Geç kalan sözler

Geç Kalan Sözler

3. Bölüm — “Eski Ev”

Kapının yeniden çalmasıyla İso olduğu yerde kaldı.

Fadime sessizce ona yaklaştı.

— Kim olabilir?

İso başını iki yana salladı.

— Bilmiyorum.

— Az önce zarfı bulduk. Şimdi de biri kapıda...

İso kapıya baktı.

— Tesadüf olduğuna inanmıyorum.

Fadime endişeyle karnına elini koydu.

— Açma.

İso bir süre düşündü. Sonra kapıya yaklaşıp göz deliğinden dışarı baktı.

Koridor boştu.

— Kimse yok.

Kapıyı yavaşça açtı.

Yerde küçük, kahverengi bir zarf vardı.

İso eğilip zarfı aldı.

Üzerinde sadece bir kelime yazıyordu:

“İso.”

Fadime yanına geldi.

— Yine mi mektup?

İso zarfı açtı.

İçinden eski bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta iki genç adam yan yana duruyordu.

İso fotoğrafa dikkatle baktı.

— Bu...

Fadime sordu:

— Tanıyor musun?

— Evet.

— Kim?

İso'nun sesi titredi.

— Babam.

Fadime fotoğraftaki diğer adama baktı.

— Peki yanındaki kim?

İso uzun süre cevap vermedi.

Sonunda fısıldadı:

— Senin baban.

Fadime şaşkınlıkla fotoğrafı aldı.

— Bu imkânsız.

— Ben de öyle düşünüyordum.

Fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.

“12 Haziran 2001.”

Fadime fotoğrafı çevirdi.

Arkasında başka bir cümle daha yazıyordu:

“Bir zamanlar düşman değillerdi.”

İkisi de birbirine baktı.

Fadime:

— Demek babalarımız eskiden tanışıyordu.

— Sadece tanışmıyorlarmış.

İso fotoğrafı dikkatle inceledi.

— Mutlu görünüyorlar.

Fadime sessizce:

— Peki ne oldu?

İso cevap veremedi.

Tam o sırada telefonuna mesaj geldi.

Mesajda sadece bir adres vardı.

Ve altında:

“Eski eve git. Gerçeğin başladığı yer orası.”

Fadime mesajı okudu.

— Eski ev.

İso başını salladı.

— Babamın çocukluğunun geçtiği ev.

— Nerede?

— Şehrin dışında.

Fadime endişeyle ona baktı.

— Oraya gitmek güvenli mi?

İso bir süre düşündü.

— Bilmiyorum.

— O zaman gitmeyelim.

İso ona döndü.

— Fadime, ailelerimiz yıllardır bize bir şey saklıyor. Eğer bu düşmanlığın gerçek sebebini öğrenmezsek, hayatımız boyunca onların verdiği kararlarla yaşayacağız.

Fadime sessiz kaldı.

İso devam etti:

— Ben seni kaybetmek istemiyorum.

Fadime'nin gözleri doldu.

— O zaman beni yarı yolda bırakma.

— Bırakmayacağım.

— Söz mü?

İso başını salladı.

— Söz.

---

Birkaç saat sonra eski eve doğru yola çıktılar.

Yol boyunca ikisi de fazla konuşmadı.

Fadime camdan dışarı bakıyordu.

Bir süre sonra sessizliği bozdu:

— İso?

— Efendim?

— Eğer ailelerimizin düşmanlığının arkasında gerçekten büyük bir sır varsa...

— Evet?

— Öğrendiğimizde her şey değişebilir.

İso ona baktı.

— Zaten değişti.

Fadime kaşlarını çattı.

— Ne demek istiyorsun?

— Dün sabah hayatımız normaldi. Bugün ise geçmişimizin peşindeyiz.

Fadime hafifçe gülümsedi.

— Belki de geçmişi öğrenmeden geleceğimizi kuramayız.

İso bu söz üzerine sustu.

Çünkü Fadime haklıydı.

---

Akşamüstü eski eve ulaştılar.

Ev yıllardır kullanılmıyormuş gibi görünüyordu.

Kapının boyaları dökülmüş, bahçedeki ağaçlar büyümüş, pencereler tozlanmıştı.

İso arabadan indi.

Fadime de onun yanına geldi.

— Burası mı?

— Evet.

İso kapıya yaklaştı.

Kapı kilitli değildi.

İçeri girdiklerinde eski eşyalarla dolu bir salonla karşılaştılar.

Fadime etrafa baktı.

— Burada kimse yaşamıyor mu?

— Bildiğim kadarıyla hayır.

İso eski bir masanın üzerindeki fotoğraflara baktı.

Bir fotoğrafı eline aldı.

Fotoğrafta iki aile birlikteydi.

İso'nun gözleri büyüdü.

— Fadime...

Fadime yanına geldi.

— Ne oldu?

İso fotoğrafı ona uzattı.

— Bak.

Fadime fotoğrafı görünce donup kaldı.

Fotoğrafta İso'nun babası, Fadime'nin babası ve onların aileleri aynı masada oturuyordu.

Herkes gülümsüyordu.

Fadime fısıldadı:

— Bize düşman olduklarını söylediler.

İso:

— Ama bu fotoğraf çekildiğinde ailelerimiz birlikteymiş.

Bir anda üst kattan bir ses geldi.

Tak...

Fadime irkildi.

— İso...

İso hemen onun önüne geçti.

— Korkma.

Bir ses daha duyuldu.

Tak... tak...

İso merdivenlere baktı.

— Yukarı çıkmamız gerekiyor.

Fadime:

— Ya biri varsa?

İso:

— O zaman gerçeği öğrenmek için onunla konuşuruz.

Yavaşça merdivenleri çıktılar.

Üst katta eski bir oda vardı.

Kapının üzerinde küçük bir yazı bulunuyordu:

“Geçmişi burada bırakın.”

İso kapıyı açtı.

Odanın içinde eski belgeler, kutular ve birkaç mektup vardı.

Fadime masanın üzerindeki bir dosyayı aldı.

Dosyanın kapağında iki soyad yazıyordu.

İso'nun ailesinin soyadı ve Fadime'nin ailesinin soyadı.

Fadime şaşkınlıkla:

— Bu dosya neden burada?

İso dosyayı açtı.

İlk sayfada şu cümle vardı:

“Bu iki aile arasındaki düşmanlık bir yalan yüzünden başladı.”

İkisi de nefesini tuttu.

Fadime:

— Yalan mı?

İso sayfayı çevirdi.

Tam okumaya başlayacakları sırada aşağıdan bir kapı sesi geldi.

Birisi eski eve girmişti.

İso dosyayı kapattı.

Fadime'ye baktı.

— Burada yalnız değiliz.

Fadime'nin gözleri korkuyla büyüdü.

Aşağıdan bir erkek sesi duyuldu:

— İso...

İso dondu.

Çünkü bu sesi tanıyordu.

Babası gelmişti.

Devam edecek… 💔