4. Bölüm

---
Ertesi sabah...
Gözlerimi açtığımda saat 09.00 olmuştu. Yataktan kalkıp hazırlandım ve aşağı indim.
Herkes kahvaltı masasında oturuyordu.
Alp: "Günaydın ikiz!"
Ben: "Günaydın."
Alp yanındaki sandalyeyi gösterdi.
Alp: "Gel, buraya otur."
Tam oturacaktım ki Pars konuştu.
Pars: "Başka sandalye kalmadı mı?"
Alp kaşlarını çattı.
Alp: "Ne varmış bu sandalyede?"
Pars: "Bir şey yok. Sadece herkesin hemen aile olduğumuzu kabul etmesini beklemeyin."
Ben: "Ben kimseyi zorlamıyorum."
Emir: "İyi edersin. Çünkü bu evde her şey bir günde değişmez."
Erim: "Bazıları buraya gelir gelmez her şeyin eskisi gibi olacağını sanıyor galiba."
Başımı önüme eğdim. Daha ilk kahvaltıdan kendimi fazlalık gibi hissetmiştim.
Alp: "Yeter artık! Eylül'e böyle davranamazsınız."
Emir: "Sen de her konuda onu savunmak zorunda değilsin."
Alp: "O benim ikizim!"
Pars: "Bunu kaçıncı söyleyişin?"
Meriç: "Ya yeter! Daha kahvaltı yapıyoruz."
Meriç'in sözleriyle masada kısa bir sessizlik oldu.
Barış önüme reçel tabağını uzattı.
Barış: "Al Eylül, bunu sever misin bilmiyorum ama dene."
Ben: "Teşekkür ederim."
Sarp da araya girdi.
Sarp: "Bugün biraz evde kal. Evi tanımak istersen yardımcı oluruz."
Erim: "Evi tanımasına gerek yok. Zaten burada ne kadar kalacağı belli değil."
Bu kez başımı kaldırıp Erim'e baktım.
Ben: "Ben de burada kalmak için kimsenin iznini istemiyorum."
Erim şaşırdı.
Erim: "Demek cevap da verebiliyorsun."
Ben: "Bana nasıl davranırsanız öyle cevap veririm."
Sandalyemi geriye itip ayağa kalktım.
Alp: "Eylül, nereye?"
Ben: "Biraz hava almaya."
Masadan uzaklaştım. Arkadan Emir'in sesini duydum.
Emir: "İşte yine aynı şey!"
Ne demek istediğini anlamamıştım. Ama sormaya da niyetim yoktu.
---
Bir saat sonra...
Bahçeye çıktım. Dün Alp'in gösterdiği yerden biraz daha ilerledim.
Bahçenin arka tarafında yüksek duvarlarla çevrili, diğer bölümlerden ayrı duran eski bir yapı vardı.
Önünde demir bir kapı bulunuyordu. Kapının üzerinde büyük, eski bir kilit vardı.
Yavaşça yaklaştım.
Kapının üzerinde aile soyadımız yazıyordu:
KANDEMİR.
Ama hemen altında başka bir şey daha vardı. Eski bir levhanın üzerinde kazınmış harfleri seçmeye çalıştım.
Tam okuyacağım sırada arkamdan bir ses geldi.
Pars: "Orada ne işin var?"
Bir anda döndüm.
Ben: "Sadece bakıyordum."
Pars: "Bakma."
Ben: "Neden? İçeride ne var?"
Pars yanıma yaklaştı.
Pars: "Sana ne?"
Ben: "Merak ettim sadece."
Pars: "Merakını başka yerde gider."
Tam o sırada Erim de yanımıza geldi.
Erim: "Yine ne oldu?"
Pars: "Kilitli bölümü keşfetmeye çalışıyor."
Erim: "Daha ilk günlerden başladık demek."
Ben: "Ben sadece kapıya baktım. Bu kadar büyütmenize gerek yok."
Erim kapıya baktı, sonra bana döndü.
Erim: "O kapının arkasında senin bilmen gereken hiçbir şey yok."
Ben: "Belki de var."
Pars sertçe konuştu.
Pars: "Eylül, sana son kez söylüyorum. O kapıdan uzak dur."
Bana öyle bir bakıyordu ki sanki yalnızca kapıya yaklaşmam bile büyük bir hata olmuştu.
Tam cevap verecektim ki Alp geldi.
Alp: "Burada ne oluyor?"
Pars: "İkizini al da götür. Her yere burnunu sokmasın."
Alp: "Düzgün konuş Pars!"
Erim: "Sen de onu sürekli savunmayı bırak."
Alp kolumdan tuttu.
Alp: "Gel Eylül."
Uzaklaşırken bir kez daha arkama baktım.
Pars hâlâ kapının önünde duruyordu. Erim ise cebinden telefonunu çıkarıp birini arıyordu.
Duyduğum tek cümle şuydu:
Erim: "Kapıya yaklaşmış. Bence artık bir şey yapmalıyız."
---
Öğleden sonra...
Odama çıkıp yatağıma uzandım. Bu evde herkesin benden sakladığı bir şey vardı.
Bir süre sonra kapım çaldı.
Ben: "Gel."
İçeri Meriç girdi. Elinde iki tane çikolata vardı.
Meriç: "Abla, sana çikolata getirdim."
