12. 13. 14. 15. 16. 17. Bölüm

12. BÖLÜM – ESKİ BİR İMZA
Eylül'ün gözünden...
Babamın elindeki mektuba bakıyordum.
Cihangir'in yüzü bembeyaz olmuştu. Araf ise masanın kenarına yaslanmış, mektuptaki imzayı inceliyordu.
Ben: "Baba, kim bu?"
Babam cevap vermedi.
Ben: "Baba!"
Alparslan: "Mahir Kandemir."
Ben: "Kim o?"
Cihangir gözlerini kapattı.
Cihangir: "Babamın kardeşi. Yani senin amcan."
Alp: "Bir dakika. Bizim bir amcamız mı var?"
Araf: "Vardı. Yıllar önce öldüğü söylendi."
Ben: "Peki bu mektup nasıl onun imzasını taşıyor?"
Babam mektubu masaya bıraktı.
Alparslan: "Çünkü bu mektup senin kaybolduğun gece yazılmış."
Mektubu elime aldım. Üzerinde yalnızca birkaç cümle vardı.
"Alparslan, bu gece yaşanacaklardan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Kızını korumak istiyorsan geçmişte yaptığın hataları hatırla."
Ben: "Babam, bu ne demek?"
Alparslan: "Bilmiyorum kızım."
Cihangir aniden konuştu.
Cihangir: "Bence biliyorsun baba."
Alparslan: "Cihangir!"
Cihangir: "Yıllardır susuyoruz. Eylül'ü kaybettik, sonra birbirimizden uzaklaştık. Artık yeter!"
Araf, Cihangir'in omzuna dokundu.
Araf: "Sakin ol abi. Önce mektubun nereden geldiğini bulalım."
Babam başını salladı.
Alparslan: "Bu mektubu kimseyle paylaşmayın. Özellikle Eylül'ün güvenliğini riske atmayacağız."
Ben: "Ben de bu ailenin bir parçasıyım. Benden saklamayın."
Cihangir: "Haklısın küçük kardeşim. Bu kez seni dışarıda bırakmayacağız."
---
Kandemir Konağı – Salon
Salona geçtiğimde Sarp, Pars, Emir ve Erim oturuyordu.
Sarp: "Ne oldu? Yine toplantı mı yaptınız?"
Araf: "Mahir amcanın mektubu ortaya çıktı."
Pars başını kaldırdı.
Pars: "Ne mektubu?"
Araf kısaca anlattı.
Emir: "Yani bütün bu olayların arkasında aileden biri mi var?"
Cihangir: "Henüz bilmiyoruz."
Erim: "Harika. Bir de aile içinden düşman çıktı."
Ben: "Ben de öğrenmek istiyorum."
Emir bana döndü.
Emir: "Senin her şeyi öğrenmen gerekmiyor."
Sarp: "Emir, kardeşinle düzgün konuş."
Pars: "Sarp, her konuşmada araya girmek zorunda mısın?"
Sarp: "Evet, gerekirse girerim."
Ben gerginliği dağıtmak için konuşmaya çalıştım.
Ben: "Ben yukarı çıkıyorum."
Sarp hemen ayağa kalktı.
Sarp: "Ben de geliyorum."
Ben: "Abi, kendi başıma çıkabilirim."
Sarp: "Biliyorum. Yine de eşlik edeceğim."
Gülümsedim.
---
13. BÖLÜM – YENİDEN ARKADAŞ
Okul – Sabah
Zeynep'le bahçede yürüyorduk.
Zeynep: "Eylül, hafta sonu bir şey yapalım mı?"
Ben: "Olur. Ne yapacağız?"
Zeynep: "Önce kahve içmeye gideriz, sonra alışveriş yaparız."
Tam cevap verecektim ki arkamızdan Savaş'ın sesi geldi.
Savaş: "Alışveriş mi? Beni de çağırın."
Zeynep: "Sen alışverişten ne anlarsın?"
Savaş: "Ben de gelebilirim yani."
Kaan, Doruk ve Efe yanımıza geldi.
Kaan: "Savaş alışverişe gelirse bütün günümüz biter."
