritim tuttuğunu diyorum Melda." dediğimde yaptığını yeni fark etmiş olacak ki şaşkınlık içinde cevap verdi " Aa ben kusura bakma senin için endişe..." sözünü bitirmeden elimle onu susturarak konuştum " Benim için endişelenme dün iş arkadaşımla yemeğe çıktım bir şey yok." dediğimde kaşlarını çatarak başını sola yatırdı " İş arkadaşın?" dedi.

Sorduğu bu soruya tabii ki cevap verecektim severdi o.

"Zehra." dedim bastırarak. Melda Zehra'dan haz etmiyordu ne zaman konusu açılsa ya kavga ediyor ya da ayrı yatıyorduk. Ağzı şaşkınlıktan açılırken " Zehra mı?" dedi ve devam etti " O kadından haz etmediğimi sana söylemiştim Hakan ve sen hâlâ görüşüyor musun onunla inanamıyorum." derken sesi oldukça sert çıkmıştı.

"Elbette görüşeceğim." dedim alaycı bir tavırla, eğleniyordum. Gülerek nefesini verdi " Hıh, ya sen beni deli etmeye falan mı çalışıyorsun o kadının sana karşı beslediği duyguları var Hakan." sesindeki ciddiyet yüzüne de yansımıştı. Dudaklarımdaki gülümseme hafif azalırken " Ve sende benim ona yüz vereceğimden korkuyorsun öyle mi?" dediğimde dudaklarını ıslatıp saçlarını yana yatırdı "Evet, bak Hakan ben seni kaybetmek istemiyorum."

Şimdi asıl yere geliyorduk. Kim kimi kaybetmek istemiyormuş bakalım.

"Seni aldatacağımı mı düşünüyorsun. Senden bunu beklemezdim." temkinli bir sesle " Evet." cevabını verdiğinde güldüm daha sonra cümlesine devam etti " Ben bunu düşünmüyorum yani senin beni aldatacağını, eğer öyle bir şey olursa seni affederim ama o zamana düşüncelerim değişmez ise," teni bembeyaz olurken yutkunarak devam etti " aldatmazsın demi beni?" dedi.

Bana beni aldatma diyen insanın beni aldatması çok komik değil miydi, ne saçma ama.

Yüzündeki korku ve endişe görülmeye değerdi. Yüzüme alaycı bir ifade ekleyerek " Eee Melda ne oldu bir kızardın sanki cevabın yok mu?" dediğimde yüzünde hâlâ bir korku ve yanaklarında kızarıklık vardı. En son derin bir nefes alıp yüzüme baktı ardından cevap verdi " Hakan," dedi, duraksamıştı " Ben..."

Cümlesini bitirmesine izin vermeden elimle dur işareti yapıp telefonumu aldım. Fotoğrafları açıp tekrar baktım o an yüzündeki endişe daha da belli oluyordu.

"Bana söylemek istediğin bir şey var mı Melda?" kaşlarımı kaldırıp alaycı bir gülümsemeyle baktım hâlâ cevap vermeyip susuyordu.

Susuyordu, susmamalıydı.

Telefonu Melda'ya çevirdim, fotoğrafı gördüğü an gözleri fal taşı gibi açılmış gözleri dolmaya başlamıştı. "Bu..." dedi yine duraksadı fakat bu sefer kekeliyordu " Bu nasıl olur?" gözleri dolmuştu dokunsam ağlardı ki ağlamaya başlamıştı bile.

Alaycı bir sesle " Hıh," dedim ardından sesimi ciddileştirip " o sahte gözyaşlarını kullanarak kendini temize çekebileceğini sanmıyorsun umarım" dediğimde hâlâ ağlamaya devam ediyordu, sesim biraz daha yüksek çıkınca devam ettim "Kim kimi aldatmış Meldacığım söylesene hadi hani çok korkuyordun ya beni kaybetmekten hani istemiyordun ya beni kaybetmeyi hadi şimdi de istesene." dedim.

Hâlâ bir cevabı yoktu.

Susuyordu.

Sadece ağlıyordu.

Hayır, bir cevap vermesi gerekiyordu. Konuşması, sinir krizleri geçirmesi, bağırıp çağırması gerekiyordu ama hiçbirini yapmıyordu sadece ağlıyordu.

