Geç kalan sözler

GEÇ KALAN SÖZLER

8. Bölüm — “Son Tanık”

Qapının qarşısında dayanan qadın bir neçə saniyə heç nə demədi.

Fadime ona baxırdı.

İso isə əlindəki köhnə zərfi möhkəm sıxmışdı.

— Siz kimsiniz? — deyə Fadime yenidən soruşdu.

Qadın içəri girmədən əvvəl ətrafına baxdı.

— Burada danışa bilmərik.

İso:

— Niyə?

Qadın sakit səslə:

— Çünki bizi izləyirlər.

Bu sözlərdən sonra otaqdakı hamı susdu.

Fadime pəncərəyə tərəf getdi.

— Kim bizi izləyir?

Qadın:

— Bunu bilsəydim, bu qədər il gizlənməzdim.

İso qapını bağladı.

— İçəri keçin.

Qadın içəri girdi və masanın üzərindəki zərfi görəndə bir anlıq dayandı.

— Onu haradan tapdınız?

İso:

— Siz bunu tanıyırsınız?

Qadın zərfə baxdı.

— Bəli.

Fadime:

— İçində nə var?

Qadın cavab vermədi.

Fadime atasına döndü.

— Baba, sən bu qadını tanıyırsan?

Fadime'nin atası uzun müddət susdu.

Sonra:

— Tanıyıram.

İso'nun atası əsəbi şəkildə ayağa qalxdı.

— Bəs niyə bu günə qədər heç nə demədin?

Fadime'nin atası:

— Çünki danışsaydım, hər şey daha pis olardı.

İso:

— Artıq daha pis nə ola bilər?

Qadın qəfil İso'ya baxdı.

— Ola bilər.

Otaq yenidən səssizliyə büründü.

Qadın çantasından kiçik bir kaset çıxardı.

— Bunu illərdir saxlayıram.

İso:

— Bu nədir?

— O gecənin səsi.

Fadime'nin gözləri böyüdü.

— Hansı gecənin?

Qadın:

— İki ailənin düşmən olduğu gecənin.

---

Köhnə maqnitofonu işə saldılar.

Əvvəlcə xışıltı gəldi.

Sonra iki kişinin səsi eşidildi.

— Bu sənəd yoxa çıxsa, hər şey dəyişəcək.

Digər səs:

— Heç kim bilməməlidir.

İso atasına baxdı.

Atası heç nə demədi.

Kaset davam etdi.

— Bəs Fadime'nin atası?

— Günahı onun üstünə atacağıq.

Fadime yerindən qalxdı.

— Nə?!

İso kaseti dayandırdı.

Fadime'nin atası gözlərini yumdu.

— Mən demişdim axı... mən etməmişdim.

Fadime'nin səsi titrədi.

— Bəs niyə bütün bu illər susdun?

— Səni qorumaq üçün.

İso:

— Kimdən?

Heç kim cavab vermədi.

Birdən evin işıqları söndü.

Fadime qorxuyla İso'nun yanında dayandı.

— İso...

İso telefonunun işığını yandırdı.

— Hamınız burada qalın.

Qaranlıq dəhlizdən yüngül bir səs gəldi.

Tık.

Sonra başqa bir səs.

Tık.

Qapının kilidi hərəkət etdi.

İso asta səslə:

— Kimsə qapını açmağa çalışır.

Fadime'nin anası:

— Burada başqa çıxış var.

Qadın:

— Bodrumdan.

İso:

— Hamımız gedirik.

Tam çıxmağa hazırlaşanda Fadime masanın üstündəki zərfi gördü.

— İso! Zərf!

İso geri döndü.

Amma zərf artıq yox idi.

---

Bir neçə saniyə sonra evin qapısı açıldı.

Heç kim içəri girmədi.

Sadəcə yerə bir telefon qoyulmuşdu.

Telefonun ekranında bir mesaj vardı:

“Gerçeği aramayı bırakın.”

İso telefonu götürdü.

Ardınca ikinci mesaj gəldi:

“Çünkü gerçeği bulursanız, ailenizden birini kaybedeceksiniz.”

Fadime:

— İso, bunu kim gönderdi?

İso cavab vermədi.

Çünki üçüncü mesaj artıq gəlmişdi.

“Zarf bende.”

İso'nun gözləri böyüdü.

— Bizi buraya kadar izleyen kişi...

Qadın asta səslə:

— İçinizden biri.

Fadime atasına baxdı.

İso öz atasına baxdı.

Heç kim danışmadı.

Sonra qadın çantasından başqa bir fotoğraf çıxardı.

Fotoda iki ailə birlikdə idi.

Ancaq fotoğrafın arxasında bir cümlə yazılmışdı:

“İhanet eden kişi, fotoğrafta.”

İso şəkilə diqqətlə baxdı.

Bir nəfərin üzərinə qırmızı işarə qoyulmuşdu.

İso donub qaldı.

— Bu... mümkün deyil.

Fadime:

— Kimdir?

İso yavaşca başını qaldırdı.

— Bu kişi...

Qapının arxasından qəfil bir səs gəldi.

“O fotoğrafı size göstermemeliydim.”

Hamı qapıya çevrildi.

Qadının üzü ağardı.

— O burada...

Devam edecek… 🔥