Bölümler 10Şu an: IV
IV
Karısı arabayla uzaklaşır uzaklaşmaz Ethan paltosunu ve şapkasını askıdan aldı. Mattie bulaşıkları yıkıyor, önceki gecenin dans ezgilerinden birini mırıldanıyordu. “Görüşürüz Matt,” dedi; Mattie de neşeyle, “Görüşürüz Ethan,” diye karşılık verdi. Hepsi bu kadardı.
Mutfak sıcacık ve aydınlıktı. Güneş güney penceresinden süzülüp kızın hareketli bedenine, sandalyede kestiren kediye ve Ethan’ın yazın Mattie’ye “bir bahçe yapmak” için kapı önüne diktiği sardunyalara vuruyordu. Mattie’nin ortalığı toparlamasını, ardından oturup dikiş dikmesini seyrederek biraz daha oyalanmak isterdi; ama yük taşıma işini bitirip gece olmadan çiftliğe dönmeyi daha çok istiyordu.
Köye kadar bütün yol boyunca Mattie’nin yanına dönüşünü düşündü. Mutfak perişan bir haldeydi; annesinin çocukluğunda el üstünde tuttuğu gibi derli toplu, ışıl ışıl değildi. Ama Zeena’nın yokluğu tek başına mutfağa nasıl da ev sıcaklığında bir hava katmıştı, insan şaşıyordu. O akşam yemekten sonra ikisi Mattie’yle oradayken nasıl olacağını gözünde canlandırdı. İlk kez evde baş başa kalacaklardı; sobanın iki yanına, evli bir çift gibi oturacaklardı: Ethan çoraplarıyla, piposunu tüttürerek; Mattie ise kendine özgü o komik haliyle gülüp konuşarak. Onu her dinleyişinde sanki daha önce hiç duymamış gibi taze gelirdi.
Bu hayalin tatlılığı ve Zeena’yla “sorun” çıkacağı korkusunun yersiz olduğunu bilmenin verdiği rahatlık içini bir anda ferahlattı. Normalde pek konuşmayan Ethan, karlı tarlalardan geçerken ıslık çalıp yüksek sesle şarkı söyledi. İçinde, Starkfield’ın uzun kışlarının henüz söndüremediği, uyuklayan bir sosyallik kıvılcımı vardı. Doğası gereği ciddi ve kendini ifade etmekte zorlanan Ethan, başkalarındaki pervasızlığı ve neşeyi sever, dostça insan ilişkileri iliklerine kadar ısıtırdı. Worcester’da kendi halinde durmasıyla ve eğlenceye pek düşkün olmamasıyla tanınsa da sırtına vurulup “İhtiyar Ethe” ya da “İhtiyar Kütük” diye seslenilmesinden gizliden gizliye hoşlanırdı. Bu samimi yakınlığın kesilmesi, Starkfield’a dönüşünü daha da soğuk kılmıştı.
Orada sessizlik, yıl geçtikçe çevresinde derinleşmişti. Babasının geçirdiği kazadan sonra çiftliğin ve kereste fabrikasının yükünü tek başına sırtlanmak zorunda kalmış, köyde dost meclislerinde oyalanmaya vakit bulamamıştı. Annesi hastalanınca evin yalnızlığı, tarladakinden de bunaltıcı olmuştu. Annesi gençliğinde konuşkanmış ama “rahatsızlığı” başladıktan sonra konuşma yetisini yitirmediği halde sesi nadiren duyulur olmuştu. Uzun kış akşamlarında oğlu çaresizlikle neden “bir şeyler söylemediğini” sorduğunda bazen parmağını kaldırıp, “Çünkü dinliyorum,” derdi. Fırtınalı gecelerde sert rüzgâr evin çevresini sararken Ethan ona bir şey söylese, “Dışarıda öyle çok konuşuyorlar ki seni duyamıyorum,” diye yakınırdı.
