Bölümler 10Şu an: V
V
Akşam yemeğini bitirdiler. Mattie masayı toplarken Ethan ineklere bakmaya, sonra da evin çevresinde son bir tur atmaya çıktı. Gökyüzü bulutlarla örtülmüş, yeryüzü karanlığa gömülmüştü. Hava öylesine durgundu ki uzakta, ormanlık arazinin kıyısındaki bir ağaçtan kar kütlesinin pat diye düştüğünü ara sıra duyuyordu.
Mutfağa döndüğünde Mattie onun sandalyesini sobanın önüne çekmiş, elinde bir parça dikişle lambanın yakınına oturmuştu. Sahne, Ethan’ın o sabah düşlediği gibiydi. Oturup piposunu cebinden çıkardı, ayaklarını sobanın sıcaklığına uzattı. Keskin havada geçen zorlu çalışma günü onu hem tembelleştirmiş hem de keyfini hafifletmişti. Sanki başka bir dünyadaydı; her yer sıcaklık ve uyum içindeydi, zaman hiçbir şeyi değiştiremezdi. Tek kusur, oturduğu yerden Mattie’yi görememesiydi. Ama yerinden kalkmaya üşendi; biraz sonra, “Gel, buraya, sobanın yanına otur,” dedi.
Zeena’nın boş sallanan sandalyesi karşısında duruyordu. Mattie usulca kalkıp oraya oturdu. Genç, kahverengi başı, karısının kuru yüzünü her zamanki gibi çerçeveleyen yamalı yastığın önünde belirince Ethan bir an irkildi. Sanki yerinden edilen kadının yüzü, araya girenin yüzünü silip atmıştı. Biraz sonra Mattie de aynı sıkıntıyı hissetmiş gibiydi. Yerini değiştirdi, işinin üzerine eğilmek için öne doğru uzandı; Ethan yalnızca kısaltılmış gibi görünen burun ucunu ve saçlarındaki kızıl çizgiyi seçebiliyordu. Sonra ayağa kalktı. “Dikiş göremiyorum,” dedi ve lambanın yanındaki sandalyesine döndü.
Ethan sobaya odun atmak için kalkıyormuş gibi yaptı. Yerine döndüğünde sandalyesini yana çekti ki Mattie’nin profilini ve ellerine vuran lamba ışığını görebilsin. Bu alışılmadık hareketleri şaşkınlıkla izleyen kedi, Zeena’nın sandalyesine sıçrayıp kıvrıldı ve gözlerini kısarak onları izlemeye koyuldu.
Odaya derin bir sessizlik çöktü. Büfenin üzerindeki saat işliyordu; sobada kömürleşmiş bir odun parçası ara sıra düşüyor, sardunyaların hafif keskin kokusu Ethan’ın dumanına karışıyordu. Duman lambanın çevresinde mavi bir pus oluşturuyor, odanın gölgeli köşelerine grimsi örümcek ağları gibi asılıyordu.
Aralarındaki bütün çekingenlik kaybolmuş, kolayca ve içtenlikle konuşmaya başlamışlardı. Her günkü şeylerden, kar yağma ihtimalinden, kilisenin sıradaki toplantısından, Starkfield’ın aşklarından ve kavgalarından söz ettiler. Konuştuklarının sıradanlığı, Ethan’da hiçbir duygu patlamasının veremeyeceği kadar köklü bir yakınlık yanılsaması yarattı. Hayal gücünü, akşamlarını hep böyle geçirdikleri ve hep böyle geçirecekleri kuruntusuna bıraktı...
“Matt, bu gece kızakla kaymaya gidecektik,” dedi sonunda. Konuşurken, önlerinde bütün zaman durduğuna göre diledikleri başka bir gece de gidebileceklerini düşünmenin verdiği hoşnutluğu derinden duyuyordu.
Mattie ona gülümsedi. “Unuttun galiba!”
“Hayır, unutmadım; ama dışarısı Mısır gecesi gibi kapkaranlık. Ay çıkarsa yarın gidebiliriz.”
Mattie başını geriye atıp keyifle güldü; lamba ışığı dudaklarında ve dişlerinde parlıyordu. “Harika olur Ethan!”
Gözlerini ondan ayırmadan, sohbetleri her başka yöne saptığında yüzünün nasıl değiştiğine hayran kaldı; yaz esintisinde dalgalanan bir buğday tarlası gibiydi. Beceriksiz sözlerinde böyle bir büyü bulmak başını döndürüyordu; onu kullanmanın yeni yollarını denemek istiyordu.
