8. Bölüm

BÖLÜM 8 – UNUTULAN DOĞUM GÜNÜ
Eylül'ün gözünden...
Merdivenlerin başında öylece kalmıştım.
Cihangir'in söylediği sözler kulaklarımda yankılanıyordu.
" Eylül'e ikizinden bile saklanan gerçeği anlatmanın zamanı geldi."
İkizimden bile mi?
Alp benden ne saklıyordu?
Tam o sırada arkamdan bir ses duydum.
Sarp: "Eylül?"
Hemen arkamı döndüm.
Ben: "Abi..."
Sarp yanıma geldi.
Sarp: "Burada ne yapıyorsun bu saatte?"
Ben: "Su içmeye inmiştim."
Sarp yüzüme dikkatlice baktı.
Sarp: "Bir şey mi duydun?"
Cevap vermedim.
Sarp: "Eylül, bak. Ben senin abilerinden biriyim. Bir şey canını sıkıyorsa anlatabilirsin."
Ben: "Sarp abi, Cihangir neden evden gitmişti?"
Sarp'ın yüzündeki ifade değişti.
Sarp: "Bunu nereden çıkardın?"
Ben: "Sadece merak ettim."
Sarp bir süre sustu.
Sarp: "Cihangir abi geçmişte çok şey yaşadı. Ama şunu bil, senin burada olmanı isteyen insanlardan biri de o."
Ben: "Peki neden herkes benden bir şey saklıyor?"
Sarp elini omzuma koydu.
Sarp: "Bazen büyükler bazı şeyleri anlatmakta zorlanır. Ama sen artık yalnız değilsin. Ne olursa olsun yanında olacağım."
İlk defa Sarp'ın yanında kendimi gerçekten güvende hissettim.
Ben: "Teşekkür ederim abi."
Sarp: "Hadi bakalım, şimdi odana. Yarın okul var."
---
Ertesi sabah
Aşağı indiğimde annem kahvaltıyı hazırlıyordu.
Lizge: "Günaydın kızım."
Ben: "Günaydın anne."
Bana sarıldı.
Lizge: "Bugün okulda ilk tam günün. Heyecanlı mısın?"
Ben: "Biraz. Ama Zeynep'le görüşeceğim için mutluyum."
Alparslan: "Aferin benim kızıma. Okulunu sevmeni istiyorum."
Tam o sırada Alp merdivenlerden indi.
Alp: "İkiz! Hazır mısın?"
Ben: "Hazırım."
Meriç: "Ben de hazırım! Abla, bugün teneffüste benim yanıma geleceksin."
Alp: "Önce benim yanıma gelecek."
Meriç: "Ama ben daha küçüğüm!"
Hepimiz gülmeye başladık.
Masaya oturduğumuzda Erim telefonuyla ilgileniyordu.
Erim: "Bugün de okulda herkesin seninle ilgilenmesini bekleme."
Ben: "Senden ilgi beklediğim yok zaten."
Alp gülmemek için başını eğdi.
Erim: "Çok konuşmaya başladın."
Sarp: "Erim, kardeşinle düzgün konuş."
Erim: "Abi, sen de hemen korumaya geçme."
Sarp: "Korumaya geçmem gerekmeyecek şekilde davranırsanız sorun kalmaz."
Babam da konuşmaya katıldı.
Alparslan: "Eylül bu evde de okulda da kendisini rahat hissedecek. Bu konuda kimsenin tartışmasını istemiyorum."
---
Okul
Okulun bahçesine girdiğimizde Zeynep beni gördü.
Zeynep: "Eylül!"
Yanıma koştu.
Ben: "Zeynep!"
Zeynep: "Nasılsın? Dün seni arayacaktım ama numaran yoktu."
Ben: "Bugün numaramı vereyim."
Zeynep koluma girdi.
Zeynep: "Hadi, sana arkadaşlarımı tanıtacağım."
Alp arkamızdan seslendi.
Alp: "Eylül, öğle arasında bizi unutma!"
Ben: "Unutmam ikiz!"
Zeynep bana döndü.
Zeynep: "Alp gerçekten senin ikizin mi?"
Ben: "Evet."
Zeynep: "Çok ilginç. Bir de bu kadar abiyle yaşamak nasıl bir şey?"
Güldüm.
Ben: "Bazen güzel, bazen de çok zor."
Zeynep: "Neden?"
Ben: "Hepsinin ayrı bir huyu var."
Zeynep kahkaha attı.
Dersler başladı. Zeynep'le aynı sınıfta olmamız beni çok mutlu etmişti.
Teneffüste beraber kantine indik.
Zeynep: "Eylül, seninle çok iyi anlaşacağız bence."
Ben: "Ben de öyle düşünüyorum."
O sırada telefonuma Alp'ten mesaj geldi.
"İkiz, öğle arasında bahçeye gel. Meriç seni bekliyor."
Gülümsedim.
---
Öğle arası
Bahçeye çıktığımda Alp ve Meriç beni bekliyordu.
Meriç: "Ablam geldi!"
Koşarak yanıma geldi.
Ben: "Ne oldu küçük?"
Meriç: "Seni özledim."
Alp: "Daha iki ders oldu."
Meriç: "Olsun."
Zeynep de yanımıza geldi.
Ben: "Zeynep, bu benim ikizim Alp, bu da küçük kardeşim Meriç."
Zeynep: "Memnun oldum."
Alp: "Ben de."
Birlikte kantine gittik.
Tam oturmuştuk ki telefonum çaldı. Arayan annemdi.
Ben: "Alo anne?"
