32. bölüm · ✨️Dünyanın en ikonik şiirleri!!!✨️
Sahir💠💠💠
Bu şiir ne anlatıyor?
Karanlık bir ilişkinin içinde birbirine tutunan iki insanın, gerçek dünyadan uzaklaşıp kendi kurdukları dünyaya sığınmasını anlatıyor. “Sahir”, “Mösyö”, “sahne”, “perde” ve “son dans” gibi imgeler, ilişkinin gerçeklikten koparak bir masala ya da tiyatroya dönüşmesini temsil ediyor. Anlatıcının ellerindeki “kan”, geçmişte yapılan hataların ve taşınan suçluluğun simgesi olurken, dua ve affedilme ifadeleri bu suçluluğun ne kadar ağır olduğunu gösteriyor. “Sadece sen ve ben” düşüncesi ise dış dünyayı tamamen geride bırakma ve birbirlerine bağımlı hale gelme temasını güçlendiriyor. Bu nedenle şiir, aşkı romantikleştirmekten çok, iki insanın geçmişlerinden ve gerçekliğin acısından kaçarken birbirlerini bir kurtuluş yolu olarak görmelerinin ne kadar karanlık ve yıkıcı hale gelebileceğini anlatıyor. Tıpkı Elian ve Kairo gibi.
SAHİR
Aynada bir siluet, yüzü kırık bir iz,
Gözlerinde bir gölge, içinde kopan kriz,
Acını saklasan da görüyorum ben,
Bu karanlık yerden çıkalım, gel hemen.
Korkma, uzat elini, bırak titremeyi,
Mösyö, bu gece unut her şeyi,
Bir adım daha at, yaklaş bana yavaş,
Yanımda kal yeter, bitsin bu savaş.
Takip et beni, aşağı bakma, düşersin,
Bu sahte dünyada zaten hep üşürsün,
Zaman bile gözlerini kapadı bu an,
Kurduk biz cenneti, sustu her yalan.
Kimse duyamaz artık fısıltılarımızı,
Sildik geride kalan tüm hatıralarımızı,
Bu sahne sadece bizim, kapandı perde,
Ay ışığında kader yazılır bu yerde.
Ellerimdeki kan yıkanmaz, ne yapsam,
Ne dua temizler, ne kaçış bulsam,
Affedilmem, biliyorum, yazıldı çoktan,
Ama son bir dilek… çek beni yoktan.
Kalbim geri sarar o eski günleri,
Gülüşün yankılanır, deler geceleri,
Adımlarını say, bir, iki, üç… durma,
Son dans bizimdir, korkunu bırak, sorma.
Bebeğim, tut elimden, düşme karanlığa,
Mösyö, gel benimle, çık bu dünyadan uzağa,
İstediğim tek şey, yanımda olman,
Geriye kalan her şey zaten yalan.
Takip et beni, sakın aşağı bakma,
Bu cennette zaman sonsuz bir uykuda,
Hiçbir ses kalmadı yargılayacak bizi,
Sadece sen ve ben, yazıyoruz bu izi.
Herkes tarafından sevilmek mi?
Tanrı bile bunu istemedi.
Yollar ayrılır, kalpler seçer payını,
Her sevgi taşımaz aynı anlamını.
Kırık bir yolda yürürken kanlı ayakla,
Aşkımız kapatır yarayı kırmızıyla,
Geçmiş peşimizi bırakmaz, izler derinde,
Ama yine de yürürüz, yan yana, yerinde.
Gözlerin kapanırken duy beni son kez,
Bu dans bitince artık dönüş yok, bilmez,
Birlikte kaybolmak belki de huzur,
Çünkü sensiz bu dünya eksik ve kusur.
Takip et beni, bakma ardına artık,
Bu son perde bizim, bu son an parlak,
Hayal Sahnesi'nde yalnız iki kalp var,
Sen ve ben... ve bitmeyen bu karar.