Doruk: "Bence Eylül'ün yanında olmak için geliyor."
Savaş ona ters ters baktı.
Savaş: "Siz gerçekten susmayı bilmiyorsunuz."
Hepimiz güldük.
Tam o sırada Alp de yanımıza geldi.
Alp: "Ne oluyor burada? Bensiz eğlenmek yok."
Ben: "İkiz, sen nereden çıktın?"
Alp: "Seni takip etmiyorum. Tesadüfen geldim."
Zeynep: "Tabii, kesinlikle tesadüf."
---
Ders çıkışı
Savaş'la okulun bahçesinde oturuyorduk.
Savaş: "Eylül, sana çocukluğumuzla ilgili bir şey anlatmak istiyorum."
Ben: "Dinliyorum."
Savaş: "Sen dört yaşındayken doğum gününe hazırlık yapılıyordu. Herkes çok mutluydu. Ben de sana hediye almak için günlerce düşünmüştüm."
Ben: "Ne almıştın?"
Savaş: "Küçük bir müzik kutusu."
Ben: "Bende hâlâ var mı acaba?"
Savaş: "Bilmiyorum. Ama kaybolduğun gün o kutuyu da bir daha göremedim."
Ben: "O gün beni son gördüğünde ne yapıyordum?"
Savaş bir süre düşündü.
Savaş: "Bahçede oynuyorduk. Sonra sen su içmek istediğini söyledin."
Kalbim hızlandı.
Ben: "Sonra?"
Savaş: "Seni eve doğru giderken gördüm. Birkaç dakika sonra herkes seni aramaya başladı."
Başımı eğdim.
Ben: "Keşke hatırlayabilsem."
Savaş: "Birlikte hatırlarız."
---
Kandemir Konağı
Akşam eve geldiğimde Meriç salonda Alp'le tartışıyordu.
Meriç: "Telefonumu neden aldın?"
Alp: "Çünkü ders çalışacağını söyleyip üç saattir oyun oynuyorsun."
Meriç: "Sana ne abi?"
Ben: "Siz yine ne yapıyorsunuz?"
Meriç bana döndü.
Meriç: "Abla, Alp benim hayatıma karışıyor."
Alp: "Senin hayatına değil, derslerine karışıyorum."
Ben: "İkiniz de bir sakin olun."
Meriç yanıma oturdu.
Meriç: "Abla, sen benim tarafımdasın değil mi?"
Ben: "Önce dersini çalış."
Meriç: "İhanet!"
Hepimiz gülmeye başladık.
Biraz sonra Sarp da yanımıza geldi.
Sarp: "Bu evin en büyük sorunu sizsiniz."
Alp: "Abi, sen de karışma."
Sarp: "Ben zaten sadece izliyorum."
O akşam ilk defa uzun zamandır bu kadar rahat gülmüştüm.
Ama bu mutluluğun arkasında hâlâ cevaplanmamış sorular vardı.
---
14. bölüm annemin sakladığı sırr
Eylül'ün gözünden...
Sabah erkenden uyandım. Annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
Yanına gittim.
Ben: "Günaydın anne."
Lizge: "Günaydın güzel kızım."
Ben: "Sana bir şey sorabilir miyim?"
Lizge: "Tabii ki."
Ben: "Ben küçükken nasıldım?"
Annem gülümsedi.
Lizge: "Çok hareketliydin. Sürekli Alp'in peşinden koşardın. Meriç'le de çok iyi anlaşırdın."
Ben: "Peki doğum günümde ne oldu?"
Annemin elleri durdu.
Lizge: "Eylül..."
Ben: "Lütfen anne. Sadece bilmek istiyorum."
Annem sandalyeye oturdu.
Lizge: "O gün evimiz kalabalıktı. Savaşların ailesi de gelmişti. Sen pembe bir elbise giymiştin. Pastanın üzerinde dört mum vardı."
Ben: "Dört yaşındaydım."
Lizge: "Evet. Bir ara mutfağa su içmeye gitmek istediğini söyledin. Ben de sana birazdan getireceğimi söyledim. Ama sen kendin gitmek istedin."
Ben: "Sonra?"
Annemin gözleri doldu.
