10. Bölüm

Yazı
EYLÜL GERÇEK AİLEM
10. BÖLÜM – BEN SENİ HİÇBİR ZAMAN BIRAKMAYACAĞIM
Eylül'ün gözünden...
"Ve o gün Eylül'ü son gören çocuk oydu."
Cihangir'in bu sözleri aklımdan çıkmıyordu.
Savaş...
Demek beni çocukluğumdan beri tanıyordu.
Peki neden bana hiçbir şey söylememişti?
Yatağıma uzanıp gözlerimi kapattım. Bahçedeki görüntü yeniden aklıma geldi.
Küçük bir çocuk, küçük bir kız ve duyduğum bir cümle...
"Ben seni hiçbir zaman bırakmayacağım."
Ama bu sözleri kim söylemişti?
Telefonum titreyince düşüncelerimden uzaklaştım.
Alp: "İkiz, uyumadın değil mi?"
Ben: "Hayır."
Alp: "O zaman odama gel. Sana bir şey göstereceğim."
Yanına gittim. Elinde eski bir fotoğraf vardı.
Ben: "Bu ne?"
Alp: "Babamın albümünden buldum."
Fotoğrafı elime aldım.
Bahçede küçük çocuklar vardı. Ortada ben, yanımda Alp ve biraz ileride Savaş duruyordu.
Ben: "Bu Savaş mı?"
Alp: "Evet. Küçükken sürekli bizim evdeydi."
Ben: "Ben onu gerçekten tanıyor muydum?"
Alp: "Hem de nasıl! Bir keresinde Savaş yüzünden bahçedeki çiçekleri sulamıştın. Sonra ikiniz de çamur içinde kalmıştınız."
Gülmeye başladım.
Ben: "Bunu neden hatırlamıyorum?"
Alp'in gülümsemesi biraz azaldı.
Alp: "Çünkü çok küçüktün ikiz. Hem o günden sonra..."
Sustu.
Ben: "Sonra ne?"
Alp: "Sonra seni kaybettik."
Başımı eğdim.
Alp yanıma oturdu.
Alp: "Ama artık buradasın. Bir daha seni kaybetmeyeceğiz."
Ona sarıldım.
Ben: "İyi ki benim ikizimsin."
Alp: "İyi ki sen de benim ikizimsin."
Ertesi sabah – Kandemir Konağı
Kahvaltı masasında herkes vardı.
Babam gazetesini bırakıp bana baktı.
Alparslan: "Bugün okuldan sonra bir planınız var mı?"
Alp: "Savaşlarla buluşacağız baba."
Ben: "Savaş mı?"
Alp: "Evet. Babasıyla bizim babamız eski dost. Belki hafta sonu hep beraber görüşürüz."
Lizge: "Ne güzel olur. Uzun zamandır görüşmüyoruz."
Meriç hemen konuşmaya başladı.
Meriç: "Ben de geleceğim! Ela'yı görmek istiyorum."
Alp: "Sen zaten herkesi görmek istiyorsun."
Meriç: "Ne var yani?"
Sarp güldü.
Sarp: "Bırakın çocuk sevinsin."
Tam o sırada Emir masaya oturdu.
Emir: "Herkesin programı Eylül'e göre ayarlanıyor artık."
Ben: "Ben kimseye bir şey söylemedim."
Emir: "Söylemene gerek yok. Herkes zaten senin etrafında."
Sarp: "Emir, yeter."
Pars: "Bence Emir haklı. Bu evde herkesin hayatı devam ediyor."
Araf: "Kimsenin hayatı durmadı. Eylül de bu ailenin bir parçası."
Erim: "Tamam, yine aynı konu."
Alparslan: "Bu konu burada kapanmıştır. Kahvaltınızı yapın."
Babamın sesiyle herkes sustu.
Okul – Öğle arası
Zeynep'le bahçede oturuyorduk.
Zeynep: "Eylül, sana bir şey soracağım."
Ben: "Sor."
Zeynep: "Savaş'la aranızda bir şey mi var?"
Gülmeye başladım.
Ben: "Ne? Hayır! Sadece eskiden tanışıyormuşuz."
Zeynep: "Ama sana bakarken çok farklı davranıyor."