Ancak son hastalığı yaklaşırken, kuzeni Zenobia Pierce komşu vadiden gelip annesine bakmasına yardım edince evde yeniden insan sesi duyuldu. Uzun tutsaklığının ölümcül sessizliğinden sonra Zeena’nın gevezeliği Ethan’a müzik gibi gelmişti. Yeni bir ses onu ayakta tutmasaydı, kendisinin de “annesi gibi çekip gidebileceğini” düşünüyordu. Zeena onun durumunu ilk bakışta anlamış gibiydi. Hastaya bakmanın en basit işlerini bile bilmediği için ona gülmüş, “Hadi sen işine git,” diyerek her şeyi kendisine bırakmasını söylemişti. Onun talimatlarına uymak, yeniden işlerine bakmakta ve başka erkeklerle konuşmakta özgür olduğunu hissetmek, sarsılmış dengesini yerine getirmiş ve Zeena’ya borçlu olduğu duygusunu büyütmüştü. Zeena’nın becerikliliği onu hem utandırıyor hem de gözünü kamaştırıyordu. Ethan’ın uzun çıraklık döneminde bile öğrenemediği bütün ev işlerini içgüdüsel olarak biliyor gibiydi. Son geldiğinde arabayı koşup cenaze levazımatçısına gitmesini söylemek Zeena’ya düşmüştü. Annesinin giysileriyle dikiş makinesinin kime kalacağını önceden kararlaştırmamış olmasını da “tuhaf” bulmuştu. Cenazeden sonra Zeena’nın gitmek üzere hazırlandığını görünce çiftlikte tek başına kalma korkusu, hiçbir akla dayanmadığı halde Ethan’ı sarıp sarmalamıştı. Ne yaptığını fark etmeden ondan yanında kalmasını istemişti. O günden beri, annesi kışın değil de ilkbaharda ölmüş olsaydı bunun yaşanmayacağını sık sık düşünmüştü...
Evlendiklerinde, Ethan Bayan Frome’un uzun hastalığından doğan güçlükleri yoluna koyar koymaz çiftliği ve kereste fabrikasını satıp büyük bir kentte şanslarını denemek üzere anlaşmışlardı. Ethan’ın doğa sevgisi çiftçilik hevesi değildi. Hep mühendis olmak, konferansların, büyük kütüphanelerin ve “iş yapan adamların” bulunduğu kentlerde yaşamak istemişti. Worcester’da öğrenciyken karşısına çıkan Florida’daki ufak bir mühendislik işi, hem yeteneğine olan inancını hem de dünyayı görme arzusunu artırmıştı. Zeena gibi “akıllı” bir eşi olursa orada kendine yer edinmesinin uzun sürmeyeceğinden emindi.
Zeena’nın doğduğu köy Starkfield’dan biraz daha büyük ve demiryoluna daha yakındı. Evliliklerinin başından beri kocasına, yalıtılmış bir çiftlikte yaşamanın evlenirken beklediği hayat olmadığını hissettirmişti. Ama alıcıların çıkması gecikmiş, Ethan da beklerken Zeena’yı başka yere taşımanın imkânsız olduğunu anlamıştı. Zeena Starkfield’ı küçümserdi; ama kendisini küçümseyen bir yerde yaşayamazdı. Bettsbridge ya da Shadd’s Falls bile onun varlığını yeterince fark etmezdi; Ethan’ın ilgisini çeken büyük kentlerdeyse kimliğini bütünüyle yitirebilirdi. Evliliklerinin üzerinden bir yıl geçmeden, o günden beri onu hastalık vakaları bakımından zengin bir topluluğun bile dikkat çeken kişisi yapan “hastalıklı hali” ortaya çıkmıştı. Ethan’ın annesine bakmaya geldiğinde sağlığın ta kendisi gibi görünmüştü; ama kısa süre sonra hemşirelik becerisini kendi belirtilerini dikkatle gözleyerek edindiğini anlamıştı.
