9. Bölüm

Yazı
9.BÖLÜM – UNUTULAN ÇOCUKLUK
Eylül'ün gözünden...
Cihangir'in son söylediği söz hâlâ kulaklarımdaydı.
"Seni o gün bizden alan kişi, Kandemir ailesinin içinden biriydi."
O gece odama çıktığımda uzun süre uyuyamadım.
Kendi ailemden biri...
Beni kendi ailemden biri mi kaçırmıştı?
Peki kim?
Ertesi sabah gözlerim şişmiş bir şekilde uyandım. Hazırlanıp aşağı indiğimde Sarp kahvaltı ediyordu.
Sarp: "Günaydın küçük hanım."
Ben: "Günaydın abi."
Sarp: "Hayırdır, gece uyumadın mı?"
Ben: "Biraz."
Sarp: "Yine mi düşünüyorsun?"
Yanıma oturdu.
Sarp: "Bak Eylül, her şeyi bugün öğrenmek zorunda değilsin. Kendini bu kadar yorma."
Ben: "Ama abi, beni kaçıran kişi ailemizden biriymiş."
Sarp'ın yüzü ciddileşti.
Sarp: "Bunu kim söyledi?"
Ben: "Cihangir abi."
Sarp derin bir nefes aldı.
Sarp: "O zaman bu konuyu babamla konuşmalısın. Ben sana yalan söylemek istemiyorum."
Tam o sırada Alp geldi.
Alp: "İkiz! Hazır mısın? Geç kalıyoruz."
Ben: "Hazırım."
Sarp: "Alp, kardeşine göz kulak ol."
Alp: "Merak etme abi."
Sarp: "Sana söylüyorum zaten. Kendine de dikkat et."
Alp gülerek çantasını aldı.
OKUL – 09.15
Okulun bahçesine girdiğimizde Zeynep bizi bekliyordu.
Zeynep: "Eylül! Buradayım!"
Yanına gittim.
Ben: "Günaydın!"
Zeynep: "Günaydın. Bugün sana birilerini tanıştıracağım."
Alp: "Kimleri?"
Zeynep: "Arkadaşlarımı."
Tam o sırada okulun bahçe kapısından yedi kişi girdi.
Dört erkek, üç kız.
Hepsi birlikte yürüyordu. Okulda onları tanımayan neredeyse yok gibiydi.
Grubun en önünde yürüyen uzun boylu, koyu saçlı bir çocuk vardı. Diğerleri onunla konuşurken dikkatle dinliyordu.
Zeynep bana döndü.
Zeynep: "İşte geldiler."
Ben: "Kim bunlar?"
Zeynep: "Okulun en bilinen grubu. Dört erkek, üç kız. Biraz sert görünürler ama hepsi aynı değil."
Ben: "Özellikle şu öndeki kim?"
Zeynep: "O Savaş."
Savaş...
İsmini duyduğumda bile içimde tuhaf bir his oluşmuştu.
Çocuk bize doğru yaklaşırken gözleri bir an benim üzerimde durdu.
Birden başımın içinde eski bir görüntü belirdi.
FLASHBACK – EYLÜL, 3 YAŞINDA
Bahçede küçük bir çocukla oturuyordum.
Elimde pembe bir oyuncak bebek vardı.
Küçük Eylül: "Savaş, bu benim bebeğim."
Küçük Savaş: "O zaman ben de sana bunu vereyim."
Elindeki küçük mavi bilekliği bana uzattı.
Küçük Eylül: "Bu ne?"
Küçük Savaş: "Büyüyünce de arkadaş olacağız diye."
İkimiz de gülmeye başladık.
ŞİMDİ
Bir an gözlerimi kapattım.
Savaş yanıma gelmişti.
Savaş: "Merhaba."
Ben: "Merhaba."
Bana dikkatle baktı.
Savaş: "Sen Eylül'sün, değil mi?"
Ben: "Evet."
Savaş hafifçe gülümsedi.
Savaş: "Ben Savaş."
Ben: "Memnun oldum."
Savaş'ın yüzündeki gülümseme biraz azaldı.
Savaş: "Ben de..."
Yanındaki çocuklardan biri araya girdi.
Çocuk: "Oğlum, tanıştığınıza göre bizi de tanıştır."
Savaş başını salladı.