“Böyle bir gecede benimle Corbury yolundan aşağı inmeye korkar mıydın?” diye sordu.
Mattie’nin yanakları daha da kızardı. “Senin kadar korkmam!”
“E, ben korkardım; yapmazdım. Büyük karaağacın oradaki viraj çok fena. İnsan gözünü dört açmazsa dosdoğru içine dalar.” Sözlerinin verdiği koruyuculuk ve otorite duygusunun tadını çıkardı. Bu hissi uzatıp güçlendirmek için ekledi: “Bence burada iyiyiz.”
Mattie, onun sevdiği gibi göz kapaklarını yavaşça indirdi. “Evet, burada iyiyiz,” diye iç çekti.
Mattie’nin sesi öylesine tatlıydı ki Ethan piposunu ağzından çıkarıp sandalyesini masaya yaklaştırdı. Öne eğilerek Mattie’nin kenarını kıvırdığı kahverengi kumaş şeridinin öbür ucuna dokundu. Gülümseyerek, “Bak Matt,” diye başladı, “az önce eve gelirken Varnum’ların ladinlerinin altında kimi gördüm biliyor musun? Bir arkadaşının öpüldüğünü gördüm.”
Sözler bütün akşam dilinin ucundaydı; ama şimdi ağzından çıkınca akıl almaz ölçüde kaba ve yersiz geldi.
Mattie saç diplerine kadar kızardı ve iğnesini işinden iki üç kez hızla geçirirken farkında olmadan kumaşın ucunu ondan uzaklaştırdı. “Ruth’la Ned’di herhalde,” dedi alçak sesle; sanki Ethan birden ciddi bir konuya dokunmuştu.
Ethan, bu imasının alışıldık şakalaşmalara, onların da belki zararsız bir okşamaya, en azından eline hafifçe dokunmaya kapı açacağını ummuştu. Ama şimdi Mattie’nin kızarmış yüzü aralarına alevden bir nöbetçi dikmiş gibiydi. Bunun kendi doğal beceriksizliğinden kaynaklandığını düşündü. Çoğu delikanlının güzel bir kızı öpmeyi mesele etmediğini biliyordu; önceki gece Mattie’ye kolunu doladığında karşı koymadığını da hatırlıyordu. Ama bu, dışarıda, gecenin açık ve sorumsuz karanlığında olmuştu. Şimdiyse sıcak, lambayla aydınlanmış odada, uyum ve düzenin bütün o kadim çağrışımları arasında Mattie ondan sonsuz ölçüde uzakta ve erişilmez görünüyordu.
Sıkıntısını hafifletmek için, “Yakında bir tarih belirlerler herhalde,” dedi.
“Evet. Yazın bir ara evlenirlerse şaşmam.” “Evlenirler” sözcüğünü, sanki sesiyle okşuyormuş gibi söyledi. Sözcük, büyülü açıklıklara çıkan hışırdayan bir çalılık gibi geldi. Ethan’ın içinden bir sızı geçti. Sandalyesinde ondan uzağa dönerek, “Sıra sana da gelecek herhalde,” dedi.
Mattie biraz tereddütle güldü. “Neden durmadan bunu söylüyorsun?”
Ethan da onun gülüşünü yineledi. “Galiba fikre alışmak için.”
Yeniden masaya yaklaştı. Mattie kirpiklerini indirmiş, sessizce dikiş dikiyordu. Ethan, ellerinin kumaş parçasının üzerinde aşağı yukarı gidişini büyülenmiş gibi izledi; tıpkı bir çift kuşun yaptıkları yuvanın üzerinde kısa, dikey uçuşlar yapması gibi. Mattie başını çevirmeden, göz kapaklarını kaldırmadan alçak sesle sordu: “Bunu söylemen Zeena’nın bana karşı bir şeyi olduğunu düşündüğünden değil, değil mi?”
Bu söz Ethan’ın eski korkusunu bütün gücüyle yeniden uyandırdı. “Ne demek istiyorsun?” diye kekeledi.
Mattie, işini aralarındaki masaya bırakarak sıkıntılı gözlerini ona kaldırdı. “Bilmiyorum. Dün gece öyle bir hâli var gibiydi.”
“Neye karşıymış, bilmek isterim,” diye homurdandı.
“Zeena’dan ne çıkacağı belli olmaz.” Zeena’nın Mattie’ye karşı tutumundan ilk kez bu kadar açık söz etmişlerdi. Adının tekrarı, sanki odanın en uzak köşelerine kadar yayılıp yankılanıyordu. Mattie yankının sönmesini bekler gibi durdu, sonra devam etti: “Sana bir şey söyledi mi?”