Ben: "Beni çocukluğundan tanıyormuş. Ben hatırlamıyorum."
Tam o sırada Savaş ve arkadaşları yanımıza geldi.
Savaş: "Ne konuşuyorsunuz bakalım?"
Zeynep: "Seni konuşuyorduk."
Savaş: "Umarım güzel şeylerdir."
Kaan hemen araya girdi.
Kaan: "Savaş'ın Eylül'ü gördüğünden beri aklı başka yerde."
Savaş: "Kaan, sus."
Hepimiz gülmeye başladık.
Ben: "Siz hep böyle misiniz?"
Doruk: "Daha kötüyüz."
Efe: "Özellikle Kaan."
Savaş bana döndü.
Savaş: "Bugün okuldan sonra biraz konuşabilir miyiz?"
Ben: "Tabii."
Savaş: "Sana çocukluğumuzdan bir şey anlatmak istiyorum."
Başımı salladım.
Diğer tarafta – Kandemir Konağı
Araf çalışma odasında babasıyla konuşuyordu.
Araf: "Baba, Eylül'ün geçmişini daha fazla saklayamayız."
Alparslan: "Biliyorum oğlum."
Araf: "Savaş'ın da bazı şeyleri hatırladığını düşünüyorum."
Alparslan: "Savaş o gün çok küçüktü. Her şeyi hatırlaması mümkün değil."
Araf: "Ama Eylül'ün doğum gününde oradaydı."
Babam derin bir nefes aldı.
Alparslan: "O gün sadece Eylül kaybolmadı Araf. Ailemizden bir şeyler de koptu."
Araf: "Peki bizi bu hâle getiren kişi hâlâ aramızda mı?"
Babam cevap vermedi.
Okul çıkışı
Savaş okul kapısının yanında bekliyordu.
Savaş: "Hazır mısın?"
Ben: "Nereye gideceğiz?"
Savaş: "Bahçeye. Biraz konuşalım."
Birlikte okulun arka bahçesine geçtik.
Savaş: "Eylül, sana bir şey soracağım. Çocukluğundan herhangi bir şey hatırlıyor musun?"
Ben: "Bazen küçük görüntüler geliyor. Ama çok kısa."
Savaş: "Mesela?"
Ben: "Bir bahçe, bir çocuk, bir de bana söylediği bir söz."
Savaş'ın yüzü değişti.
Savaş: "Ne sözü?"
Ben: "Ben seni hiçbir zaman bırakmayacağım."
Savaş başını eğdi.
Savaş: "Bunu hatırlıyor musun?"
Ben: "Tam olarak değil."
Savaş birkaç saniye sustu.
Savaş: "O çocuk bendim Eylül."
Ona şaşkınlıkla baktım.
Ben: "Gerçekten mi?"
Savaş: "Evet. Sen küçükken düştüğünde ağlamaman için sana bunu söylemiştim."
Birden gözlerimin önünde başka bir görüntü belirdi.
FLASHBACK – EYLÜL 3 YAŞINDA
Bahçede koşuyordum.
Ayağım takıldı ve yere oturdum.
Küçük Eylül: "Savaş!"
Savaş hemen yanıma koştu.
Küçük Savaş: "Ne oldu Eylül?"
Küçük Eylül: "Düştüm. Acıdı."
Savaş önümde diz çöktü.
Küçük Savaş: "Ağlama. Ben buradayım."
Küçük Eylül: "Ya gidersen?"
Savaş küçük ellerimi tuttu.
Küçük Savaş: "Ben seni hiçbir zaman bırakmayacağım."
Küçük Eylül: "Söz mü?"
Küçük Savaş: "Söz. Sen benim en yakın arkadaşımsın."
Küçük Eylül ona sarıldı.
ŞİMDİ
Gözlerimi açtım.
Ben: "Savaş..."
Savaş: "Efendim?"
Ben: "Sanırım biraz hatırladım."
Savaş'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Savaş: "Acele etme. Her şeyi hatırlamak zorunda değilsin."
Ben: "Peki o gün ne oldu? Ben neden kayboldum?"
Savaş'ın yüzü ciddileşti.
Savaş: "O gün senin doğum günündü. Herkes bahçedeydi. Sonra bir anda ortadan kayboldun."
Ben: "Beni kimse görmedi mi?"