Sonra Zeena da sessizleşti. Belki çiftlik hayatının kaçınılmaz sonucuydu; belki de bazen dediği gibi, Ethan “onu hiç dinlemiyordu.” Bu suçlaması bütünüyle haksız sayılmazdı. Zeena yalnızca yakınmak için konuşuyor, üstelik Ethan’ın düzeltemeyeceği şeylerden yakınıyordu. Sabırsızca karşılık verme huyunu dizginlemek için önce yanıt vermemeye alışmış, sonunda o konuşurken başka şeyler düşünmeye başlamıştı. Ama son zamanlarda, Zeena’yı daha dikkatle izlemesi için nedenleri çıktığından beri, sessizliği onu kaygılandırıyordu. Annesinin gitgide daha az konuşmasını hatırlıyor ve Zeena’nın da “tuhaflaşmaya” başlayıp başlamadığını merak ediyordu. Kadınların böyle olduğunu biliyordu. Bütün bölgenin hastalık vakalarını ezbere bilen Zeena, annesine baktığı sırada bu türden pek çok örnek anlatmıştı. Ethan da çevredeki ıssız çiftlik evlerinde hastalığa yakalanmış, içten içe eriyip giden yaratıklar olduğunu; başka evlerdeyse onların varlığının ansızın bir trajediye yol açtığını biliyordu. Bazen Zeena’nın kapalı yüzüne bakarken böyle uğursuz beklentilerin soğuğunu hissediyordu. Başka zamanlarda sessizliği, tahmin edilemeyecek kuşkularla gücenmelerden çıkarılmış, derinlere uzanan niyetleri ve gizemli sonuçları saklamak için bilerek büründüğü bir tavır gibi görünüyordu. Bu ihtimal ötekinden de huzursuz ediciydi. Bir önceki gece, Zeena’yı mutfak kapısında ayakta dururken gördüğünde aklına gelen de buydu.
Zeena’nın Bettsbridge’e gidişi şimdi de Ethan’ın içini rahatlatmış, bütün düşüncelerini Mattie’yle geçireceği akşama çevirmişti. İçini kemiren tek şey, Zeena’ya kerestenin parasını nakit alacağını söylemiş olmasıydı. Bu düşüncesizliğin sonuçlarını öylesine açık görüyordu ki, yükü karşılığında küçük bir avans istemek için Andrew Hale’e başvurmaya gönülsüzce karar verdi.
Ethan, Hale’in avlusuna sürdüğünde, inşaatçı kızağından yeni iniyordu.
“Merhaba Ethe!” dedi. “Tam zamanında geldin.”
Andrew Hale, iri gri bıyıklı, yakasının tutamadığı sakallı bir gıdıya sahip, kırmızı yanaklı bir adamdı. Tertemiz gömleğinin önü ise her zaman küçük bir elmas gömlek düğmesiyle tutturulurdu. Bu zenginlik gösterisi yanıltıcıydı. İşleri fena gitmese de rahatına düşkünlüğü ve kalabalık ailesinin giderleri yüzünden Starkfield’ın deyimiyle sık sık “darda” kalırdı. Ethan’ın ailesinin eski dostuydu. Zeena’nın ara sıra uğradığı birkaç evden biri de onunkisiydi; onu oraya çeken, Bayan Hale’in gençliğinde Starkfield’daki bütün kadınlardan daha çok “doktorculuk” yapmış ve hâlâ belirtilerle tedavi konusunda tanınmış bir otorite sayılıyor olmasıydı.
Hale kır atların yanına gidip terli böğürlerini okşadı.
“Yahu,” dedi, “şunlara evcil hayvan gibi bakıyorsun.”
Ethan kütükleri indirmeye koyuldu. İşini bitirince inşaatçının ofis olarak kullandığı camlı kulübe kapısını itti. Hale ayaklarını sobaya uzatmış, arkasını kâğıtlarla dolu, hırpalanmış bir yazı masasına dayamış oturuyordu. Tıpkı adamın kendisi gibi, oda da sıcacık, cana yakın ve dağınıktı.
“Geç, otur da ısın,” dedi Hale, Ethan’ı karşılayarak.
Ethan lafa nasıl başlayacağını bilemedi ama sonunda elli dolar avans istemeyi başardı. Hale’in şaşkınlığı karşısında ince yüzüne kan hücum etti. İnşaatçı ödemeyi üç ay sonunda yapardı; ikisinin arasında nakit ödeme yapılmış bir örnek yoktu.
Ethan, acil bir ihtiyacı olduğunu söylese Hale’in bir yolunu bulup ödeme yapabileceğini düşündü. Ama gururu ve içgüdüsel ihtiyatı, bu gerekçeye başvurmasına engel oldu. Babası öldükten sonra başını suyun üstünde tutması zaman almıştı; Andrew Hale’in ya da Starkfield’daki başka birinin yeniden batmakta olduğunu düşünmesini istemiyordu. Üstelik yalan söylemekten nefret ederdi. Parayı istiyorsa istiyordu; nedenini sormak kimseyi ilgilendirmezdi. İstediğini, boyun eğdiğini kendine bile itiraf etmeyen gururlu bir adamın beceriksizliğiyle dile getirdi. Hale’in reddetmesine de pek şaşırmadı.