Ethan başını salladı. “Hayır, tek kelime etmedi.”
Mattie gülerek saçlarını alnından geriye attı. “O halde galiba yalnızca tedirginim. Artık bunu düşünmeyeceğim.”
“Ah, hayır, düşünmeyelim Matt!”
Sesindeki ani sıcaklık Mattie’nin yeniden kızarmasına yol açtı; yüzü birden değil, yavaşça, usulca, sanki bir düşüncenin yüreğinde ağır ağır beliren yansıması gibi renklendi. Ellerini işinin üzerinde kavuşturmuş, sessizce oturuyordu. Ethan, aralarında hâlâ açılmamış duran kumaş parçası boyunca kendisine doğru sıcak bir akım aktığını hissetti. Temkinle elini masanın üzerinde avuç içi aşağı bakacak şekilde kaydırdı; parmak uçları kumaşın ucuna değdi. Mattie’nin kirpiklerindeki belli belirsiz titreyiş, hareketini fark ettiğini ve bunun onda da karşılık bulduğunu gösteriyor gibiydi. Mattie ellerini kumaşın öteki ucunda kıpırtısız bıraktı.
Böyle otururlarken Ethan arkasından bir ses duyup başını çevirdi. Kedi Zeena’nın sandalyesinden, ahşap kaplamanın ardındaki fareye atılmak için sıçramıştı. Bu ani hareket boş sandalyeyi hayalet gibi sallandırmıştı.
“Yarın bu saatte kendisi oturup sallanıyor olacak,” diye düşündü Ethan. “Bir düş gördüm; birlikte geçireceğimiz tek akşam da bu.” Gerçekliğe dönüş, bayıltıcı bir ilacın etkisinden uyanmak kadar acı vericiydi. Bedeni de zihni de tarif edilemez bir yorgunlukla sızlıyor, anların çılgınca akışını durdurmak için ne söyleyebileceğini ne yapabileceğini bulamıyordu.
Ruh hâlindeki değişim Mattie’ye de geçmiş gibiydi. Ona dalgınca baktı; göz kapakları uykuyla ağırlaşmış, onları kaldırmak çaba istiyormuş gibiydi. Bakışları Ethan’ın eline indi: Eli şimdi Mattie’nin işinin ucunu bütünüyle örtüyor, sanki onun bir parçasıymış gibi kavrıyordu. Mattie’nin yüzünden belli belirsiz bir titreme geçtiğini gördü. Ne yaptığını bilmeden başını eğip elindeki kumaş parçasını öptü. Dudakları kumaşa değdiği sırada kumaşın altından yavaşça kaydığını hissetti; Mattie’nin ayağa kalkıp işini sessizce sardığını gördü. Bir iğneyle tutturdu, sonra yüksüğünü ve makasını bulup kumaş rulosuyla birlikte, bir zamanlar Bettsbridge’den ona getirdiği süslü kâğıt kaplı kutuya koydu.
Ethan da ayağa kalkıp odaya boş gözlerle baktı. Büfenin üzerindeki saat on biri vurdu.
“Ateş iyi mi?” diye alçak sesle sordu Mattie.
Ethan sobanın kapağını açıp közleri amaçsızca karıştırdı. Doğrulunca Mattie’nin, kedinin yatağı olan eski, halı kaplı sabun sandığını sobaya doğru çektiğini gördü. Sonra odanın öbür ucuna geçip iki sardunya saksısını kollarına aldı ve soğuk pencereden uzağa taşıdı. Ethan da peşinden gidip diğer sardunyaları, çatlak bir muhallebi kâsesindeki sümbül soğanlarını ve eski bir kroket çemberine sarılmış Alman sarmaşığını getirdi.
Her gece yapılan bu işler bitince koridordan teneke şamdanı getirmek, mumu yakıp lambayı söndürmekten başka yapılacak bir şey kalmamıştı. Ethan şamdanı Mattie’nin eline verdi. Mattie mutfaktan önce çıktı; önünde taşıdığı ışık, koyu renk saçlarını ay üzerindeki bir sis yığını gibi gösteriyordu.
Mattie ayağını merdivenin ilk basamağına koyarken Ethan, “İyi geceler Matt,” dedi.
Mattie dönüp bir an ona baktı. “İyi geceler Ethan,” diye karşılık verdi ve yukarı çıktı.
Mattie’nin odasının kapısı kapanınca Ethan onun eline bile dokunmadığını hatırladı.
Bölüm etkileşimi