Savaş: "Bunlar arkadaşlarım. Kaan, Doruk ve Efe."
Sonra kızları gösterdi.
Savaş: "Bunlar da İlayda, Selin ve Duru."
Herkes selam verdi.
Alp: "Ben Alp. Eylül'ün ikiziyim."
Kaan: "İkiz misiniz? Güzelmiş."
Doruk: "Demek Kandemirlerin yeni üyesi sensin."
Alp gülerek cevap verdi.
Alp: "Aynen öyle."
Savaş ise hâlâ bana bakıyordu.
Sanki benden bir şey söylememi bekliyordu.
İlayda'nın gözünden...
Yeni gelen kızın herkesin dikkatini çekmesi hoşuma gitmemişti.
Özellikle Savaş'ın ona bakması sinirimi bozmuştu.
İlayda: "Demek Eylül sensin."
Ben: "Evet."
İlayda: "Hakkında çok şey duyduk."
Ben: "Umarım güzel şeylerdir."
İlayda güldü.
İlayda: "Bilemiyorum. Bir anda ortaya çıkıp herkesin hayatını değiştirmek kolay olmalı."
Zeynep hemen araya girdi.
Zeynep: "İlayda, ne demek istiyorsun?"
İlayda: "Bir şey demedim."
Ben: "Bir şey söyleyeceksen açıkça söyleyebilirsin."
İlayda bana yaklaştı.
İlayda: "Bence herkes senin etrafında dönmek zorunda değil."
Ben: "Ben kimsenin etrafımda dönmesini istemedim."
İlayda: "Tabii. Sen sadece kayıp prenses gibi davranıyorsun."
Savaş'ın yüzü değişti.
Savaş: "İlayda, yeter."
Ama İlayda durmadı.
İlayda: "Ne oldu? Yoksa Kandemirlerin kayıp kızını üzmek yasak mı?"
Derin bir nefes aldım.
Ben: "Ben sana bir şey yapmadım. Benimle uğraşmayı bırak."
İlayda son bir adım attı.
İlayda: "Belki de aileni senden bir kez daha alırlar. Sonuçta seni bir kere kaybetmişler."
Bir an her şey durdu.
Ailem...
Beni kaçırdıkları gün...
O doğum günü...
Artık dayanamadım.
Ben: "Sen benim ailem hakkında konuşamazsın!"
İlayda koluma dokununca kendimi geri çektim. Aramızda tartışma büyüdü. Öğretmenler bahçeye gelerek bizi ayırdı.
Öğretmen: "İkiniz de müdürün odasına!"
Savaş hemen yanıma geldi.
Savaş: "Eylül, iyi misin?"
Ben: "İyiyim."
Savaş: "Merak etme. Her şeyi anlatacağız."
MÜDÜRÜN ODASI
Müdür masasının arkasında oturuyordu.
Müdür: "Bu davranışınız okul kurallarına aykırı. Şimdi ailelerinizi arayacağız."
Telefonla önce İlayda'nın ailesine, sonra babama ulaşıldı.
Yaklaşık yirmi dakika sonra kapı açıldı.
Babam içeri girdi.
Alparslan: "Kızım!"
Hemen yanıma geldi.
Alparslan: "İyi misin?"
Ben: "İyiyim baba."
Babam müdüre döndü.
Alparslan: "Kızıma kim böyle bir şey yaptı?"
Müdür olayı anlattı.
Babam sakin kalmaya çalışıyordu ama İlayda'nın söylediklerini duyunca yüzü sertleşti.i
Alparslan: "Bir öğrencinin başka bir öğrencinin ailesini hedef almasına izin veremezsiniz."
Müdür: "Gerekli işlemleri yapacağız."
Alparslan: "Kızımın burada kendisini güvende hissetmesini istiyorum. Bu olayın tekrar yaşanmasını kabul etmiyorum."
İlayda ve arkadaşları da müdürün karşısındaydı.
Okul yönetimi, İlayda'nın ve olayda ona katılan arkadaşlarının okuldan uzaklaştırılması yönünde disiplin işlemi başlattı.
Babam elimi tuttu.
Alparslan: "Hadi kızım, çıkıyoruz."
Tam kapıdan çıkarken Savaş seslendi.
Savaş: "Alparslan amca?"
Babam arkasını döndü.
