Geç kalan sözler

Geç Kalan Sözler

7. Bölüm — “Sessizlik”

Cemal'in sözleri odada yankılanıyordu.

“Asıl sır hâlâ sizin ailenizin içinde.”

İso bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra Cemal'e döndü.

— Kimi suçladığınızı söylemek bu kadar zor mu?

Cemal başını eğdi.

— Çünkü bu sır sadece geçmişi değil, bugünü de etkiliyor.

Fadime:

— Biz zaten geçmişin yüzünden ayrılmak zorunda kaldık.

Cemal ona baktı.

— Hayır. Henüz ayrılmadınız.

İso hemen:

— Ayrılmayacağız.

Fadime de başını salladı.

— Ama önce gerçeği bulmamız gerekiyor.

Cemal masanın üzerindeki eski fotoğrafı aldı.

— Bu fotoğraf çekildiğinde iki aileniz de çok mutluydu.

İso:

— Sonra her şey neden değişti?

Cemal derin bir nefes aldı.

— Çünkü o gün biri büyük bir yalan söyledi.

Fadime:

— Kim?

Cemal cevap vermedi.

İso sabırsızlandı.

— Cemal Bey, lütfen.

Cemal sonunda konuştu:

— Size isim vermeyeceğim. Çünkü önce kendiniz bulmalısınız.

İso şaşkınlıkla:

— Neden?

— Çünkü size söyleyeceğim her şey, başkasının anlattığı bir hikâye olacak.

Fadime:

— Peki nereden başlayacağız?

Cemal eski kutuyu gösterdi.

— Bu kutuda bulduğunuz her şeyi dikkatle inceleyin.

İso kutuya baktı.

— Başka bir şey var mı?

Cemal:

— Bir mektup daha olmalı.

Fadime:

— Nerede?

Cemal:

— Onu bulduğunuzda kimin yalan söylediğini anlayacaksınız.

---

Cemal gittikten sonra İso ve Fadime odada yalnız kaldı.

Fadime sessizce:

— Sence kime güvenebiliriz?

İso bir süre düşündü.

— Şu an bilmiyorum.

— Kendi ailene bile mi?

İso başını eğdi.

— Evet.

Fadime onun yanına oturdu.

— Bu seni çok üzüyor.

— Çünkü çocukluğumdan beri ailemin anlattığı her şeye inandım.

— Bazen insanlar gerçeği saklamak için yalan söyler.

İso ona baktı.

— Sen bana hiç yalan söylemedin.

Fadime hafifçe gülümsedi.

— Sen de bana söyleme.

İso:

— Söz.

---

Gece yarısına kadar eski belgeleri incelediler.

Bir anda Fadime küçük bir kâğıt buldu.

— İso, buna bak.

Kâğıdın üzerinde birkaç isim vardı.

İso dikkatle okudu.

— Bunlar ailelerimizin eski ortakları.

Fadime:

— Bir isim işaretlenmiş.

İso'nun yüzü değişti.

— Bu isim...

— Tanıyor musun?

— Evet.

— Kim?

İso cevap vermeden önce kapıya baktı.

— Bu kişi hâlâ bizimle görüşüyor.

Fadime şaşkınlıkla:

— Kim?

İso'nun sesi kısıldı.

— Babamın en yakın arkadaşı.

Fadime:

— Cemal'in bahsettiği kişi olabilir mi?

— Belki.

Tam o sırada İso'nun telefonu çaldı.

Arayan annesiydi.

İso telefonu açtı.

— Anne?

Karşıdan endişeli bir ses geldi:

— İso, hemen eve dön.

— Neden?

— Baban senin peşinden geldi.

İso ayağa kalktı.

— Ne?

— Ve yanında başka biri var.

Fadime'nin yüzü gerildi.

— Kim?

Annesi telefonda fısıldadı:

— Fadime'nin babası.

İso dondu.

— Ne?

Telefon aniden kapandı.

Fadime:

— Babam mı?

İso cevap veremedi.

---

Eve döndüklerinde kapı açıktı.

İso ve Fadime içeri girdiler.

Salonda İso'nun babası ve Fadime'nin babası karşılıklı oturuyordu.

Yıllar sonra ilk kez aynı odadaydılar.

Fadime babasına baktı.

— Baba?

Babası ayağa kalktı.

— Fadime...

Fadime şaşkınlıkla:

— Burada ne yapıyorsun?

Babası İso'ya baktı.

— Gerçeği öğrenmeye başladığınızı biliyorum.

İso:

— O zaman artık saklamayın.

Fadime'nin babası derin bir nefes aldı.

— Yıllar önce yaşanan olayda benim de hatalarım vardı.

Fadime:

— Belgeyi sen mi aldın?

Babası hemen:

— Hayır.

İso'nun babası araya girdi:

— Ama sen bir şey biliyordun.

Fadime babasına döndü.

— Ne biliyordun?

Babası uzun süre sustu.

Sonra cebinden eski bir zarf çıkardı.

— Bunu yıllardır saklıyorum.

Zarfı masanın üzerine bıraktı.

İso zarfı aldı.

Üzerinde şu yazıyordu:

“Gerçeği bilen son kişi.”

Fadime'nin gözleri büyüdü.

— Kim bu?

Babası başını kaldırdı.

— Bu mektubu yazan kişi... yıllar önce ortadan kayboldu.

İso:

— Kim?

Babası cevap vermeden önce kapı çaldı.

Herkes sustu.

İso kapıya yöneldi.

Kapıyı açtığında karşısında tanımadığı bir kadın vardı.

Kadın İso'ya baktı.

Sonra Fadime'yi gördü.

Gözleri doldu.

— Sonunda sizi buldum.

Fadime şaşkınlıkla:

— Siz kimsiniz?

Kadın elindeki eski fotoğrafı gösterdi.

— Ben, bu hikâyenin başladığı günü bilen son kişiyim.

Devam edecek… 💔