İnşaatçı, her şeyi nasıl yapıyorsa öyle cana yakın bir tavırla reddetti. Konuyu şakaya vurdu; Ethan’a kuyruklu piyano almayı mı, yoksa evine bir “kubbe” eklemeyi mi düşündüğünü sordu. İkincisini düşünüyorsa işçiliği bedavaya yapmayı teklif etti.
Ethan’ın numaraları kısa sürede tükendi. Mahcup bir sessizlikten sonra Hale’e iyi günler dileyip ofis kapısını açtı. Dışarı çıkarken inşaatçı birden arkasından seslendi: “Dur bakalım, başın darda değil ya?”
“Hiç de değil,” diye karşılık verdi gururu, aklı araya girmeye fırsat bulamadan.
“İyi, sevindim! Çünkü benimki biraz darda. Gerçek şu ki, şu ödemenin vadesini biraz uzatmanı isteyecektim. Bir kere işler durgun, bir de Ned’le Ruth evlendiklerinde otursunlar diye küçük bir ev yaptırıyorum. Onlar için seve seve yapıyorum ama masraflı.” Bakışı, Ethan’dan anlayış bekliyordu. “Gençler güzel şeyler ister. Kendin bilirsin; senin de Zeena için kendi evini düzene sokmanın üzerinden pek zaman geçmedi.”
Ethan kır atları Hale’in ahırında bırakıp köyde başka işlerini halletti. Uzaklaşırken inşaatçının son sözü kulağında kaldı. Yedi yıllık Zeena evliliği Starkfield’a göre “pek uzun zaman önce” değildi demek.
Öğleden sonra sona eriyordu. Soğuk, gri alacakaranlığa yer yer ışıklı pencereler serpilmiş, karı daha da beyaz göstermişti. Dondurucu hava herkesi eve kapatmış, Ethan uzun köy caddesinde tek başına kalmıştı. Birden kızağın çıngıraklı çanlarının şen şakırtısını duydu. Başına buyruk bir atın çektiği tek atlı kızak yanından geçti. Ethan, Michael Eady’nin kır tayını tanıdı. Üzerinde güzel, yeni bir kürk başlık olan genç Denis Eady öne eğilip el salladı. “Merhaba Ethe!” diye bağırıp hızla uzaklaştı.
Kızak Frome çiftliğine doğru gidiyordu. Çanların sesi uzaklaşıp silinirken Ethan’ın yüreği daraldı. Denis Eady, Zeena’nın Bettsbridge’e gidişini duymuş ve Mattie’yle bir saat geçirmek için bu fırsatı kolluyor olabilirdi. Ethan göğsünde kabaran kıskançlık fırtınasından utandı. Mattie’ye duyduğu düşüncelerin böylesine şiddetli olması, ona yakışmıyordu.
Kilise köşesine kadar yürüyüp Varnum köknarlarının gölgesine girdi. Önceki gece Mattie’yle orada durmuşlardı. Karanlığa adım atarken hemen önünde belirsiz bir siluet gördü. Yanına yaklaşınca bir anlığına iki ayrı şekle ayrılıp sonra yeniden birleşti. Bir öpücük sesi ve Ethan’ın orada olduğunu fark ettiren yarı gülüşlü bir “Ah!” duydu. Siluet yine telaşla ayrıldı; Varnumların kapısı birini yuttu, öteki de Ethan’ın önünden aceleyle uzaklaştı. Ethan, yol açtığı şaşkınlığa gülümsedi. Ned Hale’le Ruth Varnum öpüşürken yakalanmış, ne olmuştu? Starkfield’da herkes nişanlı olduklarını biliyordu. Ethan, Mattie’yle yüreklerinde birbirlerine duydukları özlemle durdukları yerde bir âşık çiftini basmış olmaktan memnundu; ama bu ikisinin mutluluklarını gizlemeleri gerekmediğini düşününce içi burkuldu.
