6. Bölüm

--- bölüm 6 - O gece noldu
Eylül'ün gözünden...
Telefon elimde öylece kalmıştı.
Mesajı tekrar tekrar okuyordum.
"En büyük abin sana her şeyi anlatmayacak. Çünkü o gece orada olan tek kişi o değildi."
O gece...
Hangi gece?
Cihangir neyi saklıyordu?
Telefonu yatağın üzerine bıraktım. Tam o sırada kapım çalındı.
Ben: "Gel."
Kapı açıldı. İçeri Alp girdi.
Alp: "Uyumadın mı hâlâ?"
Ben: "Yok, uyuyamadım."
Alp: "Bir şey mi oldu?"
Telefonumu hemen kapattım.
Ben: "Yok, sadece düşünüyordum."
Alp yanıma oturdu.
Alp: "Eylül, bana güvenebilirsin. Sonuçta ikiziz."
Ben: "Alp, sana bir şey soracağım. Cihangir abi neden yıllardır yoktu?"
Alp'in yüzü ciddileşti.
Alp: "Bu konuyu Araf abi daha iyi bilir."
Ben: "Sen bilmiyor musun?"
Alp: "Bazı şeyleri biliyorum ama hepsini değil."
Ben: "Peki o gece ne oldu?"
Alp bir anda bana döndü.
Alp: "Sana kim o geceyi anlattı?"
Ben: "Kimse. Sadece merak ettim."
Alp birkaç saniye sustu.
Alp: "Eylül, bu ailede bazı konular var. Şimdilik fazla kurcalama olur mu?"
Ben: "Herkes benden bir şey saklıyor."
Alp: "Senden bir şey saklamak istemiyoruz. Sadece seni üzmek istemiyoruz."
Ben: "Beni korumak istiyorsanız bana gerçeği söyleyin."
Alp cevap vermedi.
Bir süre sonra ayağa kalktı.
Alp: "İyi geceler ikiz."
Ben: "İyi geceler."
Kapıya geldiğinde arkasından seslendim.
Ben: "Alp?"
Alp: "Efendim?"
Ben: "İyi ki benim ikizimsin."
Alp gülümsedi.
Alp: "İyi ki sen de benim ikizimsin."
Kapıyı kapatıp çıktı.
---
Ertesi sabah...
Aşağı indiğimde annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
Lizge: "Günaydın kızım."
Ben: "Günaydın anne."
Yanına gidip sarıldım.
Lizge: "Bugün biraz solgun görünüyorsun. İyi uyuyabildin mi?"
Ben: "Biraz zorlandım."
Lizge: "İstersen bugün beraber dışarı çıkarız. Sana sevdiğin şeyleri alırız."
Ben: "Olur anne."
O sırada babam içeri girdi.
Alparslan: "Benim kızlarım ne konuşuyor bakalım?"
Lizge: "Kızımla bugün biraz vakit geçireceğiz."
Alparslan: "Ben de geleyim o zaman."
Gülmeye başladım.
Ben: "Baba, senin işin yok mu?"
Alparslan: "Kızımla vakit geçirmek için işimi ertelerim."
İlk defa bu kadar rahat gülüyordum.
Tam o sırada Araf içeri girdi.
Araf: "Günaydın."
Alparslan: "Gel oğlum, kahvaltıya otur."
Araf bana baktı.
Araf: "Günaydın Eylül. Bugün nasılsın?"
Ben: "İyiyim abi."
Araf: "Güzel. Dün biraz düşünceliydin."
Ben: "Biraz."
Araf daha fazla soru sormadı.
Ardından Barış geldi.
Barış: "Günaydın aile."
Lizge: "Günaydın oğlum."
Barış yanıma oturdu.
Barış: "Eylül, bugün bir şeye ihtiyacın var mı?"
Ben: "Yok, teşekkür ederim."
Barış: "Peki. Ama çekinme."
Kahvaltı güzel gidiyordu ki Emir, Pars ve Erim içeri girdi.
Emir: "Herkes burada toplanmış yine."
Pars: "Evde başka yer kalmadı herhalde."
Erim: "Yeni düzenimiz bu galiba."
Alp gözlerini devirdi.
Alp: "Başlamayın yine."
Emir: "Sana bir şey diyen yok."
Ben: "Ben de zaten bir şey söylemedim."
Pars bana baktı.
Pars: "Senin her konuşmaya cevap vermen gerekmiyor."
Ben: "Benimle konuştuğunuzda cevap vermem gayet normal."
Araf araya girdi.
Araf: "Yeter. Kimse kahvaltının tadını kaçırmasın."
Emir sandalyesine oturdu ama yüzündeki memnuniyetsizlik belliydi.
---
Öğleden sonra...
Annemle babam dışarı çıkmıştı. Ben de bahçede oturuyordum.
