Özgürlük

Karanlık, sadece ışığın olmaması değildi. Zihninde yankılanan o fısıltının ta kendisiydi.
Gece, gözlerini her kapattığında aynı kokuyu alıyordu: İsli ahşap, yanık kumaş ve genzi yakan yoğun bir duman... On bir yıl geçmişti. On bir koca yıl... Ama sekiz yaşındaki o küçük kızın kulağında annesinin sıcak breath'i hâlâ aynı tazelikle çınlıyordu.
“Gece... Sakın kimseden yardım isteme. Yangını onlar çıkardı... Boynundaki kolyeyi sakla. Zamanı geldiğinde gerçeği bulacaksın...”
"Gözlerini yine o gecede açtın, değil mi?"
Güneş’in yumuşak sesi, Gece’yi zihnindeki alevlerin arasından çekip çıkardı. Gece, yetimhanenin çatı katındaki küçük odanın pencere kenarında oturuyordu. Bakışlarını dışarıdaki kasvetli yağmura çevirdi, ardından göğsünün üzerinde duran, elbisesinin altına gizlediği gümüş kolyeye dokundu. Soğuk metal, parmaklarının ucunu yaktı.
"Başka nerede açabilirim ki?" dedi Gece, sesi pürüzlüydü. "Herkes bana bunun talihsiz bir kaza olduğunu söyledi Güneş. Yıllarca beni buna inandırmaya çalıştılar. Ama annem yalan söylemedi. O yangın bir kaza değildi."
Güneş, Gece’nin yanına adımladı ve omzuna elini koydu. Yetimhaneye geldikleri ilk günden beri Gece’nin tek sığınağı, sarsılmaz kalesi Güneş’ti. Güneş adı gibiydi; Gece’nin içindeki karanlığı aydınlatmaya çalışan tek insan, tek gerçek dosttu.
"Sana inanıyorum," dedi Güneş gözlerinin içine bakarak. "Her zaman inandım. Yarın buradan, bu duvarların arasından temelli çıkıyoruz. Ve sen ne yaparsan yap, ben yanında olacağım. Ama korkuyorum Gece. Annen 'Onlar' derken kimden bahsediyordu? Peşine düşeceğimiz şey seni de yutarsa?"
Gece doğruldu. Boynundaki kolyeyi çıkardı. Küçük, oval, üzerinde karmaşık sarmaşık motifleri olan gümüş bir madalyondu bu. Parmak ucuyla kolyenin kenarındaki gizli girintiye bastırdı. Küçük bir tık sesiyle kolye ikiye ayrıldı. İçinde ne bir fotoğraf vardı ne de bir resim... Sadece incecik işlenmiş, üçgen içinde bir anahtar sembolü.
"Yutamaz," dedi Gece kararlılıkla. "Çünkü ben yıllardır o yangında öldüm sanıyordum. Ama ölmemişim Güneş. Gerçeği bulana kadar da durmayacağım."
Ertesi gün, yetimhanenin ağır demir kapısı arkalarından kapandığında, özgürlük üzerlerine hafif bir yük gibi çöktü. Ellerinde sadece birer küçük valiz vardı. Ancak Gece’nin cebinde, kolyedeki o sembolün izini sürebileceği tek bir adres bulunuyordu: Şehrin tekinsiz, eski mahallelerinden birinde yer alan tozlu bir antikacı.
Saatler süren yürüyüşün ardından kendilerini dar, karanlık ve rutubet kokan bir sokakta buldular. Antikacının kapısındaki pirinç çan, içeri girdiklerinde tiz bir ses çıkardı. İçerisi eski saatler, sararmış kitaplar ve garip objelerle doluydu.
Tezgahın arkasında gölgelerin içinden bir siluet belirdi. Yaşlı bir adam bekliyorlardı ama karşılarına çıkan kişi hiç de düşündükleri gibi biri değildi.
Deri ceketli, keskin bakışlı ve elinde eski bir harita tutan genç bir adam duruyordu karşılarında. Yüzündeki hafif alaycı ifade, bakışları Gece’nin boynundaki açılmış kolyeye kaydığı anda bir anda kayboldu. Bakışları sertleşti, duruşu dikleşti.
"O kolyeyi nereden buldun?" dedi genç adam, sesi bir emirdi sanki.
Gece geri adım atmadı. Çenesini dikleştirdi. "Seni ilgilendirmez. Ben bu sembolün ne anlama geldiğini bilen birini arıyorum."
Genç adam bir an Gece’ye, sonra arkasında tedirginlikle duran Güneş’e baktı. Derin bir nefes alıp haritayı masaya bıraktı.
"Adım Doruk," dedi genç adam, sesi bu kez daha alçak ama tehlikeli bir ton taşıyordu. "Ve o kolye, sokaklarda ölmene sebep olacak kadar büyük bir sırrı taşıyor küçük kız. Eğer o sembolün peşindeysen, yanına bir rehber almadan bir adım bile atamazsın. Çünkü seni arayanlar, o kolyeyi taşıdığını öğrendikleri an canlı bırakmazlar."
Gece ve Güneş birbirine baktı. Aradıkları sürükleyici ve tehlikeli yolculuk, tam da bu karanlık antikacı dükkanında başlamıştı...

Sizce Gece Doruk'a güvenebilecek mi?

Gelecek bölümde ne olacak?
(✨Düsuncelerinizi yorumlara yazın.✨)