Geç kalan sözler

Geç Kalan Sözler

6. Bölüm — “İlk Karşılaşma”

Cemal'in verdiği anahtar, İso'nun avucunda duruyordu.

Fadime gözlerini anahtardan ayırmadan sordu:

— İso... Gerçekten eski evin bodrumuna mı gireceğiz?

İso başını salladı.

— Evet. Artık başka seçeneğimiz yok.

— Ya orada bizi bekleyen bir şey varsa?

İso ona baktı.

— Ne olursa olsun birlikte olacağız.

Fadime sessizce başını salladı.

---

Gece olduğunda eski eve tekrar geldiler.

Evin içi karanlıktı.

İso el fenerini açtı.

— Bodrumun nerede olduğunu hatırlıyor musun?

— Hayır.

Fadime etrafa baktı.

— Burada bir kapı olmalı.

İso duvarları incelemeye başladı.

Bir süre sonra eski bir halının altında küçük bir kapak fark etti.

— Fadime, buraya bak.

Halının altında demir bir kapı vardı.

İso anahtarı çıkardı.

Anahtar kilide tam oturdu.

Klik.

Kapı açıldı.

Fadime derin bir nefes aldı.

— Hazır mısın?

İso:

— Değilim.

Fadime hafifçe gülümsedi.

— Ben de.

Birlikte merdivenlerden aşağı indiler.

Bodrumda eski kutular, dosyalar ve birkaç sandık vardı.

İso bir sandığın üzerindeki tozu temizledi.

— Burada bir şey var.

Sandığı açtıklarında eski mektuplar ve fotoğraflar çıktı.

Fadime bir fotoğrafı eline aldı.

— Yine babalarımız...

İso fotoğrafa dikkatle baktı.

Bu kez fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.

“15 Haziran 2001.”

Fadime:

— Diğer fotoğraftan üç gün sonrası.

İso bir mektup buldu.

Mektubun üzerinde şu yazıyordu:

“Bunu okuyan kişi, düşmanlığın gerçek olmadığını anlayacak.”

İso mektubu açtı.

Tam okumaya başlayacakken yukarıdan bir ses geldi.

Güm!

Fadime irkildi.

— İso...

— Sakin ol.

Bir ses daha duyuldu.

Bu kez ayak sesleri vardı.

Birisi evin içinde yürüyordu.

İso ışığı kapattı.

Fadime sessizce onun yanında durdu.

Ayak sesleri bodrum kapısına yaklaştı.

Sonra durdu.

Kapı yavaşça açıldı.

İso nefesini tuttu.

Kapının önünde bir gölge belirdi.

— İso?

İso bu sesi duyunca şaşırdı.

— Anne?

Annesi merdivenlerden aşağı indi.

— Burada ne yapıyorsunuz?

İso:

— Gerçeği arıyoruz.

Annesi gözlerini kapattı.

— Bunu yapmamalıydınız.

Fadime:

— Neden?

İso'nun annesi uzun süre sustu.

Sonra:

— Çünkü bazı gerçekler ortaya çıktığında hiçbir aile eskisi gibi kalamaz.

İso elindeki mektubu gösterdi.

— O zaman bize gerçeği anlat.

Annesi mektuba baktı.

Gözleri doldu.

— Bu mektubu nereden buldunuz?

— Sandıktan.

Annesi yavaşça başını salladı.

— Demek sonunda onu buldunuz.

Fadime şaşkınlıkla sordu:

— Siz bu mektubu biliyor muydunuz?

— Evet.

— Peki neden bize hiç anlatmadınız?

İso'nun annesi cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.

— Çünkü yıllar önce yapılan bir hata, iki aileyi birbirine düşürdü.

İso:

— Hangi hata?

Annesi gözlerini ona çevirdi.

— Babanın suçladığı kişi aslında suçlu değildi.

İso dondu.

— Ne?

Annesi devam etti:

— Herkes yanlış kişiye inandı.

Fadime:

— Peki gerçek neydi?

Tam o sırada yukarıdan başka bir ses geldi.

Annesi bir anda sustu.

İso:

— Ne oldu?

Annesi fısıldadı:

— Baban burada olduğumuzu öğrenmiş.

İso şaşkınlıkla:

— Babam mı?

Annesi başını salladı.

— Ve bu kez yalnız değil.

---

Birkaç dakika sonra yukarıdan sert bir ses duyuldu.

— İSO!

İso annesine baktı.

Fadime onun elini tuttu.

— Ne yapacağız?

İso derin bir nefes aldı.

— Kaçmayacağız.

Merdivenlere doğru yürüdü.

Tam yukarı çıkacakken annesi kolunu tuttu.

— İso, dur.

— Neden?

— Çünkü sana söylemediğim bir şey daha var.

İso döndü.

Annesinin yüzünde korku vardı.

— Ne?

Kadın titreyen bir sesle konuştu:

— Fadime'nin babası ile senin baban düşman olmadan önce... seni ve Fadime'yi birbirinize bağlayan bir karar almışlardı.

Fadime şaşkınlıkla sordu:

— Bizi mi?

Annesi başını salladı.

— Evet.

İso'nun gözleri büyüdü.

— Ne kararı?

Annesi cevap vermeden önce yukarıdan kapının açılma sesi geldi.

Sonra babasının sesi duyuldu:

— Artık bu sırrı saklamanın zamanı bitti.

İso ve Fadime birbirlerine baktılar.

Geçmişin en büyük sırrı artık ortaya çıkmak üzereydi.

Devam edecek… 💔