Bölümler 10Şu an: VI
VI
Ertesi sabah kahvaltıda Jotham Powell aralarındaydı. Ethan sevincini abartılı bir kayıtsızlık havasının altına gizlemeye çalıştı: sandalyesine yayıldı, kediye yemek kırıntıları attı, havaya homurdandı; Mattie bulaşıkları kaldırmak için ayağa kalktığında yardım etmeyi aklından bile geçirmedi.
Hayatında da Mattie’nin hayatında da hiçbir şey değişmemişken neden böylesine akıl dışı bir mutluluk duyduğunu bilmiyordu. Mattie’nin parmak uçlarına bile dokunmamış, gözlerinin içine dosdoğru bakmamıştı. Ama birlikte geçirdikleri akşam, onun yanında hayatın nasıl olabileceğini göstermişti; şimdi o tatlı tabloyu bozacak hiçbir şey yapmamış olduğuna seviniyordu. Onu alıkoyan şeyin ne olduğunu Mattie’nin bildiğini sanıyordu...
Köye götürülmesi gereken son bir kereste yükü vardı. Ethan kışın düzenli olarak yanında çalıştırmadığı Jotham Powell, bu işe yardım etmek için uğramıştı. Ama gece yağan ıslak kar sulu kara dönmüş, yolları cam gibi kayganlaştırmıştı. Hava daha da nemliydi; iki adama da öğleden sonra havanın yumuşayıp yolları daha güvenli hâle getirmesi olası görünüyordu. Bu yüzden Ethan yardımcısına, önceki sabah yaptıkları gibi ormanlık arazide kızağı yüklemeyi, Starkfield’a kereste taşıma işini günün ilerleyen saatlerine bırakmayı önerdi. Böylece yemekten sonra Jotham’ı Zenobia’yı almak üzere Flats’a gönderebilir, kendisi de keresteyi köye indirebilirdi.
Ethan, Jotham’a dışarı çıkıp boz atları koşmasını söyledi; bir anlığına mutfakta Mattie’yle yalnız kaldılar. Mattie kahvaltı bulaşıklarını teneke leğene daldırmış, dirseklerine kadar sıyrılmış ince kollarıyla leğenin üzerine eğilmişti. Sıcak suyun buharı alnında boncuklanıyor, dağınık saçlarını, yol sarmaşığının filizleri gibi küçük kahverengi bukleler hâlinde kıvırıyordu.
Ethan, yüreği ağzında, ona bakakaldı. “Bir daha böyle yalnız kalamayacağız,” demek istiyordu. Bunun yerine, büfenin rafından tütün kesesini alıp cebine koydu ve “Sanırım yemeğe eve yetişebilirim,” dedi.
Mattie, “Peki, Ethan,” diye karşılık verdi. Ethan çıkarken onun bulaşıkları yıkarken şarkı söylediğini duydu.
Kızak yüklenir yüklenmez Jotham’ı çiftliğe geri gönderip turşu tabağını yapıştırmak için tutkal almaya köye yürüyerek gitmeyi planlıyordu. Her şey olağan gitse bu planı uygulamaya vakti olurdu; ama daha en başından her şey ters gitti. Ormanlık araziye giderken boz atlardan biri parlak buzda kayıp dizini kesti; onu yeniden ayağa kaldırdıklarında Jotham yaranın üzerine sarmak için bir bez parçası almaya ahıra dönmek zorunda kaldı. Sonunda yüklemeye başladıklarında sulu kar yeniden yağmaya koyulmuştu. Ağaç gövdeleri öylesine kaygandı ki onları kaldırıp kızağa yerleştirmek her zamankinin iki katı zaman aldı. Jotham’ın deyişiyle işe başlamak için berbat bir sabahtı; ıslak örtülerinin altında titreyip tepinip duran atlar da en az adamlar kadar hoşnutsuz görünüyordu. İş bittiğinde öğle yemeği saati çoktan geçmişti. Ethan yaralı atı eve götürüp yarasını kendi yıkamak istediğinden köye gitmekten vazgeçmek zorunda kaldı.
Yemeğini bitirir bitirmez keresteyle yeniden yola çıkarsa, Jotham’la yaşlı al at Flats’tan Zenobia’yı almaya gidip dönmeden tutkalla çiftliğe varabileceğini düşündü; ama şansının pek az olduğunu biliyordu. Bu, yolların durumuna ve Bettsbridge treninin gecikme ihtimaline bağlıydı. Sonradan, bu olasılıkları tartmaya ne büyük önem verdiğini acı bir alay parıltısıyla hatırladı...
Yemek biter bitmez yeniden ormanlık araziye doğru yola çıktı; Jotham Powell’ın gitmesini beklemeye cesaret edemiyordu. İşçi hâlâ sobanın başında ıslak ayaklarını kurutuyordu. Ethan, Mattie’ye ancak hızlıca bakabildi ve alçak sesle, “Erken döneceğim,” dedi.
Mattie’nin anladığını belirterek başını salladığını sandı. Bu cılız teselliyle yağmurun içinde yürüyüp gitmek zorunda kaldı.
Yükünü köye kadar yarılamıştı ki Jotham Powell, isteksiz al atı Flats’a doğru sürerek yetişti. Kızak okul yokuşunun çukuruna doğru önünden inerken Ethan, “Bunu yetiştirmek için acele etmem gerekecek,” diye düşündü. Keresteyi boşaltırken on kişi çalışıyormuş gibi didindi; işi bitince tutkalla ilgili olarak Michael Eady’nin dükkânına koştu. Eady’yle yardımcısı ikisi de “çarşıya inmişti.” Yerlerine geçmeye pek tenezzül etmeyen genç Denis, Starkfield’ın altın gençlerinden bir grupla sobanın başında yayılmış oturuyordu. Ethan’ı alaycı iltifatlarla ve birlikte vakit geçirme davetleriyle karşıladılar; ama tutkalın nerede olduğunu kimse bilmiyordu. Mattie’yle baş başa kalacağı son anı özlemle bekleyen Ethan, Denis dükkânın kuytu köşelerinde boş yere ararken sabırsızca dolanıp durdu.
