Çaresiz Gözler

Sabahın ilk ışıkları terk edilmiş fabrikanın yüksek pencerelerinden içeri süzülürken, kasadan çıkan deri klasör masanın üzerinde açık duruyordu.
Gece, babasının bıraktığı belgeleri incelerken Kül Muhafızları’nın şehirdeki tüm kirli bağlantılarını tek tek çözüyordu. Belgelerde Kül Muhafızları'nın liderinin kod adı geçiyordu: "Kül Reisi". Ancak bu gizemli liderin gerçek kimliğine dair tek bir isim bile yoktu; adam adeta bir hayalet gibi yönetiyordu örgütü.
"Bu belgeler şehri sarsmaya yeter," dedi Doruk, masanın üzerindeki haritayı katlarken. "Ama Kül Reisi denilen o herif kimliğini öyle bir gizlemiş ki, ona doğrudan ulaşmamız imkansız."
Gece yorgun gözlerle Doruk’a baktı. Doruk, elindeki el fenerini masaya bırakırken duraksadı. Bakışları Gece’nin boynundan sarkan kolyeye, ardından Gece'nin gözlerine kaydı. İçinde tarif edemediği, çok eskilere dayanan garip bir tanıdıklık hissi vardı. Sanki bu gözleri, bu kararlı bakışı yıllar öncesinden, çocukluğunun kayıp bir köşesinden tanıyordu... Ama hafızası o yangın gecesinden sonrasını bir sis perdesiyle kapatmıştı.
"Ne oldu?" diye sordu Gece, Doruk’un üzerindeki derin bakışlarını fark ederek.
"Hiç..." dedi Doruk başını iki yana sallayarak. "Sadece... Seni sanki çok önceden, bu tünellerden veya antikacıdan çok daha önce tanıyormuşum gibi bir his var içimde. Saçma gelebilir ama öyle."
Gece’nin kalbi hafifçe sıkıştı. "Ben de ilk karşılaştığımız andan beri aynı şeyi hissediyorum Doruk. Sanki sokakta karşılaştığım bir yabancı değil de, uzun zamandır kayıp olan bir parçamı bulmuş gibiyim."
Güneş araya girerek gülümsedi. "Belki de kaderiniz daha siz çocukken kesişmiştir, kim bilir?"
Tam o sırada fabrikanın paslı dış kapısından bir tıkırtı yükseldi. Üçü de anında teyakkuza geçti. Doruk belindeki bıçağa davranırken, kapı yavaşça aralandı.
İçeriye şık, siyah bir palto giymiş, düzgün taranmış saçları ve endişeli gözleriyle genç bir adam girdi.
Gece adamı gördüğü an gözleri şaşkınlıkla açıldı. "Poyraz?"
Poyraz, Gece’yi gördüğü an derin, rahatlamış bir nefes aldı. Hızlı adımlarla ona doğru yürüdü. "Gece! Tanrıya şükürler olsun iyisin... Günlerdir seni arıyorum!"
Poyraz, Gece’nin çocukluğundaki yan komşusuydu. Ailesi öldükten sonra yetimhaneye götürülürken arkasından çaresizce bakan, Gece’ye hep bir ağabey, bir koruyucu gibi yaklaşan o eski komşu çocuk...
Güneş tedirginlikle sordu: "Poyraz? Bizi burada nasıl buldun?"
Poyraz, elindeki telefonun ekranını gösterdi. "Yetimhaneden ayrıldığınızı öğrendiğimden beri sokaklardaki eski tanıdıklara haber salmıştım. Antikacıdaki saldırıyı duyduğumda aklımı kaçıracaktım Gece. Senin için çok korktum."
Poyraz, Gece’ye yaklaşarak ellerini onun omuzlarına koydu. Bakışlarında dışarıdan bakıldığında sonsuz bir şefkat ve koruma içgüdüsü vardı. Ama o bakışların ardında, Gece’nin asla göremediği hastalıklı, takıntılı bir sahiplenme duygusu yatıyordu.
Poyraz, Gece’nin yan komşusu olduğu o çocukluk günlerinden beri ona delicesine aşıktı. Gece’nin ailesine olan o güçlü bağını, hayatındaki o sıcak yuvayı kıskanmıştı. "Ailesi olmazsa, tek sığınağı ben olurum" düşüncesiyle yıllar önce o yangını planlayan Kül Reisi’nin ta kendisiydi. Ancak hesaba katmadığı tek şey, Gece'nin çaresizce kendi kollarına koşmak yerine yetimhanede güçlenip ailesinin adaletinin peşine düşmesiydi.
"Bana güvenebilirsin Gece," dedi Poyraz, sesi güven verici bir tonda. "Aileni kaybettiğin o günden beri seni koruyamadığım için her gün pişmanlık duydum. Şimdi izin ver, bu belgeleri ifşa etmende ve bu adamlarla savaşmanda sana ben yardım edeyim."
Doruk bir adım öne çıkarak Poyraz’ın Gece’nin omuzlarındaki ellerine baktı. İçinde aniden yükselen bir rahatsızlık ve şüphe hissetti.
"Ona yardım edecek kişilere biz karar veririz," dedi Doruk soğuk bir sesle. "Sen kimsene, geride dur."
Poyraz hafifçe gülümsedi ama gözlerindeki o soğuk ve karanlık şimşek bir anlığına çaktı. Doruk’u süzdü. Karşısındaki bu gencin kim olduğunu çok iyi biliyordu: Yangından kurtulan o diğer çocuk... Ve Gece’nin kalbine dokunabilecek tek tehdit.
Poyraz içinden fısıldadı: “Seni benden almaya çalışan herkes gibi, sen de yok olacaksın Doruk.

Arkadaşlar kitabımı begendiyseniz lütfen bir ❤️ ve 👍 koyarsanız çok mutlu olurum...🥰😭🙃