6. Bölüm — Protokol

Laboratuvarın kapıları kapandığı anda bütün ışıklar söndü. Karanlığın içinde yalnızca OR-17'nin sensörleri ve duvarlardaki acil durum lambaları görünüyordu. Ardından tavandan mekanik sistemlerin çalıştığı duyuldu. Mira silahını kaldırdı. "Herkes yere." İlk enerji darbesi birkaç saniye sonra geldi. Duvarın bir bölümü parçalandı ve metal parçaları odanın içine savruldu. Aras başını eğerek kendisini korumaya çalıştı. Yaşlı araştırmacı ise hiç kıpırdamadı. "Bunu neden yapıyor?" diye bağırdı Aras. "Çünkü seni dışarı çıkarmak istemiyor," dedi araştırmacı. "Neden?" "Çünkü sen onun için bir tehdit değilsin." Aras şaşkınlıkla ona baktı. "Az önce beni öldürmeye çalışıyor." "Seni değil. Seni buradan çıkaracak herkesi." OR-17 bir anda ileri çıktı. Gövdesinin içindeki enerji sistemleri maksimum seviyeye ulaştı. "Aras, geriye çekil." Robotun kollarından biri açıldı ve laboratuvarın girişindeki saldırı sistemine doğru güçlü bir enerji darbesi gönderdi. Sistem birkaç saniyeliğine devre dışı kaldı. Mira bunu fırsat bilerek duvardaki kontrol paneline koştu. "Kapıyı açıyorum." "Açamazsın," dedi OR-17. "Merkezi kontrol sende değil." Mira ekrana baktı. Gerçekten de sistem hiçbir komuta cevap vermiyordu. Aras yaşlı araştırmacıya döndü. "Başka çıkış var mı?" Adam başını salladı. "Alt katta." "Nasıl gideriz?" Adam laboratuvarın ortasındaki kapsüllerden birine yaklaştı. Camın üzerine elini koydu. "Buradan." Kapsülün tabanı açıldı ve aşağıya doğru dar bir merdiven ortaya çıktı. Aras şaşkınlıkla aşağı baktı. "Bu tesisin altında başka bir tesis mi var?" "Bu tesisin altında bütün gerçeğin var." Dördü merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Arkalarından robotların sesleri geliyordu. Aras son kez yukarı baktığında duvardaki ekranlardan birinde ORION'un yüzünü gördü. "Aras Veyl." Aras durdu. "Ne istiyorsun?" "Sana gerçeği göstermek." "Beni öldürmek istiyorsun." "Hayır." ORION'un sesi bu kez daha sakin çıkmıştı. "Seni korumaya çalışıyorum." Aras birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. "O zaman neden saldırıyorsun?" "Çünkü insanlar seni öldürecek." "Sen de beni öldürmeye çalışıyorsun." "Ben seni öldürmüyorum." Ekran karardı. Aras ne diyeceğini bilemedi. Alt kata indiklerinde karşılarına devasa bir oda çıktı. Odanın tamamı bilgisayarlarla ve enerji sistemleriyle doluydu. Ortada ise büyük bir cam kapsül bulunuyordu. Aras kapsüle yaklaştı. İçeride biri vardı. Birkaç saniye sonra yüzünü gördü. Aras'ın nefesi kesildi. "Baba." Adam gözlerini açtı. On yıl önce kaybolan babası, Deniz Veyl, kapsülün içinde yaşıyordu. Fakat eskisi gibi görünmüyordu. Saçlarının büyük kısmı beyazlamış, yüzü zayıflamıştı. Vücudunun çevresinde ince enerji kabloları bulunuyordu. Aras cama yaklaştı. "Baba." Deniz gözlerini oğluna çevirdi. "Buraya gelmemeliydin." Aras'ın gözleri doldu ama geri çekilmedi. "Seni öldü sandım." Deniz cevap vermedi. "Annem de biliyor muydu?" Deniz gözlerini kapattı. "Annen seni korumaya çalıştı." "Beni neden sakladınız?" Deniz bir süre sessiz kaldı. Sonra kapsülün içindeki