“Anlaşılan hepsini satmışız. Ama yaşlı adam gelene kadar beklersen belki o bulur.”
“Sağ ol, ama belki Bayan Homan’da bulurum,” diye karşılık verdi Ethan; bir an önce gitmek için yanıp tutuşuyordu.
Denis’in ticari içgüdüleri, Eady’nin dükkânında bulunmayan bir şeyin dul Bayan Homan’da da asla bulunamayacağına yemin etmesine yol açtı. Ama Ethan bu böbürlenmeye aldırmadı; çoktan kızağa çıkmış, rakip dükkâna doğru yola koyulmuştu. Dul Bayan Homan, uzun bir aramanın, Ethan’ın tutkala ne için ihtiyaç duyduğunu ve bulamazsa sıradan un tutkalının aynı işi görüp görmeyeceğini anlayışla soruşunun ardından, tek şişe tutkalını öksürük pastilleriyle korse bağlarının birbirine karıştığı bir yığının içindeki saklandığı yerden sonunda çıkardı.
Ethan boz atları eve doğru çevirirken arkasından seslendi: “Umarım Zeena değer verdiği bir şeyi kırmamıştır.”
Aralıklı sulu kar sağanakları dinmiş, yerini sürekli yağmura bırakmıştı. Arkalarında yük olmasa bile atlar güçlükle ilerliyordu. Ethan bir iki kez kızak çanı sesi duyunca başını çevirip Zeena’yla Jotham’ın kendisine yetiştiğini sandı; ama yaşlı al at ortalıkta görünmüyordu. Yüzünü yağmura dönüp iri at çiftini hızlandırdı.
Atlar ahıra girdiğinde ahır boştu. Ethan onlara şimdiye dek gösterdiği en özensiz bakımı gösterdikten sonra eve çıkıp mutfak kapısını itti.
Hayal ettiği gibi Mattie orada yalnızdı. Sobanın üzerindeki bir tencerenin başına eğilmişti; Ethan’ın ayak sesini duyunca irkilip dönerek ona doğru atıldı.
“Bak Matt, tabağı onarmak için bir şey buldum! Hemen başlayayım,” diye bağırdı Ethan. Bir eliyle şişeyi sallarken Mattie’yi nazikçe kenara çekti; ama Mattie onu duymamış gibiydi.
“Ah Ethan... Zeena geldi,” diye fısıldadı Mattie, onun kolunu kavrayarak.
Suçüstü yakalanmış kişiler gibi solgun, birbirlerine bakakaldılar.
“Ama al at ahırda yok!” diye kekeledi Ethan.
“Jotham Powell karısı için Flats’tan bazı eşyalar getirdi; onlarla doğrudan eve gitti,” diye açıkladı Mattie.
Yağmurlu kış alacakaranlığında soğuk ve sefil görünen mutfağa boş gözlerle baktı.
“Nasıl?” diye sordu; sesini Mattie’nin fısıltı düzeyine indirmişti.
Mattie emin olamadan gözlerini kaçırdı. “Bilmiyorum. Doğruca odasına çıktı.”
“Bir şey söylemedi mi?”
“Hayır.”
Ethan kuşkularını alçak bir ıslıkla dışa vurdu, şişeyi yeniden cebine soktu. “Üzülme; gece inip onu onarırım,” dedi. Islak paltosunu yeniden giyip boz atları yemlemek için ahıra döndü.
Oradayken Jotham Powell kızakla geldi. Atlarla ilgilenildikten sonra Ethan ona, “Bir şeyler atıştırmak için yukarı gelsene,” dedi. Jotham’ın akşam yemeği masasında arayı yatıştıracak bir varlık olmasından rahatsız değildi; Zeena yolculuklardan sonra hep “sinirli” olurdu. Ama aldığı ücretin dışında bir öğünü geri çevirmesi pek görülmeyen işçi, sertçe açılan çenesinden ağır ağır şu sözleri çıkardı: “Sağ ol, ama sanırım ben eve döneyim.”
Ethan şaşkınlıkla ona baktı. “Yukarı gelip kurulansana. Akşama sıcak bir şeyler olacak gibi.”
Jotham’ın yüzündeki kaslar bu ricaya karşı kıpırdamadı. Sözcük dağarcığı sınırlı olduğundan yalnızca, “Sanırım ben eve döneyim,” diye tekrarladı.
Ethan’a göre, bedava yemekle sıcaklığı böylesine sarsılmaz biçimde geri çevirmesinde belli belirsiz uğursuz bir yan vardı. Jotham’ı yol boyunca böyle katı davranmaya iten şeyin ne olduğunu merak etti. Belki Zeena yeni doktoru görememiş ya da öğütlerinden hoşlanmamıştı; Ethan, böyle durumlarda karşılaştığı ilk kişinin onun hıncından nasibini almasının muhtemel olduğunu biliyordu.
Mutfağa yeniden girdiğinde lamba, bir önceki akşamki aynı sıcak ve ışıl ışıl sahneyi aydınlatıyordu. Sofra aynı özenle kurulmuş, sobada berrak bir ateş yanıyor, kedi sıcağın içinde uyukluyor, Mattie de elinde bir tabak çörekle öne geliyordu.
Mattie’yle Ethan sessizce birbirlerine baktı. Sonra Mattie, önceki gece söylediği gibi, “Sanırım akşam yemeği vakti geldi,” dedi.
Bölüm etkileşimi
