Ethan Frome kitap kapağı

4. bölüm / 10

III

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 10Şu an: III

III
Ormanlık arazinin alt ucunda taşınacak tomruklar vardı; Ethan ertesi gün erkenden dışarı çıktı.

Kış sabahı billur gibi berraktı. Güneş doğarken temiz gökyüzünü kızıl bir ateş gibi aydınlatıyordu; ormanlık arazinin kıyısındaki gölgeler koyu maviye çalıyordu. Bembeyaz, ışıl ışıl tarlaların ötesindeki uzak orman parçaları duman gibi asılıydı.

Ethan en berrak düşüncelerini, kasları alışık oldukları işin ritmiyle çalışırken, ciğerleri dağ havasını derin derin içine çekerken, sabahın erken sessizliğinde kurardı. O ve Zeena, yatak odalarının kapısı kapandıktan sonra tek kelime etmemişlerdi. Zeena yatağın yanındaki sandalyede duran ilaç şişesinden birkaç damla ölçüp içmiş, başını sarı bir pazen parçasıyla sarıp yüzü duvara dönük uzanmıştı. Ethan aceleyle soyunmuş, yanına yatarken onu görmemek için ışığı söndürmüştü. Yatarken Mattie’nin odasında dolaştığını işitebiliyordu; mumunun sahanlığa vuran cılız ışığı, kapısının altından belli belirsiz bir çizgi halinde sızıyordu. Işık kaybolana dek gözlerini o çizgiye dikti. Sonra oda kapkaranlık oldu; Zeena’nın astımlı solukları dışında ses duyulmuyordu. Ethan düşünmesi gereken pek çok şey olduğunu bulanık biçimde seziyordu ama damarlarındaki karıncalanma ve yorgun zihninde tek bir duygu atıyordu: Mattie’nin omzunun sıcaklığı. Onu kollarında tutarken neden öpmemişti? Birkaç saat önce bu soruyu kendine sormazdı. Hatta birkaç dakika önce, evin dışında baş başa dururlarken, onu öpmeyi aklından geçirmeye cesaret edemezdi. Ama Mattie’nin dudaklarını lamba ışığında gördüğünden beri, onların kendisine ait olduğunu hissediyordu.

Şimdi, sabahın parlak havasında bile yüzü gözünün önündeydi. Güneşin kızıllığından ve karın tertemiz pırıltısından bir parçaydı sanki. Kız Starkfield’a geldiğinden beri ne çok değişmişti! Onu istasyonda ilk gördüğü gün nasıl renksiz, cılız bir şey gibi göründüğünü hatırladı. İlk kış boyunca, kuzey rüzgârları ince tahtalı duvarları sarsıp kar gevşekçe asılı duran pencerelere dolu gibi vururken soğuktan nasıl da titremişti!

Zorlu yaşamdan, soğuktan ve yalnızlıktan nefret edeceğinden korkmuştu; ama Mattie hiçbir hoşnutsuzluk belirtisi göstermemişti. Zeena, gidecek başka yeri olmadığı için Mattie’nin Starkfield’ın koşullarına katlanması gerektiğini düşünüyordu; ama bu, Ethan’a yeterli bir açıklama gibi gelmiyordu. Her hâlükârda Zeena bu ilkeyi kendisi için uygulamıyordu.

Talihsizlik onu bir bakıma kendilerine hizmet etmek zorunda bıraktığı için Ethan kıza daha da çok acıyordu. Mattie Silver, Zenobia Frome’un kuzeninin kızıydı. Tepelerden Connecticut’a inip Stamfordlu bir kızla evlenmesi ve onun babasının kârlı eczanesini devralması, geniş hedefleri olan bu adamın ailesinde kıskançlıkla hayranlığı bir arada uyandırmıştı. Ne yazık ki Orin Silver, “Amaca giden her yol mubahtır” sözünün doğruluğunu kanıtlayamadan öldü. Hesap defterleri yalnızca o yolların neler olduğunu ortaya koyuyordu; öyle ki karısıyla kızının, o gösterişli cenazesinden sonra defterlerin incelenmiş olmasına şükretmesi gerekirdi. Gerçeklerin açığa çıkması karısının ölümüne yol açtı; Mattie yirmi yaşında, piyanosunu satarak elde ettiği elli dolarla tek başına hayatını sürdürmek zorunda kaldı. Bu iş için becerileri çeşitli olsa da yetersizdi. Şapka süsleyebiliyor, pekmezli şekerleme yapabiliyor, “Bu Gece Çan Çalmayacak” şiirini okuyabiliyor, “Kayıp Akor”u ve Carmen’den bir potpuri çalabiliyordu. Daktilografi ve muhasebe alanında kendini geliştirmeye kalkınca sağlığı bozuldu; büyük bir mağazanın tezgâhı arkasında altı ay ayakta çalışması da sağlığını düzeltmedi. En yakın akrabaları, birikimlerini babasının eline yatırmaya ikna edilmişti. Adam öldükten sonra, elden geldiğince öğüt vererek kötülüğe iyilikle karşılık verme yönündeki Hristiyanlık görevlerini içtenlikle yerine getirmiş olsalar da kızına maddi yardım etmeleri beklenemezdi. Ama Zenobia’nın doktoru ona ev işlerinde yardım edecek birini bulmasını önerince aile, Mattie’den karşılık alma fırsatını hemen gördü. Zenobia, kızın iş becerisinden kuşku duysa da onu kaybetme ihtimali pek olmadan kusur bulabilme özgürlüğü cazip gelmişti; böylece Mattie Starkfield’a geldi.