Lizge: "Seni bir daha göremedik."
Elini tuttum.
Ben: "Anne, beni kim kaçırdı?"
Lizge: "Bilmiyorum kızım. Ama seni bulmak için yapmadığımız şey kalmadı."
Ben: "Peki Nermin?"
Annem birden başını kaldırdı.
Lizge: "Nermin'in adını nereden duydun?"
Ben: "Fotoğrafını gördüm."
Annem uzun süre sustu.
Lizge: "Nermin o gün bizim evde çalışan biriydi. Sana çok yakın davranırdı. Ben ona güvenirdim."
Ben: "Peki sonra?"
Lizge: "Sen kaybolduktan sonra ortadan kayboldu. Bir daha da kendisinden haber alamadık."
Tam o sırada babam içeri girdi.
Alparslan: "Lizge, Eylül'e her şeyi anlatmak zorunda değilsin."
Annem ayağa kalktı.
Lizge: "Ama o bizim kızımız. Artık bilmeye hakkı var."
Babam sustu.
---
Araf ve Cihangir – Çalışma Odası
Araf elinde bir dosyayla içeri girdi.
Araf: "Abi, Nermin hakkında bir şey buldum."
Cihangir: "Ne buldun?"
Araf: "Şehirden ayrıldığı söylenen tarihten sonra da eski bir aile çalışanıyla görüşmüş."
Cihangir: "Kimle?"
Araf: "Mahir amcanın eski şoförüyle."
Cihangir ayağa kalktı.
Cihangir: "Demek Mahir amcanın da bu olayda parmağı var."
Araf: "Kesin konuşamayız. Ama bağlantı çok güçlü."
Cihangir: "Babamın bunu öğrenmesi gerekiyor."
---
Okul
Öğle arasında Savaş, Alp ve Meriç aynı masada oturuyordu. Ben de Zeynep'le yanlarına gittim.
Meriç: "Abla, sonunda geldin."
Ben: "Ne oldu?"
Meriç: "Alp yine benimle uğraşıyor."
Alp: "Çünkü sen benimle uğraşıyorsun."
Savaş: "Siz ikiniz hiç değişmemişsiniz."
Ben: "Sen de çocukken böyle miydin?"
Savaş: "Hayır, ben çok usluydum."
Alp: "Buna kimse inanmaz."
Hepimiz güldük.
Bir süre sonra Savaş bana döndü.
Savaş: "Hafta sonu bizim evde küçük bir buluşma yapacağız. Gelir misin?"
Ben: "Gelirim."
Ela: "Ben de seni bekliyor olacağım!"
Ela arkamızdan gelmişti.
Ben: "Tabii ki."
O gün okuldan ayrılırken kendimi ilk defa gerçekten eski hayatımın bir parçasına dönüyormuş gibi hissettim.
---
15. BÖLÜM – O GÜNÜN TANIKLARI
Savaş'ın gözünden...
Eylül'ün yeniden hayatımızda olması beni mutlu ediyordu. Ama bir yandan da çocukluğumuzun son gününü düşünmeden edemiyordum.
O gün bahçede gördüğüm kişiyi hatırlamak istiyordum.
Babam çalışma odasında oturuyordu.
Yanına gittim.
Savaş: "Baba, Eylül'ün kaçırıldığı günle ilgili bir şey biliyor musun?"
Babam gözlüğünü çıkardı.
Babası: "Neden soruyorsun?"
Savaş: "Çünkü Eylül artık geçmişini öğrenmek istiyor."
Babam derin bir nefes aldı.
Babası: "O gün ben de oradaydım. Nermin'in Eylül'le konuştuğunu görmüştüm."
Savaş: "Ne konuşuyorlardı?"
Babası: "Tam olarak duymadım. Ama Nermin ona mutfaktan su getireceğini söylemişti."
Savaş bir süre sessiz kaldı.
Savaş: "Baba, Eylül mutfağa kendi gitmek istediğini söylüyor."
Babası başını salladı.
Babası: "Bunu Lizge de anlatmıştı."
Savaş: "Peki Nermin neden ortadan kayboldu?"
Babası: "İşte bunu ben de bilmiyorum."
