79. bölüm · ✨️Dünyanın en ikonik şiirleri!!!✨️

Değersiz💠

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Anormal Sıcaklık💠 2 Tekrar Dene Şimdi💠 3 Burada Yaşayan Işık💠 4 Artık Sevemiyoruz💠💠💠 5 Kür 6 Yaralar 7 Göze Gelemeyen Gözler🫀🫀🫀💠💠💠 8 Kimsenin Okuyamadığı Belge🫀 9 Kırpıntı🫀🫀🫀💠💠💠 10 Hiçbir Yer💀 11 Suç ve Ceza💠💠 12 Aşk💠💠💠 13 Ne Güzel Ay Bu Gece💠 14 Bekleyişin Rengi🫀 15 Benim Sıradan Hayatım💀 16 Söz Verdim...🫀🫀🫀 17 Kalbim Yumurta Gibi🫀💀 18 Tavşan Deliği💀💀💀 19 Aşk Hastası🫀🫀💠💠 20 Kapıları Tekrar Açıyorum 21 Aşk Sözleri🫀💠💀 22 Hayallerle Dolu Hayat 23 Senin Gerçekliğinde🫀🫀💠💠💠 24 Bozayı Saldırısına Uğradım!💀💀💀 25 Çok Azdı, Çok Geçti💠💀 26 Çok Uzun Zaman Oldu...💀💀💀 27 ID Gülümseme💀💀🫀🫀 28 Aşk ve Ceza🫀🫀 29 Yağmur İçin Ağlıyorum 30 Ayna🫀💠💠 31 Dönüşüm Çiçeği🫀🫀💀💀 32 Sahir💠💠💠 33 Dokunabilecek Kadar Sakin💀💀 34 Seçimler💀💀 35 Bay Hiçlik🫀🫀💀💀💠💠 36 6. Sevgi Dili💀 37 Ben İşsizim🫀💀 38 Hadi Süsleyelim🫀🫀🫀💠💠💠 39 İtiraf🫀🫀🫀💠 40 Hayatta Kalacağım 41 Sev Beni🫀🫀🫀💀💀💀💠💠💠 42 Flop Dönemi💀💀💀🫀💠 43 Özledin Mi Beni?🫀💠 44 Masum Sevgilim 45 Yıldız Yankıları 46 Şey 47 Seni Zamanla Unutacağım🫀🫀💠 48 Sonsuz Bekleyiş🫀 49 Kaçmak İçin Hayatta Kalmak🫀💠💠 50 Aşk Makinesi🫀🫀🫀💠💠💠 51 Akıl Almaz Harikalar💠💠 52 Hatıra💠 53 Hala Seninleyim💠💠💠🫀🫀🫀 54 Başından Beri🫀🫀 55 Umutsuzca Bağlıyım Sana🫀🫀🫀 56 Böyleyim İşte🫀🫀 57 Kalpsiz🫀 58 John Doe🫀🫀💠💠 59 Çifte İntihar💠 60 Etki 61 Aşk Nedir?💠 62 Çiçek💠💠💠 63 Evlenme Teklifi💀💀💀 64 Ebedi Yarın💠💠💠 65 Ne Kadar Da Hoşsun 66 Sığınağım 67 Ölmek Üzere Olan Aşk💀💀🫀 68 Tekrar Denerim💠💠 69 İlerle🫀🫀🫀💠💠💠💀💀💀 70 Davetsiz Misafir🫀🫀 71 Perde Kapanmasın💀💠 72 Kayıp Şemsiye🫀💠💠💠 73 Boş Bir Zihin Şeytanı İçeri Davet Eder💀💀💀 74 Bas Üzerime🫀🫀💀💀 75 Senin Gibi Sevmek🫀🫀🫀 76 Mutsuzluğu Özledim💀💀 77 Test Et Beni🫀💠💀💀 78 Dünya Dönüyor💀💀💀 79 Değersiz💠 80 Beni Anlamıyorsun 81 Zinciri Açmak🫀💠

Bu şiir ne anlatıyor?