Hale’in ahırından kır atları alıp çiftliğe doğru uzun yokuşa vurdu. Hava günün erken saatlerine göre daha az keskin, kalın ve yumuşak bulutlarla kaplı gökyüzüyse ertesi gün kar yağacağını haber veriyordu. Yer yer yıldızlar beliriyor, arkalarında derin bir mavi kuyu açılıyordu. Bir iki saat içinde ay çiftliğin arkasındaki sırtın üzerinden yükselecek, bulutlarda kenarı altın gibi parlayan bir yarık açacak, sonra bulutlar tarafından yutulacaktı. Tarlalara kederli bir huzur çökmüştü; sanki soğuğun gevşeyen pençesini hissediyor, uzun kış uykularında geriniyorlardı.
Ethan’ın kulakları kızak çanlarının sesini kolluyordu ama ıssız yolda sessizliği bozan tek bir ses çıkmadı. Çiftliğe yaklaşınca, kapıdaki ince melez ağaçlarının arasından yukarıdaki evde bir ışığın titrediğini gördü. “Odasında,” diye düşündü, “yemeğe hazırlanıyor.” Mattie’nin ilk geldiği akşam, saçları taranmış ve boynunda kurdeleyle yemeğe indiğinde Zeena’nın ona attığı alaycı bakışı hatırladı.
Tepedeki mezarların yanından geçti. Çocukken adını taşıdığı için dikkatini çok çekmiş olan eski mezar taşlarından birine bakmak üzere başını çevirdi.
ŞU KİŞİLERİN AZİZ ANISINA
ETHAN FROME VE KARISI ENDURANCE’IN,
BARIŞ İÇİNDE BİRLİKTE YAŞAMIŞ OLANLARIN
ELLİ YIL BOYUNCA.
Eskiden elli yılın birlikte yaşamak için uzun bir zaman olduğunu düşünürdü; şimdi ise göz açıp kapayıncaya kadar geçebilirmiş gibi geliyordu. Sonra ansızın, acı bir ironiyle, sıra kendilerine geldiğinde onunla Zeena’nın mezarına da aynı yazının kazınıp kazınmayacağını merak etti.
Ahır kapısını açıp karanlığın içine başını uzattı; doru atın, kır atların yanındaki bölmede durduğunu göreceğinden yarı yarıya korkuyordu. Ama yaşlı at tek başına duruyor, dişsiz çeneleriyle yemliğini geviş getirircesine kemiriyordu. Ethan neşeyle ıslık çaldı, kır atların altına yataklık serdi ve yemliklerine fazladan bir ölçü yulaf döktü. Sesi şarkı söylemeye elverişli değildi ama ağzından sert ezgiler fırlarken ahırı kilitledi ve eve doğru yokuşu çıktı. Mutfak verandasına ulaşıp kapı kolunu çevirdi ama kapı dokunuşuyla açılmadı.
Kapının kilitli olduğunu görünce irkildi, kolu hırsla salladı. Sonra Mattie’nin yalnız olduğunu ve akşam bastırırken kapıyı sürgülemesinin doğal olduğunu düşündü. Karanlıkta, onun ayak seslerini duymayı bekleyerek durdu. Ses gelmedi. Kulak kabartıp boşuna bekledikten sonra sevinçten titreyen bir sesle bağırdı: “Hey, Matt!”
Yanıt gelmedi. Ama bir iki dakika sonra merdivende bir ses duydu ve kapı kasasının çevresinde, önceki gece gördüğü gibi bir ışık çizgisi belirdi. Önceki akşamın olaylarının böylesine birebir yinelenmesi o kadar tuhaftı ki, anahtarın döndüğünü duyunca karısının eşikte belirmesini yarı yarıya bekledi. Ama kapı açıldı ve karşısına Mattie çıktı.
Mattie, Zeena’nın durduğu gibi, mutfağın kara fonu önünde, elinde havaya kaldırılmış bir lambayla duruyordu. Işığı aynı yükseklikte tutmuştu; ince genç boynunu ve çocuk bileğinden farksız kahverengi bileğini aynı netlikle ortaya çıkarıyordu. Sonra yukarı vuran ışık dudaklarına parlak bir leke kondurdu, gözlerini kadife gölgelerle çevreledi, kara kaşlarının kemerinin üstüne süt beyazı bir aydınlık serdi.