Gülümsedim.
Ben: "Teşekkür ederim küçük."
Meriç yatağımın kenarına oturdu.
Meriç: "Bugün ağladın mı?"
Ben: "Hayır. Neden sordun?"
Meriç: "Çünkü kahvaltıda üzgün görünüyordun."
Ben: "Biraz canım sıkıldı sadece."
Meriç başını eğdi.
Meriç: "Abi­lerim bazen çok kötü konuşuyor. Özellikle Emir abi, Pars abi ve Erim abi."
Ben: "Onları anlıyorum. Belki de beni hemen kabul etmek istemiyorlardır."
Meriç: "Ama senin suçun değil ki."
Bu cümleyi duyunca ona baktım.
Ben: "Bunu nereden biliyorsun?"
Meriç: "Çünkü sen bize bir şey yapmadın."
Bir süre sessiz kaldık. Sonra Meriç bana doğru yaklaştı.
Meriç: "Bir şey sorabilir miyim?"
Ben: "Tabii ki."
Meriç: "Sen... benim gerçekten ablam olur musun?"
Gözlerim doldu. Onun küçücük yüzüne baktım.
Ben: "İstersen olurum."
Meriç'in yüzü aydınlandı.
Meriç: "Gerçekten mi?"
Ben: "Gerçekten."
Meriç bana sarıldı.
Meriç: "O zaman ben artık seni kimseye bırakmam."
Güldüm ve saçlarını okşadım.
Ben: "Ben de seni bırakmam küçük."
O an bu evde ilk defa kendimi gerçekten bir aileye ait hissettim.
---
Akşam...
Akşam yemeği için aşağı indim. Herkes masadaydı.
Meriç beni görünce hemen yanındaki sandalyeyi çekti.
Meriç: "Abla, buraya otur!"
Yanına oturdum.
Emir: "Bir günde ne kadar yakın oldunuz."
Meriç: "Ne var abi? Ben ablamla oturuyorum."
Pars: "Daha dün tanıştınız."
Meriç: "E ne olmuş?"
Erim: "Herkesin bu kadar çabuk alışması gerekmiyor."
Alp: "Kimse sizden alışmanızı istemiyor. Sadece saygılı olun yeter."
Alparslan Bey masanın başında sessizce oturuyordu. Sonunda konuştu.
Alparslan: "Yeter. Bu konu burada kapanacak."
Herkes sustu.
Alparslan: "Eylül bu evin kızı. Bunu kabul etmek zorundasınız."
Emir: "Sen öyle diyorsan..."
Emir sandalyesini geriye çekip masadan kalktı.
Pars da arkasından gitti. Erim ise çıkmadan önce bana dönüp baktı.
Erim: "Bazı şeyleri öğrenmek her zaman iyi değildir."
Ne demek istediğini soramadan o da gitti.
---
Gece yarısına doğru...
Uyuyamıyordum. Sürekli o kilitli kapıyı düşünüyordum.
Bir süre sonra koridordan sesler geldi. Kapımı hafifçe araladım.
Aşağıdan konuşma sesleri yükseliyordu.
Alparslan: "Artık bu sırrı sonsuza kadar saklayamayız."
Emir: "Ona anlatırsan bu aile bir daha toparlanamaz."
Pars: "Zaten onun buraya gelmesiyle her şey yeniden başladı."
Erim: "Peki ya en büyük abimiz? Onun da bunu öğrenmeye hakkı var."
Bir sessizlik oldu.
Sonra Alparslan'ın sesi duyuldu.
Alparslan: "Onu bu eve geri getirmeyeceğim. Yıllar önce gitmesinin sebebi zaten bu olaydı."
Emir: "Ama Eylül gerçeği öğrenirse ilk onu arayacak."
Kalbim hızla atmaya başladı.
En büyük abimiz mi?
Demek ki bu ailede bilmediğim başka kardeşler de vardı. Peki neden hiç kimse ondan bahsetmemişti?
Tam kapımı kapatacaktım ki merdivenlerden birinin çıktığını duydum.
Hızla yatağıma döndüm ve gözlerimi kapattım.
Kapım yavaşça açıldı.
İçeri giren kişi birkaç saniye boyunca başucumda bekledi.
Sonra kısık bir sesle konuştu:
"Eylül... Senin burada olduğunu duyduğumdan beri geri dönmek istiyorum."
Gözlerimi açtım.
Karşımda hiç tanımadığım bir adam duruyordu.
Adam elindeki eski fotoğrafı yatağımın üzerine bıraktı.
Fotoğrafta ben yaşlarında bir kız, yanında üç erkek çocuk ve arkalarında genç bir adam vardı.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:
"Bir Kandemir kaybolduğunda, diğerleri de kayboldu."
Adam bana baktı.
Adam: "Bana söyle Eylül... Sana ailemizin geçmişini anlattılar mı?"
Başımı yavaşça salladım.
Adam acı bir şekilde gülümsedi.
Adam: "O zaman hiçbir şey bilmiyorsun."
Bir adım yaklaştı.
Adam: "Ve en kötüsü de şu... Seni buraya getiren sır, aslında yıllar önce benim yüzümden başladı."
DEVAM EDECEK...

Nasıldıııı...
Yorumlarda fikrinizi söylemeyi unutmayın görüşürüz