"Eee bir şey demeyecek misin Melda?" dedim ve biraz düşünüyormuş gibi yaptım ve devam ettim " Biraz düşündüm de galiba seni asla affetmeyeceğim." derken alaycı gülüşüm hâlâ yerinde duruyordu.

"Ben..." gözyaşlarını silip konuşmasına devam etti " Gerçekten o fotoğrafta konuşuyorduk yemin ederim konuşuyorduk Hakan yemin ederim." dediğinde sinir krizi geçirmeye başlıyordum, yumruklarımı sıkıp gözlerimi kapattım. Öfkeyle aldığım o derin nefesi sakince verdim.

Konuşuyordunuz öyle mi?" dedim sesim oldukça sakindi Melda ise bu soruma cevap olarak hızlıca başını evet anlamında aşağı yukarı salladı. Yavaş adımlarla ona yaklaşırken o da geri geri gidiyordu, maalesef yanlış hamle Melda arkan duvar kaçamazsın.

"Neresi konuşma lan bunun herifin teki senin belini tutuyor belini sen de az değilsin sende sanki onu öpecekmiş gibi elini yanağına koymuşsun bu mu konuşma böyle mi konuşuyorsun sen böyle mi Melda böyle mi?" dedim ve devam ettim "Ha, sen annesin Melda sen bir annesin senin bir kızın var bu mu senin anneliğin bu musun lan sen bu mu?" derken sesim fazla yüksek çıkmıştı ve dişlerimi sıkmaktan dişlerim sızlamıştı.

Elini karnına götürüp gözlerini kapattı.

Hakan, sana bir şey söylemem lazım ben..." sözünü kesip "Söyleme duymak istemiyorum hatta sesini bile duymak istemiyorum şimdi defol git buradan." dedim.

Artık vakti gelmişti.

Olay günü...

Planımı yapmıştım bugün bu iş bitecekti. Planımda tabii ki de onu öldürmek yoktu sadece onu bu yaptığına pişman edecek fazlasıyla süründürecektim aksi takdirde ölmek için bana yalvaracaktı.

Başlıyoruz.

İlk iş gerekli malzemeleri almaktı. Gerçekten çok fena sürünecekti. Toplamda üç dükkana gittim ama istediğim bütün malzemeler tek bir dükkanda vardı oraya gidip her şeyi aldım.

6 saat sonra...

Eve geldiğimde saat oldukça geçti. Gece olduğu için ev oldukça karanlıktı fakat o karanlığın içinde Meldayı ve korkudan ışıltısını yitirmiş gözlerini çok net görebiliyordum.

Beni bekliyordu.

"Nereden geliyorsun?" derken kekeleyerek söylemişti. Cevap vermeden mutfağa gidip su içtiğimde peşimden gelmişti. Görmezden gelip mutfaktan çıktığımda yine arkamdan geliyordu fakat bu sefer sözleriyle beni durdurup ışıkları yaktı.

"Ne o beni öldürecek misin?" dedi, devam etmesini bekledim ve etti sesi fazla alaycıydı bu onun için çok da iyi olmayacaktı. " Hadi yapsana cesaretin var mı bunu yapmaya yapsana hadi bekliyorum yap" dedi yüzünde benim aksime alaycı bir ifade vard çok gülüyordu.

Gül bakalım son gülen iyi gülermiş.

"Niye susuyorsun ki sen şimdi konuşsana biraz ya çok sıkıcısın." diyip büyük bir kahkaha patlattı. İçmiş miydi bu normal değildi çünkü. Ayak sesleri duydum, hayır kızım arkadaydı hayır. Sert bir sesle " Melda." dedim, uyardım ama o dinlemedi dinlemeliydi. Beni daha fazla kışkırttı, daha fazla dayanamazdım buna hayır. Tezgâhtaki bıçağı elime alıp inceledim ardından hiç düşünmeden sol göğsünün oraya sapladım. Yerde kanlar içinde yatarak son sözlerini söyledi; " Mektupları bul ve ileride Hayat'a ver lütfen okuması bilmesi gereken şeyler var." diyerek gözlerini kapattı.

Pişman mıydım? Hayır.