18. Bölüm

EYLÜL GERÇEK AİLEM
18. BÖLÜM – DÖRT YAŞINDAKİ SIR
Eylül'ün gözünden...
Gözlerimi açtığımda nefes nefeseydim.
Yine aynı rüyayı görmüştüm. Ama bu defa her şey çok daha netti.
Dört yaşındaydım.
Küçük ellerimle yatağımın kenarına tutunmuş, odanın kapısına bakıyordum.
Susamıştım.
Yavaşça yataktan indim ve koridora çıktım.
Küçük Eylül: "Anne?"
Ses yoktu.
Mutfağa doğru yürüdüm. Tam bardağa uzanacakken arkamdan bir ses duydum.
Nermin: "Eylül? Sen neden uyumadın?"
Arkamı döndüm.
Küçük Eylül: "Su içecektim."
Nermin: "Gel, ben vereyim."
Bana su doldurdu. Bardağı iki elimle tutarak içtim.
Küçük Eylül: "Ben Alp'in yanına gideceğim."
Nermin: "Alp uyuyor güzelim. Gel, sana bir şey göstereceğim."
Küçük Eylül: "Ne?"
Nermin cevap vermedi.
Elimi tuttu. Mutfağın kapısından çıktığımızda koridorun sonunda bir adam duruyordu.
Küçük Eylül: "O kim?"
Nermin: "Bir tanıdığımız."
Küçük Eylül: "Ben babamı istiyorum."
Nermin'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
Nermin: "Birazdan göreceksin."
Küçük Eylül ağlamaya başladı.
Küçük Eylül: "Hayır! Annemi istiyorum!"
O gece küçük bir kızın hayatı değişti.
Ve ailesi onu bir daha bulamadı.
---
ŞİMDİ
Yatağımda doğruldum.
Ben: "Nermin..."
Kapım açıldı.
Alp: "İkiz! Hazırlanmadın mı hâlâ?"
Yüzüme baktığında gülümsemesi kayboldu.
Alp: "Ne oldu?"
Ben: "Alp, sanırım hatırladım."
Alp: "Neyi?"
Ben: "Kaçırıldığım günü."
Alp yanıma oturdu.
Alp: "Ne hatırlıyorsun?"
Ona rüyamı anlattım.
Alp'in yüzü gittikçe ciddileşti.
Alp: "Bunu babama anlatmalıyız."
Ben: "Bugün doğum günümüz. Herkes mutlu olsun istiyorum."
Alp elimi tuttu.
Alp: "Tamam. Ama bir daha böyle bir şey görürsen bana söyleyeceksin."
Başımı salladım.
---
Kandemir Konağı – Bahçe
Bahçe rengârenk süslenmişti.
Annem, babam, abilerim ve arkadaşlarımız oradaydı.
Meriç elinde telefonuyla organizasyonun fotoğraflarını çekiyordu.
Meriç: "Abla, buraya bak!"
Ben: "Ne oldu?"
Meriç: "Fotoğraf çekiyoruz. Gülümse!"
Alp: "Beni de çek!"
Meriç: "Sen zaten her fotoğraftasın."
Sarp yanımıza geldi.
Sarp: "Benim kardeşlerim nerede?"
Alp: "Buradayız abi."
Sarp ikimize sarıldı.
Sarp: "İyi ki doğdunuz."
Araf da yanımıza geldi.
Araf: "Nice güzel yaşlara kardeşim."
Ben: "Teşekkür ederim abi."
Pars ve Emir biraz sonra hediyelerini verdi.
Pars: "Al bakalım."
Ben: "Teşekkür ederim."
Emir: "İyi ki doğdun."
Erim de yanıma yaklaştı.
Erim: "Doğum günün kutlu olsun."
Ben: "Sağ ol."
Sarp hepsine bakıp gülümsedi.
Sarp: "Sonunda hepimiz aynı masadayız."
---
Savaş'ın gelişi
Savaş, ailesiyle birlikte bahçeye girdi.
Yanında Ela da vardı.
Ela: "Doğum günün kutlu olsun Eylül!"
Ben: "Hoş geldiniz!"
Savaş yanıma geldi ve küçük bir kutu uzattı.
Savaş: "Bunu görünce seni hatırladım."
Kutuyu açtım.
İçinde çocukluğumda sahip olduğum müzik kutusunun aynısı vardı.
Ben: "Savaş..."