Zenobia’nın kusur bulma biçimi sessizdi ama bu, sözlerinin daha az incitici olduğu anlamına gelmiyordu. İlk aylarda Ethan, Mattie’nin ona karşı gelmesini görme arzusuyla yanıp tutuşuyor, bunun sonucundan korkuyla ürperiyordu. Sonra gerginlik azaldı. Temiz hava ve açık havada geçen uzun yaz günleri Mattie’ye sağlığını ve canlılığını geri kazandırdı; Zeena da karmaşık hastalıklarıyla ilgilenmeye daha çok zaman ayırabildiğinden kızın aksattığı işlere daha az dikkat eder oldu. Böylece kısır çiftliğinin ve kötüye giden kereste fabrikasının yükü altında ezilen Ethan, en azından evinde huzur olduğuna inanabiliyordu.

Şimdi bile bunun tersini gösteren elle tutulur bir kanıt yoktu; ama önceki geceden beri ufuk çizgisinde belirsiz bir korku asılıydı. Zeena’nın inatçı suskunluğu, Mattie’nin ansızın beliren uyarı bakışı ve Ethan’ın bazı bulutsuz sabahlarda yağmurun akşamdan önce yağacağını haber veren o kısa, belli belirsiz işaretleri hatırlaması, bu korkuyu besliyordu.

Korkusu öylesine güçlüydü ki, erkeklere özgü bir biçimde, kesinliği ertelemeye çalışıyordu. Tomruk taşıma işi öğleye dek bitmeyecekti. Kereste Starkfieldlı inşaatçı Andrew Hale’e teslim edilecekti; Ethan için ırgat Jotham Powell’ı çiftliğe yaya geri göndermek, yükü de köye kendisinin götürmesi daha kolaydı. Kütüklerin üstüne tırmanıp tüylü kır atlarının hemen üzerinde ata biner gibi oturmuştu. Atların terli boyunlarıyla kendisinin arasından birden Mattie’nin önceki gece ona attığı uyarı bakışı belirdi.

Jotham’a takımı koşumdan çıkarmasını ve ahıra geri götürmesini beklenmedik biçimde emrederken, “Bir sorun çıkacaksa orada olmak istiyorum,” diye geçirdi içinden.

Ağır tarlalardan eve dönüşleri yavaş ve zahmetli oldu. İki adam mutfağa girdiğinde Mattie kahveyi ocaktan alıyordu; Zeena da masaya oturmuştu. Ethan onu görünce birden durdu. Alışılmış basma sabahlığı ve örgü şalının yerine en iyi kahverengi merinos elbisesini giymişti. Kıvırma maşalarının sık dalgalarını hâlâ koruyan ince saç tellerinin üstünde, dimdik duran sert bir şapkası vardı. Ethan’ın en net hatırladığı, Bettsbridge Mağazası’nda bu şapkaya beş dolar ödemiş olmasıydı. Yerde, yanında eski valizi ve gazeteye sarılmış bir şapka kutusu duruyordu.

“Nereye gidiyorsun Zeena?” diye haykırdı.

“Sancılarım çok kötüleşti; geceyi Bettsbridge’de Teyze Martha Pierce’ın yanında geçirip şu yeni doktora görüneceğim,” diye gündelik bir ses tonuyla yanıtladı. Sanki erzak odasına gidip konservelere bakacağını ya da battaniyeleri gözden geçirmek için tavan arasına çıkacağını söylüyordu.