---
Kandemir Konağı
Araf, Cihangir ve babam çalışma odasında yeniden bir araya gelmişti.
Araf: "Nermin'in eski bir adresini buldum."
Alparslan: "Neresi?"
Araf: "Yıllar önce kullandığı bir ev. Ama artık orada yaşamıyor."
Cihangir: "Bir iz var mı?"
Araf: "Eski evin sahibi, Nermin'in yanında bir erkekle geldiğini söylemiş."
Alparslan: "Nasıl biriymiş?"
Araf: "Yüzünü hatırlamıyormuş. Ama adamın elinde Mahir amcanın aile yüzüğü varmış."
Cihangir masaya yaklaştı.
Cihangir: "O yüzük ailede sadece üç kişide vardı."
Alparslan: "Benim, Mahir'in ve babamızın."
Araf: "Demek ki bu olayın geçmişi düşündüğümüzden daha eski."
---
Akşam – Kandemir Konağı
Yemek masasında herkes bir aradaydı.
Lizge: "Hafta sonu Savaşların ailesiyle tekrar görüşeceğiz."
Alp: "Güzel. Savaşlarla maç yaparız."
Meriç: "Ben de varım."
Erim: "Sen önce kendi takımını kur."
Meriç: "Senden daha iyi oynarım."
Pars: "İkiniz de sofrada maç yapmaya başladınız."
Sarp: "Bırakın eğlensinler."
Emir bana baktı.
Emir: "Sen de her yere Savaş'la mı gideceksin artık?"
Ben: "Aile dostumuz onlar."
Emir: "Biliyoruz. Sürekli hatırlatmana gerek yok."
Sarp: "Emir, bir insanın arkadaş edinmesi neden seni bu kadar rahatsız ediyor?"
Emir cevap vermedi.
Babam masaya baktı.
Alparslan: "Bu ailede kimse kimseyi küçümsemeyecek. Anlaşıldı mı?"
Herkes sessizce başını salladı.
---
16. BÖLÜM – ESKİ EV
Eylül'ün gözünden...
O sabah okula giderken Savaş'tan mesaj geldi.
"Bugün sana göstermek istediğim bir yer var. Okuldan sonra müsait misin?"
Cevap verdim.
"Olurum."
Dersler bittikten sonra Savaş'la buluştum. Yanında Alp de vardı.
Ben: "Nereye gidiyoruz?"
Savaş: "Çocukken sık gittiğimiz bahçeye."
Alp: "Ben de geliyorum. İkinizi yalnız bırakmam."
Savaş: "Alp, zaten seni çağırdık."
Birlikte eski bahçeye gittik.
Burası yıllardır kullanılmayan küçük bir aile bahçesiydi.
Kapıdan girer girmez içimde garip bir his oluştu.
Ben: "Ben burayı tanıyorum."
Savaş bana döndü.
Savaş: "Hatırladın mı?"
Ben: "Tam değil. Ama sanki daha önce buradaydım."
Bahçenin köşesine doğru yürüdüm.
Orada eski bir salıncak vardı.
Birden gözümün önüne küçük bir görüntü geldi.
Dört yaşındaki hâlim salıncakta oturuyordu. Savaş onu sallıyordu.
Küçük Eylül: "Daha hızlı!"
Küçük Savaş: "Düşersin!"
Küçük Eylül: "Sen tutarsın!"
Görüntü kayboldu.
Ben: "Savaş..."
Savaş: "Ne oldu?"
Ben: "Sanırım burayı hatırlıyorum."
Alp yanıma geldi.
Alp: "İyi misin ikiz?"
Ben: "İyiyim. Sadece biraz başım döndü."
Savaş hemen bir bank gösterdi.
Savaş: "Biraz oturalım."
---
Kandemir Konağı – Aynı saatlerde
Sarp, Araf'ın elindeki fotoğraflara bakıyordu.
Sarp: "Bu Nermin mi?"
Araf: "Evet."
Sarp: "Ben bu kadını hatırlıyorum."
Araf şaşırdı.
Araf: "Nereden?"
Sarp: "Eylül kaybolmadan önce evde birkaç kez görmüştüm. Bir keresinde annemin odasına girmişti."