Savaş: "Çocukken sana bunun aynısını almıştım. Kaybolduktan sonra bir daha bulamamıştık."
Müzik kutusunu açtım.
Melodi çalmaya başladı.
Bir anda çocukluğumdan bir görüntü geldi.
GEÇMİŞ
Küçük Savaş bana müzik kutusunu veriyordu.
Küçük Savaş: "Bunu hep sakla."
Küçük Eylül: "Söz!"
ŞİMDİ
Gülümsedim.
Ben: "Hatırladım."
Savaş'ın gözleri parladı.
Savaş: "Gerçekten mi?"
Ben: "Evet."
Alp araya girdi.
Alp: "Tamam, hediyeler yarışına girmeyelim. Benimki daha güzel."
Hepimiz güldük.
---
Akşam – Pasta zamanı
Babam mikrofonu eline aldı.
Alparslan: "Bugün benim için çok özel. Yıllar önce kaybettiğim kızım bugün yanımda. İki evladımın doğum gününü birlikte kutlamak benim en büyük mutluluğum."
Annem gözlerini sildi.
Lizge: "İyi ki doğdunuz çocuklarım."
Alp kolunu omzuma attı.
Alp: "Hadi ikiz."
Mumları üfledik.
Herkes alkışladı.
Ama ben bir an bahçe kapısına baktım.
Uzaktan bir kadın duruyordu.
Nermin.
Gözlerimi kırpıştırdım.
Kadın yok olmuştu.
Ben: "Hayır..."
Alp: "Ne oldu?"
Ben: "Bir şey yok."
---
Biraz sonra – Mutfak
Bir bardak su almak için mutfağa girdim.
Tam çıkacakken arkamdan bir ses duydum.
Nermin: "Merhaba Eylül."
Olduğum yerde kaldım.
Yavaşça döndüm.
Ben: "Sen..."
Nermin: "Beni hatırladın mı?"
Ben: "Senin burada ne işin var?"
Nermin: "Konuşmamız gerekiyor."
Ben: "Sana söyleyecek hiçbir şeyim yok!"
Telefonumu almak için çantama uzandım.
Ama o sırada kapının yanında başka birinin olduğunu fark ettim.
Ben: "Bırakın beni!"
Dışarıdan müzik sesleri geliyordu.
Bahçede herkes eğlenirken ben korkuyla kapıya baktım.
Nermin: "Keşke o geceyi hatırlamasaydın."
Ben: "Babam seni bulacak!"
Nermin'in yüzü değişti.
Bir süre sonra kendimi dışarıdan tamamen kopmuş gibi hissettim.
Son hatırladığım şey, bahçedeki ışıkların gözümün önünden kaybolmasıydı.
---
Kandemir Konağı – Bahçe
Alp etrafına bakındı.
Alp: "Eylül nerede?"
Sarp: "Az önce seninle değil miydi?"
Alp: "Mutfağa gideceğini söylemişti."
Savaş hemen ayağa kalktı.
Savaş: "Ben de bir süredir görmüyorum."
Meriç'in yüzü değişti.
Meriç: "Abla?"
Pars ve Emir eve girdi.
Pars: "Eylül!"
Cevap yoktu.
Babam salona geldi.
Alparslan: "Ne oluyor?"
Alp'in sesi titredi.
Alp: "Baba, Eylül yok."
Babamın yüzü bir anda değişti.
Alparslan: "Ne demek yok?"
O sırada Alp'in telefonu çaldı.
Bilinmeyen numara.
Alp: "Alo!"
Karşı taraftan bir kadın sesi duyuldu.
Nermin: "Doğum günü hediyesini beğendiniz mi?"
Alp: "Sen kimsin? Eylül nerede?"
Nermin: "Geçmişi hatırlamaması gerekiyordu."
Telefon kapandı.
Alp'in elindeki telefon yere düştü.
Alp: "Baba..."
Babam hemen Cihangir'e döndü.
Alparslan: "Polisi ara!"
Sarp kardeşinin omzuna sarıldı.
Meriç gözyaşları içinde kapıya baktı.
Meriç: "Ablamı geri getirin..."
Savaş yumruklarını sıktı.
Savaş: "Onu bulacağız. Ne olursa olsun."
Babam tek bir cümle söyledi:
Alparslan: "Bu kez kızımı kaybetmeyeceğim."
DEVAM EDECEK