Lizge: "Kızım, nasılsın?"
Ben: "İyiyim anne. Okul güzel geçiyor."
Lizge: "Akşam eve geldiğinde seninle konuşmam gereken bir şey var."
Ben: "Ne oldu?"
Lizge: "Önemli bir şey değil. Sadece sana eski fotoğraflarını göstermek istiyorum."
Ben: "Tamam anne."
Telefonu kapattım.
---
Akşam – Kandemir Konağı
Eve geldiğimde annem salonda eski bir fotoğraf albümünü açmıştı.
Lizge: "Gel kızım, yanıma otur."
Yanına oturdum.
Albümün sayfalarını çevirmeye başladı.
Bir fotoğrafta küçük bir kız çocuğu vardı. Üzerinde pembe bir elbise, başında küçük bir taç bulunuyordu.
Ben: "Bu kim anne?"
Lizge Hanım'ın gözleri doldu.
Lizge: "Sensin kızım."
Ben: "Ben mi?"
Lizge: "Evet. Üçüncü yaş gününden bir fotoğraf."
Fotoğrafı elime aldım.
Ben: "Çok küçükmüşüm."
Lizge: "O gün evimizde büyük bir kutlama yapmıştık. Bütün kardeşlerin yanındaydı."
Ben: "Cihangir abi de mi?"
Annem başını salladı.
Lizge: "En çok o seninle ilgilenirdi. Seni kucağından indirmezdi."
Ben: "Peki sonra ne oldu?"
Annemin gözlerinden yaşlar süzüldü.
Lizge: "O günü hatırlamıyor musun?"
Başımı iki yana salladım.
Ben: "Hayır."
Annem fotoğrafı göğsüne bastırdı.
Lizge: "Keşke hiç unutmasaydın."
Tam o sırada babam salona girdi.
Alparslan: "Lizge..."
Annem hemen gözlerini sildi.
Alparslan: "Eylül, kızım. Biraz dinlenmeni istiyorum."
Ben: "Baba, annem bana doğum günümden bahsediyordu."
Babamın yüzü bir anda değişti.
Alparslan: "Şimdi değil kızım."
Ben: "Ama neden? O gün ne olmuştu?"
Babam anneme baktı.
Annem sessizce başını eğdi.
Alparslan: "Cihangir'le konuşmam gerekiyor."
---
Gece
Odama çıktım ama aklım fotoğraftaydı.
Üç yaşındaki hâlim...
Bütün abilerim...
Cihangir'in beni kucağında tuttuğu fotoğraf...
Peki sonra neden hiçbirini hatırlamıyordum?
Su içmek için aşağı indim.
Çalışma odasının kapısı aralıktı.
İçeriden babamın ve Cihangir'in sesleri geliyordu.
Cihangir: "Artık Eylül'e gerçeği anlatmalıyız."
Alparslan: "Henüz hazır değil."
Cihangir: "Üç yaşına kadar bizimle yaşadı. Bizi tanıyordu. Doğum gününde onu kaybettik!"
Olduğum yerde kaldım.
Alparslan: "O gün hepimiz onu aradık. Saatlerce, günlerce... Ama bulamadık."
Cihangir: "Ben o gün kardeşimi koruyamadım. Yıllarca bununla yaşadım."
Alparslan: "Senin suçun değildi oğlum."
Cihangir: "Peki kim yaptı baba? Kim üç yaşındaki bir çocuğu ailesinden kopardı?"
Babamın sesi titredi.
Alparslan: "O gün Eylül'ün doğum gününe gelen herkesi sorguladık. Ama kimsenin kim olduğunu öğrenemedik."
Cihangir: "Ve şimdi o bizim karşımızda. Yıllar sonra kardeşimizi bulduk. Ama o bizi hatırlamıyor."
Gözlerim doldu.
Demek ben üç yaşıma kadar bu aileyle yaşamıştım.
Demek doğum günümde kaybolmuştum.
Demek beni kaçırmışlardı...
Bir adım geri çekildim. Ayağım yerdeki vazoya çarptı.
ÇAT!
İçerideki konuşmalar aniden kesildi.
Alparslan: "Kim var orada?"
Kapı açıldı.
Karşımda babam ve Cihangir duruyordu.
Gözyaşlarımı tutamıyordum.
Ben: "Baba..."
Babam hemen yanıma geldi.
Alparslan: "Kızım..."
Ben: "Ben... Ben üç yaşıma kadar sizinle miydim?"
Babam cevap veremedi.
Ben: "Beni doğum günümde mi kaçırdılar?"
Cihangir başını eğdi.
Ben: "Peki neden bana söylemediniz? Ben neden hiçbirinizi hatırlamıyorum?"
Babam beni kendine çekti.
Alparslan: "Çünkü seni bulduğumuzda çok küçüktün kızım. Yaşadıkların hafızanda kalmamıştı. Biz de sana her şeyi bir anda anlatmak istemedik."
Cihangir yanıma yaklaştı.
Cihangir: "Ben seni hiç unutmadım Eylül. O doğum gününden sonra her yıl senin için bir mum yaktım."
Ona baktım.
Ben: "Peki beni kim kaçırdı?"
Cihangir'le babam birbirlerine baktılar.
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda Cihangir konuştu.
Cihangir: "Eylül... Seni kaçıran kişi yabancı biri değildi."
Ben: "Ne demek bu?"
Babam gözlerini kapattı.
Cihangir son cümlesini söyledi:
"Seni o gün bizden alan kişi, Kandemir ailesinin içinden biriydi."
Olduğum yerde donup kaldım.
DEVAM EDECEK...