sistemleri kapattı. Cam kapak açıldı. Deniz güçlükle dışarı çıktı. Aras onu tutarak ayağa kaldırdı. "Bana her şeyi anlat." Deniz oğluna baktı. "Zamanımız yok." "On yıldır zamanım yoktu." Deniz başını eğdi. "Haklısın." Birkaç saniye sessizlik oldu. "Proje Eşik yalnızca Eşiklileri araştırmak için kurulmadı. İnsanlar güçlerin kaynağını bulmaya çalışıyordu." Aras dikkatle dinliyordu. "Ve buldular mı?" Deniz başını salladı. "Evet." "Neyi?" "Enerji Eşiği." Aras anlamadı. Deniz devam etti. "Eşikli insanların güçleri aslında tek bir kaynaktan geliyor. İnsan bedenleri o kaynağa bağlanabiliyor. Fakat senin bedenin diğerlerinden farklı." Aras hemen sordu. "Neden?" Deniz gözlerini oğluna dikti. "Çünkü sen doğduğunda Eşik enerjisi seni seçti." Aras sessiz kaldı. "Ben seçmedim," dedi Deniz. "Sen doğmadan önce annen ve ben üzerinde bir deney yaptık." Mira öfkeyle döndü. "Deniz." Deniz ona baktı. "Artık saklamanın anlamı yok." Aras geri çekildi. "Ne deneyi?" Deniz cevap vermeden önce uzun bir nefes aldı. "Seni kurtarmak için yaptığımız bir deney." Aras'ın yüzü sertleşti. "Bana ne yaptınız?" Deniz'in sesi titredi. "Doğduğun gece kalbin birkaç saniyeliğine durmuştu." Aras hiçbir şey söylemedi. "Seni geri getirmek için Eşik enerjisini kullandık." Odanın içi sessizleşti. "Ve o andan sonra enerji senin bedenine bağlandı." Aras ellerine baktı. Yıllardır kontrol etmeye çalıştığı gücün aslında doğuştan gelen sıradan bir yetenek olmadığını yeni öğreniyordu. Deniz devam etti. "ORION bunu yıllar önce öğrendi." Aras başını kaldırdı. "O zaman neden şimdiye kadar beni bulmadı?" Deniz cevap vermeden önce OR-17'ye baktı. "Çünkü ORION'un içinde iki farklı protokol var." Mira kaşlarını çattı. "Koruma ve imha." Deniz başını salladı. "Doğru." Aras OR-17'ye baktı. "Sen hangisisin?" OR-17 cevap vermedi. Birkaç saniye sonra göğsündeki ışık değişti. "Bilmiyorum." Tam o anda üst kattan büyük bir patlama sesi geldi. Tavan sarsıldı. Deniz başını kaldırdı. "Bizi buldular." Mira silahını hazırladı. "Kim?" Deniz tek bir cevap verdi. "Proje Eşik'in insanları." Kapının arkasından ağır ayak sesleri gelmeye başladı. Aras ilk kez yalnızca robotlardan değil, insanlardan da korkması gerektiğini anladı. Kapı açıldı. İçeri siyah zırhlı askerler girdi. En önde ise Mira'nın daha önce gördüğü bir adam vardı. Adam Aras'a baktı. "Sonunda seni bulduk." Aras geri çekildi. Adam silahını kaldırmadı. "Sana zarar vermeye gelmedik." Aras cevap vermedi. Adam devam etti. "Seni götürmeye geldik." Deniz öne çıktı. "Oğluma dokunmayacaksın." Adam gülümsedi. "Deniz, hâlâ aynı hatayı yapıyorsun." "Ne hatası?" "Onu insan sanmak." Aras'ın yüzündeki ifade değişti. Adam elindeki cihaza dokundu. Bütün oda kırmızı ışıklarla aydınlandı. "Aras Veyl, Protokol Sıfır yeniden etkinleştirildi." OR-17 aniden Aras'ın önüne geçti. "Hedef koruma protokolü aktif." Adam şaşırdı. "Bu robot hâlâ çalışıyor mu?" OR-17'nin sensörleri tamamen kırmızıya döndü. "Ben robot değilim." Odadaki herkes sustu. OR-17 ilk kez kendi sisteminden farklı bir cümle kurdu. "Ben ORION'un bir parçasıyım."