Yanıma Araf geldi.
Araf: "Biraz konuşabilir miyiz?"
Ben: "Tabii abi."
Yanımdaki sandalyeye oturdu.
Araf: "Dün Cihangir'le ilgili sorular sormuşsun."
Ben: "Evet."
Araf: "O sana ne anlattı?"
Ben: "Pek bir şey anlatmadı. Ama herkesin ondan bir şey sakladığını hissediyorum."
Araf derin bir nefes aldı.
Araf: "Cihangir bu ailenin en büyük oğlu. Bizden çok önce bazı sorumluluklar aldı. Sonra bir olay yaşandı ve evden ayrıldı."
Ben: "Hangi olay?"
Araf bir süre sustu.
Araf: "O gece evde büyük bir tartışma yaşandı. Cihangir gittiğinde hepimiz çok küçüktük. Sonrasında ailemiz bir daha eskisi gibi olmadı."
Ben: "Peki benimle ne ilgisi var?"
Araf gözlerini benden kaçırdı.
Araf: "Bunu babama sormalısın."
Ben: "Sen de mi bana anlatmayacaksın?"
Araf: "Eylül, seni üzmek istemiyorum."
Ben: "Herkes aynı şeyi söylüyor. Ama kimse bana gerçeği söylemiyor."
Araf başını eğdi.
Araf: "Haklısın. Ama biraz zamana ihtiyacımız var."
---
Akşam...
Meriç odama elinde bir kutu oyunuyla geldi.
Meriç: "Abla! Bugün benimle oyun oynayacaksın."
Ben: "Emredersiniz küçük bey."
Meriç: "Bir de bana küçük diye hitap etme, ben sana küçük değilim."
Gülmeye başladım.
Ben: "Peki efendim."
Meriç yatağıma oturdu. Birlikte oyun oynamaya başladık.
Bir süre sonra kapı açıldı. İçeri Emir girdi.
Emir: "Meriç, aşağı gelsene."
Meriç: "Şimdi mi abi?"
Emir: "Evet, şimdi."
Meriç bana baktı.
Meriç: "Birazdan gelir miyim?"
Emir: "Hayır, şimdi."
Meriç'in yüzü düştü.
Ben: "Sorun değil küçük. Sonra devam ederiz."
Meriç çıkarken Emir kapıda durdu.
Emir: "Kardeşimi kendine fazla alıştırma."
Ona döndüm.
Ben: "Ben onu kendime alıştırmıyorum. O kendi isteğiyle yanıma geliyor."
Emir: "Bence sen bazı şeyleri yanlış anlıyorsun."
Ben: "Neyi yanlış anlıyorum?"
Emir: "Bu ailede her şey göründüğü gibi değil."
Bunu söyleyip çıktı.
---
Gece yarısı...
Herkes odasına çekilmişti. Ben de uyumaya hazırlanıyordum.
Telefonuma yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara:
"Yarın saat 16.00. Eski evin önünde ol. Sana Cihangir'in sakladığı gerçeği göstereceğim."
Ardından bir fotoğraf geldi.
Fotoğrafta Cihangir vardı. Yanında ise tanımadığım küçük bir kız çocuğu duruyordu.
Fotoğrafın arkasına yazılmış tarih, benim doğduğum tarihten birkaç gün sonraydı.
Mesajı tekrar okudum.
"O kız çocuğunu ailene sor. Ama önce Araf'a bak. Çünkü o da gerçeği biliyor."
Tam o sırada kapım çalındı.
Ben: "Kim?"
Araf: "Benim. Açabilir misin?"
Telefonu yastığımın altına koyup kapıyı açtım.
Araf'ın yüzü oldukça ciddiydi.
Araf: "Eylül, seninle konuşmam gerekiyor."
Ben: "Ne oldu abi?"
Araf içeri girdi ve kapıyı kapattı.
Araf: "Yarın Cihangir'le buluşacaksın, değil mi?"
Olduğum yerde kaldım.
Ben: "Nereden biliyorsun?"
Araf gözlerimin içine baktı.
Araf: "Çünkü o mesajı sana gönderen kişi, az önce beni de aradı."
Bir an sessizlik oldu.
Sonra Araf telefonunu çıkarıp bana bir fotoğraf gösterdi.
Fotoğraftaki küçük kız, benim telefonuma gelen fotoğraftaki kızla aynıydı.
Ama Araf'ın söylediği isim beni daha da şaşırttı.
Araf: "Eylül... Bu kız bizim kayıp kardeşimiz değil."
Ben: "Peki kim?"
Araf'ın sesi titredi.
Araf: "Bu kızın kim olduğunu öğrenirsen, Kandemir ailesinin neden yıllarca dağıldığını da anlayacaksın."
DEVAM EDECEK...