Araf: "Bunu daha önce neden söylemedin?"
Sarp: "Çünkü yıllardır aklımda kalan sıradan bir görüntüydü. Şimdi düşününce önemli olabileceğini fark ettim."
Cihangir de konuşmaya katıldı.
Cihangir: "Demek ki herkes o günle ilgili bir şey hatırlıyor. Ama kimse bütün parçaları birleştiremiyor."
Araf: "Birleştireceğiz abi."
---
Akşam – Savaş'ın evi
Savaş'ın ailesiyle Kandemirler yeniden bir araya gelmişti.
Ela, Zeynep ve ben salonda oturuyorduk. Alp, Savaş ve diğer çocuklar bahçedeydi.
Ela: "Eylül, seninle eski fotoğraflara bakabilir miyiz?"
Ben: "Olur."
Ela albümü getirdi.
Bir fotoğrafta küçük Eylül, Savaş ve Alp vardı.
Ama fotoğrafın arkasında başka bir şey yazıyordu.
"Dört yaş doğum günü – 15 Haziran."
Ben: "Bu benim doğum günüm."
Ela: "Evet."
Ben: "Peki bu fotoğrafın çekildiği gün mü kaybolmuşum?"
Ela'nın yüzü ciddileşti.
Ela: "Evet. O gün hepimiz seni aramıştık."
Ben: "Sen de mi?"
Ela: "Ben de. Ama çok küçüktüm. Sadece herkesin ağladığını hatırlıyorum."
Fotoğrafı tekrar elime aldım.
Arkasında küçük bir not daha vardı.
"Nermin'e güvenme."
Gözlerim büyüdü.
Ben: "Ela, bunu kim yazmış?"
Ela notu okudu.
Ela: "Bilmiyorum. Ama el yazısı tanıdık geliyor."
---
17. BÖLÜM – DÖRT MUM
Eylül'ün gözünden...
Doğum günüme az kalmıştı.
Alp'le aynı gün doğmuş olmamız nedeniyle evde hazırlıklar başlamıştı.
Annem sürekli alışveriş yapıyor, Meriç de doğum günü için planlar hazırlıyordu.
Ama benim aklım hâlâ eski fotoğraftaki nottaydı.
"Nermin'e güvenme."
Bu notu kim yazmıştı?
Ve neden yıllarca saklanmıştı?
---
Kandemir Konağı – Sabah
Kahvaltı masasında herkes vardı.
Lizge: "Çocuklar, doğum gününüz için ne istediğinizi söyleyin."
Alp: "Ben arkadaşlarımla güzel bir kutlama istiyorum."
Ben: "Ben de herkesin birlikte olmasını istiyorum."
Meriç: "Ben organizasyonu yapıyorum."
Alp: "Sen mi?"
Meriç: "Evet. Bir sorun mu var?"
Erim: "Kesinlikle var."
Meriç: "Erim, sen karışma."
Sarp kahkaha attı.
Sarp: "Bu evde organizasyon değil, tartışma düzenleniyor."
Babam bana döndü.
Alparslan: "Kızım, sen nasıl istersen öyle olacak."
Ben: "Bahçede olsun baba. Herkes gelsin."
Lizge: "Tamam canım."
Sarp bana gülümsedi.
Sarp: "Bu sefer doğum gününü gerçekten güzel geçireceğiz."
---
Okul
Savaş ve Alp bahçede konuşuyordu.
Yanlarına gittiğimde Kaan da oradaydı.
Kaan: "Doğum günü hazırlıkları başladı mı?"
Ben: "Evet. Ama daha ne giyeceğime bile karar vermedim."
Savaş: "Bence ne giyersen giy, güzel olacak."
Alp: "Savaş, sen doğum gününe davetlisin. Organizasyon müdürü değilsin."
Savaş: "Fikrimi söyledim sadece."
Kaan: "Bence Alp biraz kıskandı."
Alp: "Neyi kıskanacağım?"
Ben: "Siz ikiniz yine başladınız."
Hepimiz gülmeye başladık.
Biraz sonra Savaş yanıma geldi.
