73. bölüm · ✨️Dünyanın en ikonik şiirleri!!!✨️

Boş Bir Zihin Şeytanı İçeri Davet Eder💀💀💀

Mustafa Kandemir

Bölümler
1 Anormal Sıcaklık💠 2 Tekrar Dene Şimdi💠 3 Burada Yaşayan Işık💠 4 Artık Sevemiyoruz💠💠💠 5 Kür 6 Yaralar 7 Göze Gelemeyen Gözler🫀🫀🫀💠💠💠 8 Kimsenin Okuyamadığı Belge🫀 9 Kırpıntı🫀🫀🫀💠💠💠 10 Hiçbir Yer💀 11 Suç ve Ceza💠💠 12 Aşk💠💠💠 13 Ne Güzel Ay Bu Gece💠 14 Bekleyişin Rengi🫀 15 Benim Sıradan Hayatım💀 16 Söz Verdim...🫀🫀🫀 17 Kalbim Yumurta Gibi🫀💀 18 Tavşan Deliği💀💀💀 19 Aşk Hastası🫀🫀💠💠 20 Kapıları Tekrar Açıyorum 21 Aşk Sözleri🫀💠💀 22 Hayallerle Dolu Hayat 23 Senin Gerçekliğinde🫀🫀💠💠💠 24 Bozayı Saldırısına Uğradım!💀💀💀 25 Çok Azdı, Çok Geçti💠💀 26 Çok Uzun Zaman Oldu...💀💀💀 27 ID Gülümseme💀💀🫀🫀 28 Aşk ve Ceza🫀🫀 29 Yağmur İçin Ağlıyorum 30 Ayna🫀💠💠 31 Dönüşüm Çiçeği🫀🫀💀💀 32 Sahir💠💠💠 33 Dokunabilecek Kadar Sakin💀💀 34 Seçimler💀💀 35 Bay Hiçlik🫀🫀💀💀💠💠 36 6. Sevgi Dili💀 37 Ben İşsizim🫀💀 38 Hadi Süsleyelim🫀🫀🫀💠💠💠 39 İtiraf🫀🫀🫀💠 40 Hayatta Kalacağım 41 Sev Beni🫀🫀🫀💀💀💀💠💠💠 42 Flop Dönemi💀💀💀🫀💠 43 Özledin Mi Beni?🫀💠 44 Masum Sevgilim 45 Yıldız Yankıları 46 Şey 47 Seni Zamanla Unutacağım🫀🫀💠 48 Sonsuz Bekleyiş🫀 49 Kaçmak İçin Hayatta Kalmak🫀💠💠 50 Aşk Makinesi🫀🫀🫀💠💠💠 51 Akıl Almaz Harikalar💠💠 52 Hatıra💠 53 Hala Seninleyim💠💠💠🫀🫀🫀 54 Başından Beri🫀🫀 55 Umutsuzca Bağlıyım Sana🫀🫀🫀 56 Böyleyim İşte🫀🫀 57 Kalpsiz🫀 58 John Doe🫀🫀💠💠 59 Çifte İntihar💠 60 Etki 61 Aşk Nedir?💠 62 Çiçek💠💠💠 63 Evlenme Teklifi💀💀💀 64 Ebedi Yarın💠💠💠 65 Ne Kadar Da Hoşsun 66 Sığınağım 67 Ölmek Üzere Olan Aşk💀💀🫀 68 Tekrar Denerim💠💠 69 İlerle🫀🫀🫀💠💠💠💀💀💀 70 Davetsiz Misafir🫀🫀 71 Perde Kapanmasın💀💠 72 Kayıp Şemsiye🫀💠💠💠 73 Boş Bir Zihin Şeytanı İçeri Davet Eder💀💀💀 74 Bas Üzerime🫀🫀💀💀 75 Senin Gibi Sevmek🫀🫀🫀 76 Mutsuzluğu Özledim💀💀 77 Test Et Beni🫀💠💀💀 78 Dünya Dönüyor💀💀💀

Bu şiir ne anlatıyor?