Her zamanki koyu renkli elbisesini giymişti; boynunda kurdele yoktu. Ama saçlarının arasından kıpkırmızı bir kurdele şeridi geçirmişti. Sıradanlığın dışına çıkan bu küçük dokunuş onu bambaşka, ışıl ışıl biri yapmıştı. Ethan’ın gözünde daha uzun, daha dolgun, duruşuyla ve hareketleriyle daha kadınsı görünüyordu. O içeri girerken sessizce gülümseyerek kenara çekildi, sonra yumuşak, akıcı bir yürüyüşle ondan uzaklaştı. Lambayı masaya bıraktı. Masa, akşam yemeği için özenle hazırlanmıştı: taze çörekler, pişmiş yaban mersini ve Ethan’ın en sevdiği turşular, parlak kırmızı bir cam kâsede duruyordu. Sobada canlı bir ateş yanıyor, kedi önünde boylu boyunca uzanmış, yarı uykulu gözle masayı izliyordu.
Ethan mutluluk duygusundan nefessiz kaldı. Paltosunu asıp ıslak çizmelerini çıkarmak için koridora geçti. Döndüğünde Mattie çaydanlığı masaya koymuştu; kedi de kendini onun bileklerine sevimli sevimli sürtüyordu.
“Aman Pisi! Neredeyse üstüne basıyordum,” diye seslendi. Kirpiklerinin arasından kahkahası parlıyordu.
Ethan’ın içine yine bir kıskançlık sızısı saplandı. Onu böyle ışıl ışıl gösteren, Ethan’ın gelişi olabilir miydi?
“Ee Matt, gelen giden oldu mu?” diye lafı ortaya attı; gelişigüzel eğilip sobanın kapağını yokladı.
Başını sallayıp güldü. “Evet, biri geldi.” Ethan’ın alnına kara bulutlar çöktü.
Kaşlarını çatıp doğrularak ona yandan bir bakış attı. “Kimdi?” diye sordu.
Gözlerinde muzip bir parıltı vardı. “Jotham Powell tabii. Dönünce uğradı, evine inmeden önce bir fincan kahve istedi.”
Kara bulutlar dağıldı, Ethan’ın zihni aydınlandı. “Hepsi bu mu? Umarım kahvesini vermişsindir.” Bir süre sustuktan sonra eklemeyi uygun buldu: “Zeena’yı Flats’e zamanında götürmüştür herhalde?”
“Evet, hem de bol bol vakit vardı.”
Zeena’nın adı aralarına bir soğukluk saldı. Mattie utangaç bir gülümsemeyle, “Sanırım akşam yemeği vakti geldi,” demeden önce bir an birbirlerine yan gözle baktılar.
Sandalyelerini masaya yaklaştırdılar; kedi de çağrılmayı beklemeden aralarından atlayıp Zeena’nın boş sandalyesine kuruldu. “Aman Pisi!” dedi Mattie. Bir kez daha güldüler.
Ethan az önce neredeyse içini dökecek gibiydi ama Zeena’nın adı geçince dili tutuldu. Mattie de sanki onun mahcubiyetine kapılmış, gözlerini yere indirip çayını yudumluyordu; Ethan ise iştahı hiç kesilmiyormuş gibi çörekleri ve tatlı turşuları yiyordu. Sonunda etkili bir başlangıç arayıp uzun bir yudum çay içti, boğazını temizledi ve, “Daha çok kar yağacak gibi,” dedi.
Mattie büyük bir ilgi gösteriyormuş gibi yaptı. “Öyle mi? Sence bu, Zeena’nın dönüşünü aksatır mı?” Soru ağzından çıkar çıkmaz kıpkırmızı kesildi ve kaldırmakta olduğu fincanı aceleyle bıraktı.
Ethan bir turşu daha aldı. “Yılın bu zamanı ne olacağı belli olmaz; Flats’te kar öyle bir savrulur ki...” Zeena’nın adı onu yine uyuşturmuştu; bir kez daha, Zeena sanki aralarında odadaymış gibi hissetti.
“Aman Pisi, ne kadar obursun!” diye çıkıştı Mattie.