Bir çocuğa sürekli “değersizsin” diyerek onu kendisine bağımlı hâle getiren bir sesin, sonunda o çocuğu kaybedince aslında kendi benliğini de aynı sözlerle ezmeye başladığını anlatıyor. Başta “koruyucu” gibi görünen bu ses, sevgiyi koşula bağlıyor ve çocuğun kendi başına var olamayacağına inandırarak onu bir kafese kapatıyor. Çocuğun “Ben kendim olmak istiyorum” diyerek gitmesi, bu döngüyü kırıp kendi kimliğini seçmesini temsil ediyor. Sonunda kurtarıcı sandığı kişinin aslında çocuğun özgürlüğünün düşmanı olduğu ortaya çıkıyor; çocuk kurtulurken geride kalan ses, yıllarca söylediği “değersizsin” cümlesinin gerçek sahibinin kendisi olduğunu fark ediyor.

DEĞERSİZ

Değersiz bir çocuksun, ne kadar da beceriksiz,
Ne yapsan yarım kalıyor, her hareketin gereksiz.
Derslerde yoksun, hayatta yoksun, bomboş bir iz,
İşe yaramaz bir çocuksun, kendine bile değersiz.

Konuşmayı beceremezsin, kelimelerin hep eksik,
Bir köşede sessiz durursun, yüzün solgun ve ezik.
Kim seni ister ki zaten, kim sana verir değer?
Sen böyleyken dünya bile senden uzaklaşır, gider.

Ağlarsın geceleri, kimse duymaz sesini,
Ben bilirim yalnızlığını, ben bilirim içini.
Gel yanıma, küçük çocuk, bırak artık kendini,
Kimse sevmez seni benim kadar, tut elimi.

Sen yetersizsin, ben tamamlarım eksiklerini,
Sen kaybolursun, ben toplarım bütün parçalarını.
Düşersen kaldırırım, susarsan ben konuşurum,
Sen hiçbir şey yapamazsın; ben senin için yaşarım.

Uyu şimdi, küçük çocuk, geceler sana dar,
Kulağına ninni söylerim, korkuların benden kaçar.
Gözlerini kapat, bırak dünyayı dışarıda,
Ben buradayım, ben yanındayım, başka kim var yanında?

Bana güven, çünkü bensiz hiçbir şey değilsin,
Kendini savunamazsın, kendi başına değilsin.
Dünya seni ezer geçer, ben seni saklarım,
Yeter ki benden ayrılma, seni hep ben taşırım.

İyi çocuk olursan sana bir yerim var,
Kötü çocuk olursan kapım sana kapanır, dar.
Bana ait oldukça güvendesin, bunu bil,
Benim yanımda kalırsan değerlisin, bunu bil.

Bir gün sordun: “Gerçekten değersiz miyim?”
Cevap vermedim; çünkü aynaya bakamıyordum, değildim.
Sana öğrettiğim kelimeler dönüp durdu içinde,
Bir yabancının sesi gibi yankılandı zihninde.

Sonra kapıya yürüdün, ellerin titreyerek,
“Ben kendim olmak istiyorum,” dedin, gözlerin gülerek.
Ardından kapandı kapı, kaldım olduğum yerde,
İlk kez sessizlik konuştu benimle gecelerde.

Seni çağırdım, dönmedin; sesim kaldı duvarda,
Seni aradım, bulamadım, ne sokakta ne rüyada.
“Ben seni koruyordum,” dedim kendi kendime,
Ama neden kaçtın benden, söyle, neden gittin diye?

Aradan günler geçti, çocuk artık yoktu,
Benim çizdiğim o küçük dünya paramparça olmuştu.
Sana söylediğim sözler kaldı odamın içinde,
Her biri ağır bir taş gibi oturdu üzerimde.

Değersiz... beceriksiz... işe yaramaz...
Bir zamanlar sana söylediğim kelimeler susmaz.
Şimdi onları duyuyorum kendi sesimde,
Sanki sen gitmedin de ben kaldım o cümlende.

Ben değersiz bir çocuğum, kimse beni istemez,
Ben beceriksiz biriyim, hiçbir şey elimde düzelmez.
Ben işe yaramam, bunu bana kim öğretti?
Sana mı söyledim bunları, yoksa kendime mi?

Şimdi kim koruyacak beni, söyle, kim tutacak elimden?
Kim “iyi çocuksun” diyecek, kim çıkaracak beni içimden?
Sana kurduğum kafesin içinde kaldım tek başıma,
Kurtarıcı sandığım kişi dönüştü kendi düşmanıma.

Keşke zamanı geri alsam, keşke o gün susabilsem,
“Değersizsin” demek yerine “Buradayım” diyebilsem.
Ama çocuk çoktan gitti, kapı çoktan kapandı,
Ben hala aynı ninnideyim; yalnızca çocuk uyandı.