Bir an şaşırdı.
Alparslan: "Savaş? Sen burada mıydın?"
Savaş: "Evet amca."
Babam ona sarıldı.
Alparslan: "Baban nasıl? Annen nasıl?"
Savaş: "İyiler amca. Sizi de çok soruyorlar."
Babam gülümsedi.
Alparslan: "Bir ara annenle babana uğrayacağız."
Savaş bana döndü.
Savaş: "Eylül, sonra görüşürüz."
Ben: "Görüşürüz."
KANDemİR KONAĞI – AKŞAM
Eve geldiğimde Sarp salondaydı.
Sarp: "Ne oldu küçük?"
Ben: "Bir kızla tartıştık."
Sarp: "Ne yaptı?"
Babam olayı anlattı.
Sarp'ın yüzü ciddileşti.
Sarp: "Bir daha kimsenin sana böyle konuşmasına izin verme."
Ben: "Vermem abi."
Sarp: "Aferin."
Alp de yanımıza geldi.
Alp: "Baba, Savaş'ı nereden tanıyorsun?"
Babam gülümsedi.
Alparslan: "Savaş'ın ailesi bizim çok eski dostlarımız. Siz küçükken sık sık görüşürdük."
Alp: "Hiç hatırlamıyorum."
Alparslan: "Çünkü o zamanlar çok küçüktünüz."
Ben: "Ben de mi tanıyordum onu?"
Babam bana baktı.
Alparslan: "Hem de çok iyi tanıyordun kızım."
Şaşırdım.
Ben: "Nereden?"
Alparslan: "Savaş senin çocukluk arkadaşındı. Hatta seni en çok güldüren çocuklardan biriydi."
O an bahçedeki görüntü tekrar aklıma geldi.
Mavi bileklik...
Küçük çocuk...
Savaş...
Ben: "Baba, benim mavi bir bilekliğim var mıydı?"
Babamın gülümsemesi yavaşça kayboldu.
Alparslan: "Nereden hatırladın bunu?"
Ben: "Bilmiyorum. Bir görüntü geldi aklıma."
Babam bir süre yüzüme baktı.
Alparslan: "Yarın sana eski fotoğrafları göstereceğim."
SAVAŞ'IN EVİ
Savaş odasında oturuyordu.
Kapı açıldı. İçeri kız kardeşi Ela girdi.
Ela: "Abi, bugün neden bu kadar sessizsin?"
Savaş: "Bugün Eylül'ü gördüm."
Ela'nın yüzü aydınlandı.
Ela: "Eylül mü? Gerçekten mi?"
Savaş: "Evet."
Ela: "Beni hatırladı mı?"
Savaş başını iki yana salladı.
Savaş: "Hayır."
Ela'nın gülümsemesi azaldı.
Ela: "Ama biz onu hiç unutmadık."
Savaş çekmecesini açtı.
İçinden küçük, mavi bir bileklik çıkardı.
Savaş: "Bunu hâlâ saklıyorum."
Ela: "Ona verecek misin?"
Savaş bilekliği avucunda tuttu.
Savaş: "Bir gün. Ama önce beni hatırlamasını istiyorum."
GECE – KANDEMİR KONAĞI
Odamda otururken telefonuma bir mesaj geldi.
Savaş'tandı.
"Bugün seni yeniden görmek güzeldi. Belki hatırlamıyorsun ama biz eskiden çok iyi arkadaştık."
Gülümsedim.
Cevap yazdım.
"Ben de seni tanımak isterim. Yarın görüşürüz."
Telefonu bıraktım.
Tam uyuyacaktım ki çalışma odasından babamın sesi geldi.
Kapı aralıktı.
Cihangir: "Savaş'ın Eylül'le karşılaşması tesadüf olmadı."
Alparslan: "Ne demek istiyorsun?"
Cihangir: "Savaş'ın ailesi de artık gerçeği öğrenmeli."
Alparslan: "Henüz değil. Eylül'ün kaçırıldığı gün Savaş da oradaydı."
Bir an nefesim kesildi.
Cihangir devam etti.
Cihangir: "ve o gün Eylül son gören de oydu."
Elimi ağzıma kapattım.
Demek Savaş o günü hatırlıyordu.
Peki neden bana hiçbir şey söylememişti?
DEVAM EDECEK...