Çocukluktan beri günah, ceza, kusursuzluk ve itaat üzerinden doğru insan olmaya çalışan birinin, zamanla kendi düşüncelerinden ve duygularından korkmasını anlatıyor. “Baba” figürü burada sevgiyle birlikte otoriteyi de temsil ediyor; anlatıcı sevilmek için sürekli daha temiz, daha iyi ve daha kusursuz olması gerektiğine inanıyor. Çit ve kafes imgeleri ise kuralların başlangıçta güven vermesine rağmen sonunda kişinin kendi zihnini susturmasına dönüşmesini simgeliyor. “Boş bir zihin şeytanı içeri davet eder” sözü, kötülükten korkarken kendi sesini de susturmanın insanı nasıl içsel bir boşluğa sürükleyebileceğini anlatan şiirin temel düşüncesi haline geliyor.

BOŞ BİR ZİHİN ŞEYTANI İÇERİ DAVET EDER

Boş bırakma zihnini, karanlık kapı arar,
Sessiz kalan düşünce içimde yankı sarar.
Her adımın ölçüsü var, her sözün bir duvarı,
Bana yolu gösterin, kaybetmeyeyim kararı.

Baba, bağışla beni, yine düştüm bir suça,
Bir günah daha yazıldı titreyen avuca.
Ceza ver, kural koy, yeter ki temiz kalayım,
Ne kadar acı varsa, hepsine razı olayım.

Önüme çizgiler çek, geçmeyeyim o haddi,
Bana doğruyu öğret, söyle hangisi reddi.
Çitin ardında güven, dışında uçsuz korku,
Özgürlük güzel görünür; yine de içimde yoktu.

Gülümsüyorum, bak bana, demek iyiyim artık,
Yüzümdeki tebessüm yeter, gerisi karanlık.
Ne hissettiğimi sorma, görevimi yaparım,
İyi çocuk denilirse bütün gece susarım.

Dizlerim ağrısa da duam göğe varır,
Her tekrarın sonunda içimde suç yanar.
Ellerimi birleştirip başımı yere eğerim,
Eksik kaldığım her yerde yeniden dua ederim.

İçimde bir ses varmış, duymamayı öğrendim,
Kendi düşüncelerimden korkmayı öğrendim.
Emirler daha güvenli, cevapları hazır,
Kendi aklım konuşunca içimde dünya yıkılır.

Çitin içinde kalmak bana huzur veriyor,
Dışarıdaki dünya gözlerimi korkutuyor.
Mantığı anlamasam da başımı yine eğerim,
Bir kafesin kapısını kendi elimle kapatırım.

Kim ister bir sarılmayı, aziz olan dururken,
Kim ister teselliyi, kusursuzluk varken?
Kalbim “yaklaş” dese de kendimi geri çekerim,
Şefkat yerine sabrı, sevgim yerine sessizliği seçerim.

Mükemmel olursam babam beni sevecek,
Bütün eksiklerim bir gün gökten silinecek.
Biraz daha iyi olsam, biraz daha temizlensem,
Belki sevgisini kazanırım, hiç hata etmesem.

Bir günah göster bana, hemen onu işaretle,
Eksiklerimi bul ve beni yeniden terbiye et de.
“Yeterince iyi” denen yere bir türlü varamam,
Her ulaştığım sınırdan sonra yenisine koşarım.

Cennette bir yer varmış, bana da ayrılmış,
Kusursuz olan ruhlara kapıları açılmış.
Benden ne beklerlerse eksiksiz yapacağım,
Kendimden ne kalırsa geride onu da bırakacağım.

Artık sözler benim değil, ezberler konuşur,
Dilim dua ederken içimdeki çocuk susar.
“Günah, ceza, itaat”—hepsini ezbere bilirim,
Kendi sesimi bulmak yerine kendimi silerim.

Boş bırakma zihnini, karanlık kapı arar,
Susturduğun her düşünce içeri bir korku sarar.
Baba, bağışla beni; kurallarını bilirim,
Boş bir zihin şeytanı içeri davet eder, derim.