Evden pek çıkmayan biri olsa da Zeena’nın geçmişinde böyle ani kararlar görülmüştü. Daha önce iki üç kez Ethan’ın valizini ansızın hazırlayıp Bettsbridge’e, hatta Springfield’a giderek yeni bir doktora danışmıştı. Kocası bu yolculuklardan masrafları yüzünden korkar olmuştu. Zeena her seferinde pahalı ilaçlarla dönerdi. Springfield’a son gidişini, ne işe yaradığını bir türlü öğrenemediği elektrikli bir tedavi cihazına yirmi dolar vermesiyle hatırlıyordu. Ama o an duyduğu rahatlama o kadar büyüktü ki başka bir duyguya yer bırakmıyordu. Zeena’nın önceki gece “Kendimi o kadar kötü hissediyordum” diyerek uyumayıp oturduğunda doğruyu söylediğinden artık kuşkusu yoktu: her zamanki gibi sağlığına bütünüyle kapılmış olduğunu doktora gitmeye birden karar vermesi de gösteriyordu.

Bir itiraz bekliyormuş gibi, sızlanan bir sesle devam etti: “Taşıma işi başını çok meşgul ediyorsa, sanırım Jotham Powell’a kızıl atla beni Flats’e götürüp trene yetiştirmesini söyleyebilirsin.”

Kocası söylediklerini doğru dürüst duymuyordu. Kış aylarında Starkfield ile Bettsbridge arasında posta arabası işlemezdi; Corbury Flats’te duran trenler de yavaş ve seyrek geçerdi. Ethan hızla hesapladı: Zeena ertesi akşamdan önce çiftliğe dönemezdi...

“Jotham Powell’ın beni götürmesine itiraz edeceğini bilseydim...” diye yeniden başladı; sanki Ethan’ın susması reddettiği anlamına geliyormuş gibi. Yola çıkmaya yakın, sözleri her zaman birden çoğalırdı. “Bildiğim tek şey,” diye sürdürdü, “bu hâlde daha fazla devam edemeyeceğim. Ağrılarım artık ayak bileklerime kadar iniyor. Yoksa seni zahmete sokmaktansa kendi ayaklarımla Starkfield’a yürür, Michael Eady’den erzaklarını getiren treni karşılamaya Flats’e giderken arabasına beni de almasını isterdim. İstasyonda iki saat beklemem gerekirdi ama bu soğukta bile bunu yapmayı yeğlerdim; yeter ki sen...”

“Elbette Jotham seni götürür,” diye kendine gelip yanıt verdi Ethan. Zeena onunla konuşurken Mattie’ye baktığını birden fark etti ve çabayla gözlerini karısına çevirdi. Zeena pencerenin karşısında oturuyordu. Kar yığınlarından yansıyan solgun ışık, yüzünü her zamankinden de yorgun ve kansız gösteriyor, kulağıyla yanağı arasındaki üç paralel çizgiyi keskinleştiriyor, ince burnundan ağız kenarlarına doğru sızlanan çizgiler çekiyordu. Kocasından yalnızca yedi yaş büyüktü; Ethan ise henüz yirmi sekizindeydi. Ama Zeena çoktan yaşlı bir kadına dönüşmüştü.

Ethan duruma uygun bir şey söylemeye çalıştı ama aklında tek bir düşünce vardı: Mattie onlarla yaşamaya geldiğinden beri ilk kez Zeena bir gece evde olmayacaktı. Mattie’nin de bunu düşünüp düşünmediğini merak etti...

Zeena’nın neden onu Flats’e götürmeyi teklif etmediğini, Jotham Powell’ı da keresteyi Starkfield’a götürmekle görevlendirmediğini merak ettiğini biliyordu. Önce bunu yapmamak için bir bahane bulamadı; sonra, “Seni kendim götürürdüm ama kerestenin parasını tahsil etmem gerekiyor,” dedi.

Sözleri ağzından çıkar çıkmaz pişman oldu. Hem doğru değildi—Hale’in ona nakit ödeme yapacağına dair bir umut yoktu—hem de Zeena’nın tedavi gezilerinden biri öncesinde elinde para olduğunu sanmasına izin vermenin ne kadar düşüncesizce olduğunu deneyimlerinden biliyordu. Ama o anda tek istediği, hiç yürüyüşten hızlı gitmeyen yaşlı kır atının çektiği arabada Zeena’yla uzun yolculuk etmekten kaçınmaktı.

Zeena yanıt vermedi; söylediklerini duymamış gibiydi. Tabağını çoktan kenara itmiş, dirseğinin yanındaki büyük şişeden bir doz ilaç ölçmeye koyulmuştu.

“Hiç faydasını görmedim ama bitirsem de olur herhâlde,” dedi. Boş şişeyi Mattie’ye doğru iterken ekledi: “Şişedeki tadı giderebilirsen turşu için kullanırsın.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…