Savaş: "Ben seni en son bahçenin kapısına yakın görmüştüm. Yanında birisi vardı ama yüzünü hatırlayamıyorum."
Ben: "Kimdi?"
Savaş: "Bilmiyorum Eylül. Gerçekten bilmiyorum."
Bir süre sessiz kaldık.
Savaş: "Ama sana bir söz daha vereceğim."
Ben: "Ne?"
Savaş: "Bu kez geçmişini hatırlamana yardım edeceğim. Seni yalnız bırakmayacağım."
Akşam – Kandemir Konağı
Eve geldiğimde Sarp salonda oturuyordu.
Sarp: "Hoş geldin küçük."
Ben: "Hoş buldum abi."
Sarp: "Okul nasıldı?"
Ben: "Güzeldi. Savaş'la çocukluğumuz hakkında konuştuk."
Sarp: "Güzel. Belki bazı şeyleri hatırlamana yardımcı olur."
Yanıma oturdu.
Sarp: "Bu arada hafta sonu Savaş'ın ailesi bize gelecekmiş."
Ben: "Gerçekten mi?"
Sarp: "Evet. Ela da gelecekmiş. Meriç sabahtan beri onu bekliyor."
Tam o sırada Meriç koşarak geldi.
Meriç: "Abla! Ela gelince benimle oynayacak, değil mi?"
Ben: "Tabii ki oynayacak."
Meriç: "Bir de sen benimle oynayacaksın."
Sarp: "Bize de biraz zaman ayır küçük hanım."
Gülerek Meriç'in saçlarını karıştırdım.
O sırada Pars ve Emir salona girdi.
Pars: "Yine bütün ev toplanmış."
Emir: "Savaş da yakında bu evin bir parçası olacak herhalde."
Ben: "Savaş bizim aile dostumuz."
Emir: "Bunu biliyoruz. Her şeyi anlatmana gerek yok."
Sarp: "Emir, Pars, yeter artık."
İkisi de başka bir şey söylemeden salondan çıktı.
Gece – Cihangir'in telefonu
Cihangir odasında telefonuyla konuşuyordu.
Cihangir: "Evet, Eylül bazı şeyleri hatırlamaya başladı."
Karşı taraftaki kişi bir şeyler söyledi.
Cihangir: "Hayır. Henüz kimseye söylemedim."
Bir süre sessiz kaldı.
Cihangir: "Ama bu böyle devam edemez. O gün orada olan herkesin konuşma zamanı geldi."
Telefonu kapattı.
Çekmecesinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta küçük Eylül'ün doğum günü kutlanıyordu. Aile üyelerinin yanında başka bir kadın daha vardı.
Cihangir fotoğraftaki kadının yüzüne baktı.
Cihangir: "Seni bulacağım."
Eylül'ün gözünden...
O gece telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
"Çocukluk arkadaşını hatırlamana sevindim Eylül. Ama Savaş'ın sana anlattıkları eksik."
Ardından ikinci mesaj geldi.
"Doğum gününde seni bahçeden çıkaran kişi, Savaş'ın hatırlamadığı kişi değil. Savaş'ın ailesinin çok iyi tanıdığı biriydi."
Telefon elimden düşecek gibi oldu.
Savaş'ın ailesi...
Cihangir'in sakladığı fotoğraf...
Ve o gün bahçede bulunan kadın...
Tam o sırada kapım açıldı.
Alp içeri girdi.
Alp: "İkiz, ne oldu? Yüzün bembeyaz."
Telefonumu ona uzattım.
Mesajları okudu.
Alp: "Eylül... Bunu babama göstermeliyiz."
Başımı salladım.
Ama mesajın sonuna eklenen fotoğrafı henüz açmamıştım.
Fotoğrafı açtığımda gördüğüm kişi karşısında nefesim kesildi.
Çünkü o kadın...
Ailemizin eski fotoğraflarında gördüğüm biriydi.
DEVAM EDECEK...

Arkadaşlar lütfen okunduktan sonra bol bol yorum yapın kitabın güzel olup olmadığını söyleyin veya sizce kitaba devam etmelimiyim? Lütfen yorumlarda yazın
O zaman yarın görüşürüz bu günlük bu kadar 🤍