Savaş: "Eylül, sana bir şey soracağım."
Ben: "Sor."
Savaş: "Doğum gününde benimle eski fotoğraflarımıza bakmak ister misin?"
Ben: "İsterim."
Savaş: "Belki başka şeyleri de hatırlarsın."
Ben: "Umarım."
---
Kandemir Konağı – Akşam
Araf ve Cihangir çalışma odasında konuşuyordu.
Araf: "Nermin'in eski adresinde bir belge buldum."
Cihangir: "Ne belgesi?"
Araf: "Mahir amcanın imzasını taşıyan bir ödeme belgesi."
Cihangir: "Nermin'e mi ödeme yapmış?"
Araf: "Evet. Eylül'ün kaybolduğu tarihten iki gün önce."
Cihangir'in yüzü sertleşti.
Cihangir: "Demek ki bu işte Mahir'in parmağı var."
Araf: "Bence de. Ama bir şey daha var."
Cihangir: "Ne?"
Araf: "Mahir'in ölüm kaydıyla ilgili bazı tutarsızlıklar buldum."
Cihangir: "Yani yaşıyor olabilir mi?"
Araf: "Henüz bilmiyorum."
Kapı açıldı. İçeri babam girdi.
Alparslan: "Bu konuşmayı burada bitirin. Eylül'ün doğum günü yaklaşıyor. O güne kadar hiçbir şeyin onu üzmesini istemiyorum."
---
Eylül'ün gözünden...
O gece odama çıktım.
Dolabımı açıp doğum günümde giyeceğim elbiseye baktım.
Telefonumdan Savaş'a mesaj attım.
"Sence doğum günüm güzel geçecek mi?"
Cevabı hemen geldi.
"Bu sefer yanında olacağım. Güzel geçmesi için elimden geleni yapacağım."
Gülümsedim.
Tam telefonu bırakacakken annem kapıyı çaldı.
Lizge: "Yatmadın mı kızım?"
Ben: "Hayır anne."
Yanıma oturdu.
Lizge: "Doğum gününü sabırsızlıkla bekliyor musun?"
Ben: "Evet. Ama biraz da heyecanlıyım."
Annem saçlarımı okşadı.
Lizge: "Bu yıl senin için çok özel olacak."
Ben: "Neden?"
Annem gülümsedi ama cevap vermedi.
Bana sarıldıktan sonra odadan çıktı.
Yatağıma uzandım.
Gözlerimi kapatırken aklımdan tek bir şey geçiyordu.
Dört yaşındaki Eylül...
Dört mum...
Ve yıllardır hatırlamadığım o gece.
---
Aynı gece – Cihangir'in odası
Cihangir telefonuna gelen mesajı açtı.
Mesajda yalnızca bir cümle vardı:
"Kızınızın doğum günü yaklaşıyor. Bu kez de onu koruyabilecek misiniz?"
Cihangir hemen babasını aradı.
Cihangir: "Baba, bir mesaj geldi."
Alparslan: "Ne mesajı?"
Cihangir: "Eylül'ün doğum günüyle ilgili."
Karşı tarafta sessizlik oldu.
Alparslan: "Ne yazıyor?"
Cihangir mesajı okudu.
Babamın sesi bir anda değişti.
Alparslan: "Doğum günü hazırlıklarını iptal edin demiyorum. Ama Eylül'ün yanından kimse ayrılmayacak. Anladın mı?"
Cihangir: "Anladım baba."
Telefon kapandı.
Cihangir pencereden bahçeye baktı.
Bahçede doğum günü için hazırlanan ışıklar vardı.
Cihangir: "Bu kez kardeşimi kaybetmeyeceğim."
DEVAM EDECEK......

Hellooo nasılsınız
Bölüm nasıldı❤️‍🔥....
Bu bölüm farklılık olsun dedim çok uzun oldu ama 12. Bölümden 16. Bölüme kadar tek bir sayfaya sığdırmaya çalıştım. Çünkü yakında bu kitabı final yapıcam o yüzden bölümleri çok hızlı atıyorum yeni kitaba başlica
Neysee yine çok konuştum sonra görüşürüz bayyy🤍