Kedi, fark ettirmeden, Zeena’nın sandalyesinden masaya doğru yumuşak adımlarla sokulmuş; Ethan’la Mattie’nin arasında duran sütlüğe doğru sinsice gövdesini uzatıyordu. İkisi aynı anda öne eğildi, elleri sütlüğün kulpunda buluştu. Mattie’nin eli alttaydı; Ethan elini onun elinin üzerinde gerekenden bir an daha tuttu. Kedi bu alışılmadık yakınlaşmadan yararlanıp kimse fark etmeden sıvışmaya çalıştı; geri geri giderken turşu tabağına çarptı ve tabak büyük bir gürültüyle yere düştü.
Mattie bir anda sandalyesinden fırlayıp kırıkların yanında diz çöktü.
“Aman Ethan, Ethan, paramparça oldu! Zeena ne diyecek?”
Ama bu kez Ethan’ın yüreği pekti. “E, ne diyecekse kediye desin!” diye gülerek karşılık verdi; Mattie’nin yanına diz çöküp yere saçılan turşuları toplamaya başladı.
Mattie kederli gözlerini ona kaldırdı. “Evet ama, görüyorsun ya, onu kullanmamızı hiç istememişti; misafir varken bile. Üstelik onu indirmek için merdivene çıkmam gerekti. Porselen dolabının en üst rafında, en güzel eşyalarının yanında tutuyor; elbette neden aldığımı bilmek isteyecek...”
Durum o kadar ciddiydi ki Ethan’ın içinde saklı bütün kararlılığı ortaya çıkardı.
“Sessiz kalırsan hiçbir şey öğrenmek zorunda değil. Yarın tıpatıp aynısından alırım. Nereden alınmış? Gerekirse Shadd’s Falls’a giderim!”
“Orada bile yenisini bulamazsın! Düğün hediyesiydi, hatırlamıyor musun? Philadelphia’dan, Zeena’nın rahiple evlenen teyzesinden gelmişti. Zeena’nın onu hiç kullanmamasının nedeni de bu. Ah Ethan, Ethan, şimdi ne yapacağım?”
Ağlamaya başladı; her gözyaşı, Ethan’ın üzerine erimiş kurşun gibi dökülüyordu sanki. “Yapma Matt, yapma... Ah, ne olur yapma!” diye yalvardı.
Mattie ayağa kalktı; Ethan da kalkıp çaresizce peşinden gitti. Mattie cam parçalarını mutfak büfesinin üzerine yaydı. Ethan’a, akşamlarının paramparça olmuş parçaları orada duruyormuş gibi geldi.
“Ver şunları bana,” dedi birden otoriterleşen sesiyle.
Mattie içgüdüsel olarak onun tonuna uyup kenara çekildi. “Aman Ethan, ne yapacaksın?”
Yanıt vermeden cam parçalarını geniş avucunda topladı ve mutfaktan koridora çıktı. Orada bir mum artığını yaktı, porselen dolabını açtı, uzun kolunu en üst rafa uzatıp parçaları öylesine ustalıkla bir araya getirdi ki yakından bakınca bile tabağın kırıldığını aşağıdan anlamanın olanaksız olduğuna kanaat getirdi. Ertesi sabah yapıştırırsa karısı olanları fark etmeden aylar geçebilirdi; bu arada belki Shadd’s Falls’ta ya da Bettsbridge’de tabağın aynısını bulabilirdi. Hemen ortaya çıkma tehlikesi olmadığından emin olunca daha hafif adımlarla mutfağa döndü. Mattie’nin yerdeki son turşu kırıntılarını üzgün üzgün topladığını gördü.
“Her şey yolunda Matt. Gel, yemeğini bitir,” diye buyurdu.
İçi tamamen rahatlayan Mattie, kirpiklerinde asılı gözyaşlarının arasından ona ışıldadı. Ethan, sesinin onu nasıl boyun eğdirdiğini görünce gururla kabardı. Ne yaptığını bile sormadı. Dağdan değirmenine koca bir kütüğü indirirken duyduğu heyecan verici hâkimiyet duygusu dışında, Ethan böylesi bir duyguyu hiç yaşamamıştı.
Bölüm etkileşimi
